Średnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Średnik – rozdzielający znak interpunkcyjny. Zarówno graficznie jak i funkcjonalnie stanowi połączenie przecinka i kropki. W przeciwieństwie do przecinka służy do oddzielania wyłącznie samodzielnych gramatycznie i logicznie członów. Od kropki natomiast odróżnia go mniejsza moc[1] (większa jednak niż w przypadku przecinka). Po średniku kolejną część wypowiedzenia piszemy małą literą.

Średnik w języku naturalnym[edytuj | edytuj kod]

Średnik, w języku naturalnym, używany jest:

  • w rozbudowanych wypowiedzeniach złożonych;
  • do oddzielania pojedynczych zdań, samodzielnych pod względem myślowo-pojęciowym;
  • w zdaniach zawierających rozbudowane wyliczenia – szczególnie wyliczenia dłuższe, w których wielokrotnie użyto przecinków.

Szczególnym rodzajem wyliczenia są pozycje bibliograficzne w przypisach. Jeśli poszczególne punkty mają na końcu średnik, to nie powinny zaczynać się wielką literą. W języku polskim przed średnikiem nie stawia się spacji.

W języku francuskim średnik otoczony jest dwiema spacjami (podobnie znak zapytania, wykrzyknik i dwukropek)[2], np. Au Portugal, depuis 2004, l'apprentissage d'une seconde langue étrangère est obligatoire ; le français est choisi dans la grande majorité des cas.

Średnik w informatyce[edytuj | edytuj kod]

W informatyce średnik stosuje się w szczególności w programowaniu jako:


Przypisy

  1. Zasady pisowni i interpunkcji (pol.). PWN. [dostęp 2012-09-22].
  2. Ari Rafaeli, Book typography, Oak Knoll Press, 2005