Bazylika Saint-Denis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bazylika św. Dionizego w Saint-Denis
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. PA00079952
Front bazyliki
Front bazyliki
Państwo  Francja
Miejscowość Saint-Denis
Wyznanie Kościół rzymskokatolicki
Rodzaj bazylika
Wezwanie św. Dionizego z Paryża
Historia
Data budowy XII w. – XIII w.
Dane świątyni
Styl gotyk
Budulec kamień
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Bazylika św. Dionizego w Saint-Denis
Bazylika św. Dionizego w Saint-Denis
Ziemia 48°56′05,76″N 2°21′28,82″E/48,934933 2,358006Na mapach: 48°56′05,76″N 2°21′28,82″E/48,934933 2,358006
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bazylika św. Dionizego w Saint-Denis (fr. Cathédrale royale de Saint-Denis) – dawny kościół opactwa benedyktyńskiego w Saint-Denis. Od VI wieku do XIX wieku świątynia klasztorna pełniła funkcję głównej nekropoli królów francuskich[1]. Ponadto w bazylice od czasów średniowiecza do końca XVIII wieku znajdował się skarbiec, w którym oprócz relikwii i cennych przedmiotów liturgicznych przechowywano insygnia koronacyjne oraz inne regalia królów Francji[2].

Historia Bazyliki[edytuj | edytuj kod]

Budowę obecnej bazyliki, jednej z pierwszych budowli wzniesionych w stylu gotyckim, rozpoczęto w 1136 za czasów opata Sugera, prace zakończono dopiero u schyłku XIII wieku. Opactwo służyło przez wieki jako sceneria uroczystości pogrzebowych i miejsce pochówku królów Francji. W sarkofagach, często zdobionych rzeźbami, pochowani zostali wszyscy monarchowie francuscy rządzący od X wieku do 1789. Brakuje tu tylko szczątków:

W 1793 roku, podczas rewolucji, bazylika padła łupem tłumu. We wrześniu kościół obrabowano i zdewastowano, a w dniach 12-25 października, na polecenie parlamentu rewolucyjnego, zbezczeszczono groby królewskie. Rozkopano krypty, otwarto trumny ze zwłokami monarchów francuskich, po czym wszystkie odkryte szczątki wrzucono do dwóch rowów wykopanych nieopodal bazyliki. Doły zalano wapnem gaszonym i zasypano ziemią. Archeolog Aleksander Lenoir ocalił większość rzeźb, przenosząc je do muzeum. Pozostałe zostały rozbite, po czym usypano z nich w Paryżu kopiec ku czci bohaterów rewolucji: Marata i Pelletiera de Saint-Fargeau. Kościół został ponownie otwarty z polecenia Napoleona Bonaparte w 1806.

Po restauracji Burbonów rozpoczęto poszukiwania zwłok Ludwika XVI i Marii Antoniny – po egzekucji ich ciała zostały zakopane w masowych grobach na cmentarzu św. Magdaleny (niedaleko miejsca, gdzie obecnie znajduje się Kościół św. Magdaleny) i przykryte wapnem. 21 stycznia 1815 ciała odnaleziono, zidentyfikowano (ponad dwadzieścia lat po egzekucji) i przeniesiono do krypty bazyliki. W 1817, na polecenie króla Ludwika XVIII rozpoczęto poszukiwania mogił ze zwłokami monarchów francuskich. Odkryto je 18 stycznia, po czym dokonano ekshumacji i z zachowaniem ceremoniału ponownie pochowano w krypcie bazyliki, w pięciu trumnach, ponieważ szczątków nie udało się zidentyfikować. W 1824 zmarł Ludwik XVIII i był ostatnim królem Francji, który został pochowany w Saint-Denis. Jego grobowiec umieszczono w pobliżu grobów jego brata i bratowej (Ludwika XVI i Marii Antoniny). W wyniku renowacji prowadzonej pod kierunkiem Eugène Viollet-le-Duca do bazyliki wróciły posągi królów. W bazylice pochowano również wszystkich członków francuskiej rodziny królewskiej, zmarłych między 1815 a 1830.

Do krypty przeniesiono szczątki Ludwika VII, który pierwotnie pochowany został w opactwie Saint-Point i dlatego uniknął profanacji przez rewolucjonistów. W 2004 do bazyliki przeniesiono zmumifikowane serce, należące prawdopodobnie do Ludwika XVII (syna Ludwika XVI i Marii Antoniny), który w 1795 zmarł w więzieniu Temple i prawdopodobnie pochowany został na cmentarzu przy kościele Sainte Marguerite w Paryżu.

Królowie Francji pochowani w bazylice[edytuj | edytuj kod]

Nagrobek Dagoberta I z ok. 1260 r.
Nagrobek Filipa IV Pięknego
Nagrobek Ludwika XII i Anny Bretońskiej
Wyidealizowane posągi Ludwika XVI i Marii Antoniny

Królowe Francji pochowane w bazylice[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mariusz Paździora: Sovereigns, Kingdoms and Royal Landmarks of Europe and the Americas (ang.). royaltombs.dk. [dostęp 2012-03-08].
  2. Alison Stones: France: Benedictine Abbey Church of Saint Denis (ang.). medart.pitt.edu. [dostęp 2012-03-08].