Charlotte Perrelli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charlotte Perrelli
Charlotte Perrelli By Daniel Åhs Karlsson.jpg
Charlotte Perrelli (2014)
Imię i nazwisko Anna Jenny Charlotte Perrelli
Data i miejsce urodzenia 7 października 1974
Hovmantorp
Pochodzenie Szwecja
Gatunek pop, disco
Zawód wokalistka
Aktywność od 1987
Wytwórnia płytowa Stockhouse (1999–2008; od 2009)
Universal Music (2008)
Powiązania Wizex, Anders Engbergs
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Charlotte Perrelli, właśc. Anna Jenny Charlotte Perrelli z domu Nilsson, ur. 7 października 1974 w Hovmantorp k/ Växjö) – szwedzka wokalistka, zwyciężczyni 45. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1999 roku, dwukrotna reprezentantka Szwecji w konkursie (w 1999 i 2008 roku).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

W wieku trzynastu lat Nillson dołączyła do lokalnego zespołu tanecznego w Hovmantorp w prowincji Smalandia w południowej Szwecji. Z czasem grupa zmieniła swoją nazwę z Bengt Ingvars na Bengt Ingvars med Charlotte. Po zakończeniu obowiązku szkolnego wokalistka przeprowadziła się do sąsiedniego miasta Växjö, gdzie uczęszczała do Wyższej Szkoły Artystycznej oraz została liderką zespołu Kendix.

W 1994 roku Nillson rozpoczęła karierę wokalną w zespole tanecznym Andersa Engbergsa. Po wydaniu z formacją dwóch płyt, wokalistka odeszła z zespołu, w 1997 roku nawiązując współpracę z grupą Wizex. W kolejnym roku zespół otrzymał nominację do szwedzkiej Nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy album” za płytę Mot nya mål. Ich inny krążek, zatytułowany Tusen och en natt, otrzymał status złotej płyty w kraju. W latach 1997–1998 Nillson wcielała się w rolę trenerki Millan Svensson w szwedzkim serialu Vita lögner.

1999–2000: Konkurs Piosenki Eurowizji, Charlotte[edytuj | edytuj kod]

W 1999 roku Nillson postanowiła wziąć udział w krajowych eliminacjach do Konkursu Piosenki EurowizjiMelodifestivalen, do których zgłosiła się z utworem „Tusen och en natt”. Wokalistka zdobyła wówczas największą liczbę 217 punktów od jurorów i telewidzów, zajmując pierwsze miejsce oraz zdobywając tytuł reprezentantki Szwecji podczas 44. Konkursu Piosenki Eurowizji, organizowanego w Jerozolimie[1][2]. W finale imprezy, który odbył się 29 maja, Nillson zaprezentowała anglojęzyczną wersję swojej piosenki – „Take Me to Your Heaven”, za którą zdobyła 163 punkty i zajęła pierwsze miejsce w klasyfikacji końcowej[3].

Po wygranej w konkursie Nillson wyruszyła w trasę koncertową po Europie oraz zaczęła pracę nad materiałem na swój debiutancki album, zatytułowany Charlotte. Rok później została okrzyknięta „najseksowniejszą Szwedką” według czytelników magazynu Café. Z powodu konfliktu z krajowym nadawcą SVT, wokalista nie wystąpiła jako gość specjalny podczas finału 45. Konkursu Piosenki Eurowizji, co przez lata było tradycją imprezy.

2001–2003: Miss Jealousy, Jesus Christ Superstar[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku Nillson wydała swój drugi album studyjny pt. Miss Jealousy, który promował m.in. singiel „You Got Me Going Crazy”, napisany przez Johana Åberga i Paula Reina. Utwór został wybrany na debiutancki singiel hiszpańskiej wokalistki Natalii, która w 2002 roku nagrała jego hiszpańskojęzyczną wersję – „Vas a volverme loca”, sprzedając go w nakładzie 200 tysięcy egzemplarzy. Po wydaniu płyty, Nillson wyruszyła w kolejną trasę koncertową, podczas którego wystąpiła w krajach Europy oraz w Nowej Zelandii.

W 2003 roku została jedną z prowadzących pierwszego koncertu półfinałowego eliminacji Melodifestivalen 2003, które prowadziła razem z Markiem Levengoodem i Leną Philipsson. W kwietniu tego samego roku została zaangażowana do szwedzkiej wersji musicalu Jesus Christ Superstar, w którym zagrała rolę Marii Magdaleny[4].

2004–2007: Gone Too Long, I din röst[edytuj | edytuj kod]

Perrelli podczas występu w 53. Konkursie Piosenki Eurowizji w 2008 roku

We wrześniu 2003 roku wokalistka wydała swój kolejny singiel – „Broken Heart”. W kolejnym roku po raz kolejny została prowadzącą koncertów eliminacyjnych Melodifestivalen 2004, razem z Peterem Settmanem i Olą Lindholmem[5]. Po finale selekcji, stacja TV4 zaproponowała jej prowadzenie własnego formatu rozrywkowego Super Troupers, będącego programem typu talent show przeznaczonym dla dzieci. W połowie roku wydała swój kolejny album pt. Gone Too Long[6], który trafił na pierwsze miejsce krajowej listy najczęściej kupowanych płyt. Wydawnictwo promowały single „A Million Miles Away”[7] oraz tytułowa piosenka „Gone Too Long”. Latem Nillson wystąpiła jako jedna z kilku artystów podczas trasy koncertowej Rhapsody In Rock. Na początku 2005 roku zasiadła w komisji jurorskiej programu Inför Eurovision, podczas którego oceniane były eurowizyjne propozycje biorące udział w 50. Konkursie Piosenki Eurowizji.

W 2006 roku Perrelli wydała kolejną płytę studyjną I din röst, nagraną ku czci wokalistki jazzowej Monici Zetterlund. Oprócz największych przebojów artystki, na albumie znalazła się także tytułowa piosenka „I din röst” napisana przez samą Perrelli[8]. W tym samym roku wokalistka została współprowadzącą program Tillsammans för världens barn. W maju kolejnego roku została szwedzkim ekspertem podczas norweskiego programu, w którym panel dyskusyjny oceniał propozycje zgłoszone na 52. Konkursu Piosenki Eurowizji. W połowie roku wokalistka wyruszyła w trasę koncertową po Szwecji, podczas której towarzyszyli jej m.in. Linda Bengtzing, Lasse Holm, Molly Sandén, Lotta Engberg i Jan Johansen. W kolejnych miesiącach wydała swoje kolejne single – „Som du” i „Jag är tillbaks”.

2008–2009: Konkurs Piosenki Eurowizji, Hero[edytuj | edytuj kod]

Charlotte Perrelli w 2010 roku

W 2008 roku zgłosiła się ponownie do szwedzkich selekcji do 53. Konkursu Piosenki EurowizjiMelodifestivalen 2008, tym razem startując z utworem „Hero”. W pierwszej rundzie półfinałowej utwór zdobył 98 666 głosów i zakwalifikowany został do drugiego etapu koncertu, który wygrał z 137 738 głosami na koncie[9]. 15 marca Perrelli wykonała piosenkę w finale eliminacji jako pierwszy uczestnik[10] i wygrała rundę, zdobywając łącznie 224 punkty[11][12] i zostając po raz drugi reprezentantką Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji. W czwartek 22 maja wystąpiła z drugim numerem startowym w drugim półfinale imprezy[13], będąc jedną z faworytek do wygrania finału[14]. Pomimo zajęcia 12. miejsca w klasyfikacji, jurorzy przyznali wokalistce dziką kartę, dzięki której Perrelli zaprezentowała się podczas sobotniego finału, zorganizowanego dwa dni później[15]. Artysta wystąpiła wówczas jako 15. w kolejności (podobnie jak podczas finału imprezy w 1999 roku, kiedy wygrała)[16], zdobyła 47 punktów i zajęła 18. miejsce w ostatecznej klasyfikacji[17].

Po udziale w Konkursie Piosenki Eurowizji Perrelli wystąpiła podczas polskiego koncertu Sopot Hit Festiwal, na którym zajęła piąte miejsce ze swoją eurowizyjną propozycją. W tym samym czasie zaczęła przygotowania do festiwalu Rhapsody in Rock, podczas którego występowała z Robertem Wellsem. Latem tego samego roku duet wystąpił jako gość muzyczny podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie w Chinach. W sierpniu wokalistka podpisała kontrakt płytowy z chińską wytwórnią płytową, dzięki czemu jej kolejny album – Hero[18] – ukazał się w kraju. Jesienią artystka rozpoczęła pracę nad świątecznym albumem pt. Rimfrostjul, który ukazał się w listopadzie[19]. W tym czasie zaśpiewała gościnnie także w kilku programach telewizyjnych, w takich jak m.in. Sommarkrysset, Victoriadagen i Nationaldagen. 31 października wystąpiła jako gościnny juror oraz trener wokalny uczestników krajowej wersji programu Idol. Na początku 2009 roku wyjechała do Pekinu, gdzie pojawiła się w kilku programach telewizyjnych. W tym samym roku została jurorką szwedzkiego programu Talang.

