Claudio Scajola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Claudio Scajola
ClaudioScajola-aCogoletoCropped.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1948
Imperia
Minister spraw wewnętrznych Włoch
Przynależność polityczna Forza Italia
Okres urzędowania od 11 czerwca 2001
do 3 lipca 2002
Poprzednik Enzo Bianco
Następca Giuseppe Pisanu
Minister rozwoju gospodarczego Włoch
Przynależność polityczna Lud Wolności
Okres urzędowania od 8 maja 2008
do 4 maja 2010
Poprzednik Pierluigi Bersani
Następca Silvio Berlusconi (p.o.)

Claudio Scajola (ur. 15 stycznia 1948 w Imperii) – włoski polityk, minister w kilku rządach i parlamentarzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Genui.

Jako polityk działał w Chrześcijańskiej Demokracji. W latach 80. został burmistrzem rodzinnej Imperii. Po rozpadzie chadecji, w 1995 wstąpił do partii Forza Italia, Silvia Berlusconiego. Od 1996 do 2001 i ponownie w 2003 był krajowym koordynatorem tego ugrupowania.

Od 1996 do 2013 nieprzerwanie zasiadał w parlamencie, sprawując mandat posła do Izby Deputowanych XIII, XIV, XV i XVI kadencji.

W 2001 po raz pierwszy wszedł w skład Rady Ministrów, obejmując stanowisko ministra spraw wewnętrznych w drugim rządzie Silvia Berlusconiego. W połowie 2002 po zamordowaniu przez Czerwone Brygady doradcy ministra pracy, Marca Biagiego, nazwał go m.in. "upierdliwym facetem". Na skutek krytyki po tej wypowiedzi podał się do dymisji[1].

Do rządu wrócił już jednak w następnym roku jako minister do spraw aktywowania programu rządowego, zaś w latach 2005–2006 był ministrem rozwoju produkcji (przemysłu). Po zwycięstwie przez Lud Wolności i koalicjantów przedterminowych wyborów w 2008, w czwartym rządzie Silvia Berlusconiego ponownie objął kierownictwo resortu rozwoju gospodarczego. Odwołany 4 maja 2010 po publikacjach prasowych dotyczących przyjmowania przez niego pieniędzy od deweloperów[2].

Przypisy

  1. Szef włoskiego MSW rezygnuje po gafie, "Gazeta Wyborcza" z 3 lipca 2002
  2. Scajola, le nuove accuse L'appartamento e 4 testimoni contro (wł.). corriere.it, 30 kwietnia 2010.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]