Alphonse Juin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gen. A.Juin we Włoszech

Alphonse Juin (ur. 16 grudnia 1888 w Annaba – zm. 27 stycznia 1967 w Paryżu) – marszałek Francji.

Alphonse Juin był jednym z dowódców francuskich podczas II wojny światowej. W latach 1951-1956 dowódca sił lądowych NATO w środkowej Europie. Odznaczony m.in. Krzyżem Wielkim Legii Honorowej.

Do II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Annabie, w rodzinie żandarma. W 1912 ukończył słynną Szkołę wojskową Saint-Cyr. W 1914 został wysłany do Maroka. Po wybuchu I wojny światowej został wysłany na front zachodni, gdzie w 1915 został poważnie ranny w prawą rękę. W wyniku odniesionej rany miał poważny niedowład prawej ręki. W 1938 otrzymał awans na generała brygady i mianowano go dowódcą 15 Dywizji Zmotoryzowanej.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1940 dostał się do niewoli niemieckiej, po tym jak jego dywizja została okrążona pod Lille. W 1941 został zwolniony z niewoli i mianowany naczelnym dowódcą wojsk francuskich w Afryce Płn. W 1942 po wylądowaniu w Algierii wojsk aliantów przeszedł na ich stronę. W efekcie tego zdarzenia został mianowany dowódcą Francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego, który był częścią amerykańskiej 5 armii, która brała udział w inwazji na Włochy w 1943. Doświadczenie korpusu w w walkach górskich była kluczowa przy przełamaniu Linii Gustawa. Po walkach żołnierze Korpusu, w zdecydowanej większości Marokańczycy, dopuścili się wielu przestępstw na miejscowej ludności jak grabieże, podpalenia, gwałty, a nawet morderstwa. Juina oskarżono o to, że pozwolił na to po tym jak dał 50 godzin odpoczynku swoim żołnierzom. W latach 1944-1947 szef sztabu generalnego.

W 1946 został odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu I klasy[1].

Lata powojenne[edytuj | edytuj kod]

W 1947 wrócił do Maroka. W 1951 objął wysokie stanowisko w wojskowych strukturach NATO, którą pełnił do 1956. W międzyczasie w 1952 został mianowany marszałkiem Francji.

Był zdecydowanym przeciwnikiem przyznania niepodległości Maroku i Algierii. Odszedł z wojska w 1962 w proteście przeciwko przyznaniu niepodległości Algierii.

Był ostatnim jak dotąd żyjącym marszałkiem Francji. Po śmierci pochowany został w Kościele inwalidów.

Przypisy

  1. 16 lipca 1946 „w uznaniu zasług położonych w walce ze wspólnym wrogiem” M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 188