Od 2010: The Girl[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2009 roku Perrelii wystąpiła podczas parady szlagierów organizowanej w Sztokholmie. W kolejnych miesiącach nagrała z Magnusem Carlssonem singiel „Mitt livs gemal”, który został zaprezentowany podczas ślubu szwedzkiej pary królewskiej w czerwcu 2010 roku. W sierpniu wokalistka wydała swoją pierwszą książkę dotyczącą fitnessuKan du Kan jag. W grudniu tego samego roku wyruszyła w trasę koncertową po szwedzkich kościołach w celach promocji świątecznej płyty Rimfrostjul. W tym samym roku ponownie została jurorką programu Talang, pełniąc tę funkcję także w kolejnym sezonie. W listopadzie 2011 roku potwierdziła, że wcieli się w postać Evy Peron w szwedzkiej inscenizacji musicalu Evita, wystawianej w Malmö Opera. W tym samym miesiącu poinformowała o udziale w Melodifestivalen 2012, do których zgłosiła się z utworem „The Girl”. Wokalistka wystąpiła podczas czwartego półfinału eliminacji i zajęła w nim piąte miejsce, nie kwalifikując się do rundy finałowej[20]. Po udziale w selekcjach wydała album pod tym samym tytułem, na którym znalazła się m.in. piosenka „Little Braveheart”, nagrana w duecie z belgijską wokalistką Kate Ryan[21]. W tym samym czasie artystka wypuściła także swoją własną linię perfum oraz kosmetyków The Girl. Latem 2012 roku wydała swoją drugą książkę dotyczącą fitnessu oraz powróciła do występów w musicalu Evita. W grudniu 2013 roku wokalistka wydała swój kolejny album - Min barndoms jul.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 2003 roku Nillson wyszła za mąż za szwedzko-włoskiego restauratora Nicola Ingrossiego, brata Emilio Ingrosso, który ożenił się z inną szwedzką wokalistką, Pernillą Wahlgren. Z powodu sporów z rodziną Ingrosso, artystki postanowiły zmienić swoje nazwiska na Perrelli. Charlotte i Nicola doczekali się dwójki synów: Angelo (ur. 2004) i Alessio (ur. 2005). W czerwcu 2008 roku para ogłosiła separację[22], we wrześniu kolejnego roku małżeństwo wniosło pozew o rozwód.

W 2012 roku Perrelli zaczęła spotykać się z Andersem Jensenem, z którym doczekała się syna, Adriana Romeo Perrelli-Jensena, który przyszedł na świat 30 lipca 2013 roku[23].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Albumy świąteczne[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Melodifestivalen 1999 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  2. HISTORIA SZWECJI NA ESC – 1999. dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-14].
  3. Eurovision Song Contest 1999 Scoreboard. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-14].
  4. Bjørn Erik Opheim: Charlotte Nilsson to play Mary Magdalene (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-11-23. [dostęp 2014-07-20].
  5. Melodifestivalen 2004 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-10-10].
  6. Charlotte Perrelli – Gone Too Long (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-21].
  7. Charlotte* – Million Miles Away (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-21].
  8. Charlotte Perrelli – I din röst (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-21].
  9. Melodifestivalen 2008 Statistic (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se. [dostęp 2013-06-06].
  10. Andreas Schacht: Sweden: only hours left till the grand final! (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2008-03-15. [dostęp 2013-06-06].
  11. Andreas Schacht: Charlotte Perrelli wins Melodifestivalen! (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2008-03-15. [dostęp 2013-06-06].
  12. Melodifestivalen 2008 (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se. [dostęp 2013-04-28].
  13. Jarmo Siim: Belgrade 2008: The running order!. W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2008-03-17. [dostęp 2013-06-06].
  14. Charlotte wysuwa się na czoło. W: OGAE Polska [on-line]. www.eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  15. Eurovision Song Contest 2008 Semi-Final (2) (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-06-06].
  16. Eurovision Song Contest 1999 (ang.). W: EBU [on-line]. [dostęp 2013-03-15].
  17. Sweden in Eurovision Song Contest. W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-06-06].
  18. Charlotte Perrelli – Hero (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-21].
  19. Charlotte Perrelli – Rimfrostjul (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-21].
  20. Danny Saucedo: "Jag är riktigt sugen på Eurovision" (szw.). www.svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  21. Charlotte Perrelli – The Girl (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-21].
  22. De tar time out (szw.). W: Aftonbladet [on-line]. www.aftonbladet.se, 2008-06-09. [dostęp 2014-07-21].
  23. Nu avslöjar Perrelli sin nyfödde sons namn (szw.). W: Expressen [on-line]. www.expressen.se, 2013-08-10. [dostęp 2014-07-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]