Cao Cao

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cao Cao
Cao Cao
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Cáo Cāo
Wade-Giles Ts’ao Ts’ao
Zn. tradycyjne 曹操
Zn. uproszczone 曹操

Cao Cao (ur. 155 w Bozhou, zm. 15 marca 220[1] w Luoyang), chiński polityk, wojskowy i poeta.

Był jednym z generałów armii Han. Karierę rozpoczął w czasie powstania Żółtych Turbanów, które zaczęło się w roku 184 zapoczątkowane przez trzech braci: Zhang Liao, Zhang Biao oraz Zhang Jiao. Zdobył znaczne wpływy na dworze. W 198 roku został mianowany Zbawcą Cesarstwa, zaś w 208 - kanclerzem oraz otrzymał tytuł księcia Wei. Po opanowaniu znacznej części Chin Północnych ogłosił się księciem, zaś kilka lat później przyjął tytuł królewski. Niedługo przed śmiercią wprowadził system dziewięciu rang przeznaczony dla wyższych urzędników.

Posiadał dwudziestu siedmiu synów, z czego do najsłynniejszych należeli: Cao Pi, który został jego następcą, oraz Cao Zhi, jeden z najwybitniejszych poetów swej epoki.

Cao Cao pozostawił po sobie około stu utworów poetyckich. Ich tematami były głównie kampanie wojenne i natura. Cao Cao swoją wiedzę na temat wojny opierał na sztuce wojennej Sun Zi, która doskonale sprawdzała się w tamtej epoce. Jeśli zaś chodzi o politykę opisuje to słynny cytat "Wolałbym to raczej zdradzić świat, niż czekać i patrzeć jak świat zdradza mnie".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy