Czerwone Brygady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flaga używana przez ugrupowanie

Czerwone Brygady (wł. Brigate Rosse) – włoskie ugrupowanie terrorystyczne, wzorujące się na marksizmie, chińskiej rewolucji kulturalnej i walce rewolucyjnych oddziałów partyzanckich, utworzone 20 października 1970 przez Renato Curcio i jego żonę Margherite Cagol oraz Franco Triano, Giorgio Semeria i Corado Simoni, przekonanych, że jedynie walka zbrojna i przemoc umożliwią szybkie obalenie ustroju kapitalistycznego[1].

Dobrze zakonspirowana, piramidalna struktura organizacji czyniła z Czerwonych Brygad formację bardzo trudną do wykrycia i bardzo sprawną. Członkowie zorganizowali wiele akcji sabotażowych w fabrykach, przeprowadzili również wiele ataków i zamachów wymierzonych w służby policyjne, więzienia i koszary, twierdząc, że były skierowane przeciw symbolom państwa represyjnego i symbolom nierówności. Czerwone Brygady atakowały również dziennikarzy, urzędników, prawników, członków związków zawodowych i partii politycznych. Atakowane były również partie lewicowe i komunistyczne, którym członkowie ugrupowania zarzucali zdradę ideałów rewolucji[1].

W 1978 Czerwone Brygady porwały, a następnie zamordowały Aldo Moro, byłego pięciokrotnego premiera Włoch. Organizacja dokonała także porwania szefa dowództwa wojsk lądowych NATO na południową Europę gen. Jamesa Doziera, który jednak został uwolniony przez włoską policję, przez jej antyterrorystyczny wydział Nucleo Operativo Centrale di Sicurezza. Rozłam grupy w 1984 i aresztowania na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX w. doprowadziły do rozbicia struktur Czerwonych Brygad.

W styczniu 2010 roku, pod zarzutem próby reaktywacji Czerwonych Brygad, aresztowano Manolo Morlacchi’ego (syn współzałożyciela organizacji terrorystycznej) oraz Costantino Virgilio[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • V. Grotowicz, Terroryzm w Europie Zachodniej, PWN, Wrocław 2000, s. 165-193.
  • T. Białek, Terroryzm. Manipulacja strachem, Studio Emka, Warszawa 2005, s. 82-83.
  • A. Bernard, Strategia terroryzmu, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978, s. 139-154.
  • I. Pisano, Ja terrorysta, Wydawnictwo Wołoszański, Warszawa 2005, s. 153-182.
  • J.Tomasiewicz, Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny), Katowice 2000
  • Praca zbiorowa: Słownik historii XX wieku. Kraków: Krakowski Instytut Wydawniczy, 1993.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]