3 Dywizja Górska (III Rzesza)
3 Dywizja Górska (3 DG) - wielka jednostka piechoty Wehrmachtu w latach 1938-1945.
3 Dywizja Górska sformowana została na początku kwietnia 1938 r. w Grazu z oddziałów 5 i 7 dywizji austriackich. W trakcie działań wojennych zmieniał się jej skład. W 1939 roku, po wyruszeniu ze Słowacji, walczyła na terenie Polski z 10 Brygadą Kawalerii (patrz: Kampania wrześniowa). 12 września 1939 wycofana marszem pieszym z okolic Sanoka na Słowację i skierowana stamtąd transportami kolejowymi na front zachodni[1]. Wzięła udział w kampanii norweskiej w 1940 roku; jeden z pułków wchodzących w skład dywizji walczył w bitwie o Narwik, lecz został rozbity przez oddziały brytyjskie. Następnie dywizja walczyła przeciwko Armii Czerwonej o Murmańsk, lecz została odrzucona sowieckimi kontratakami. Przerzucona na południowy odcinek frontu wschodniego, próbowała odblokować siły niemieckie w Stalingradzie, lecz bezskutecznie. W czasie odwrotu przeszła przez tereny Węgier i Słowacji, aż na południowy Śląsk, gdzie w maju 1945 dywizja dostała się do niewoli radzieckiej.
- Dowódcy dywizji
- generał Eduard Dietl (wrzesień 1939 - czerwiec 1940)
- generał Julius Ringel (czerwiec - październik 1940)
- generał Hans Kreysin (październik 1940 - sierpień 1943)
- generał Egbert Picker (sierpień 1943)
- generał Siegfried Rasp (sierpień - wrzesień 1943)
- generał Egbert Picker (wrzesień 1943)
- generał August Wittmann wrzesień 1943 - lipiec 1944)
- generał Paul Klatt (lipiec 1944 - maj 1945)
- Skład dywizji w 1939 roku:
- 138 Pułk Strzelców Górskich
- 139 Pułk Strzelców Górskich
- 112 Pułk Artylerii Górskiej
- 112 Batalion Rozpoznawczy
- 48 Batalion Przeciwpancerny
- 83 Batalion Pionierów Górskich
- jednostki dodatkowe (batalion uzupełnień, łączności, zaopatrzenia)
Przypisy
- ↑ Leszek Moczulski Wojna polska 1939, s. 799, por. też Nikolaus von Vormann, Der Feldzug 1939 in Polen. Die Operationen des Heeres. Weissenburg 1958 , Prinz-Eugen-Verlag, s. 143.
