1 Dywizja Piechoty Królestwa Kongresowego

1 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo	Królestwo Kongresowe
Sformowanie	1815
Rozformowanie	1831
Dowódcy
Pierwszy	Józef Chłopicki
Ostatni	Jan Krukowiecki
Organizacja
Dyslokacja	Rawa Mazowiecka
Rodzaj sił zbrojnych	wojska lądowe

Józef Chłopicki w mundurze generała

Stanisław Potocki

Jan Krukowiecki

Piotr Szembek

1 Dywizja Piechoty - związek taktyczny wojsk Królestwa Polskiego.

Składała się z dwóch brygad piechoty liniowej oraz brygady strzelców pieszych. W skład każdej brygady wchodziły dwa pułki. Sztab znajdował się w Rawie Mazowieckiej. Razem z 2 Dywizją Piechoty stanowiła Korpus Piechoty Królestwa Polskiego.

Dowódcy

Dowódcy dywizji

• gen. dyw. Józef Chłopicki 1815-1818
• gen. dyw. Stanisław Potocki 1818-1829
• gen. dyw. Jan Krukowiecki 1829-1831

Dowódcy brygad

• 1 brygada
  • gen. Stanisław Potocki od 20 stycznia 1815 do 28 października 1818
  • gen. Antoni Giełgud od 28 października 1818 do 28 lutego 1831
• 2 brygada
  • gen. Ksawery Kossecki od 20 stycznia 1815 do 6 lutego 1816
  • gen. Józef Harnowski od 6 lutego 1816 do 8 maja 1817
  • gen. Franciszek Żymirski od 8 maja 1817 do 18 marca 1818
  • gen. Jan Krukowiecki od 18 marca 1818 do 24 maja 1828
  • gen. Antoni Pawłowski od 24 maja 1828 do 19 stycznia 1831
• 3 brygada (strzelców pieszych)
  • gen. Michał Cichocki od 20 stycznia 1815 do 5 czerwca 1828
  • gen. Antoni Pawłowski od 5 czerwca 1828 do 24 maja 1829
  • gen. Piotr Szembek od 24 maja 1829 do 24 stycznia 1831

Miejsce stacjonowania

• 1 brygada - Radom
  • 1 pułk piechoty - Mszczonów
  • 5 pułk piechoty - Radom
• 2 brygada - Rawa Mazowiecka
  • 2 pułk piechoty - Końskie
  • 6 pułk piechoty - Rawa Mazowiecka
• 3 brygada - Sochaczew
  • 1 pułk strzelców pieszych - Sochaczew
  • 3 pułk strzelców pieszych - Płock

Uzbrojenie i umundurowanie

Uzbrojenie podstawowe piechurów stanowiły karabiny skałkowe. Pierwotnie było to karabiny francuskie wz. 1777 (kaliber 17,5 mm), później zastąpione rosyjskimi z fabryk tulskich wz. 1811 (kaliber 17,78 mm). Poza karabinami piechurzy posiadali bagnety i tasaki (pałasze piechoty). Wyposażenie uzupełniała łopatka, ładownica na 40 naboi oraz pochwa na bagnet.

Umundurowanie piechura składało się z granatowej kurtki i sukiennych, białych spodni. Poszczególne pułki miały odmienne kolory naramienników, wyłogów oraz kołnierzy. Używano czapek czwórgraniastych. Po reformie w roku 1826 wprowadzono pantalony zapinane na guziki. Czapki czwórgraniaste zastąpiono kaszkietami z czarnymi daszkami i białymi sznurami. Na kaszkiecie znajdowała się blacha z orłem, numer pułku oraz ozdobny pompon.

Bibliografia

• Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce.. Poznań: "Kurpisz", 2003. ISBN 83-88841-52-1. 
• Bronisław Gembarzewski Wojsko Polskie - Królestwo Polskie 1815-1830 reprint: Kurpisz Poznań 2003
• Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0-907587-99-2. 
• Jan Wimmer: "Historia piechoty polskiej do roku 1864"; Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej . Warszawa 1978