Alcide De Gasperi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alcide De Gasperi
Alcide de Gasperi 2.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1881
Pieve Tesino
Data i miejsce śmierci 19 sierpnia 1954
Borgo Valsugana
Premier Włoch
Przynależność polityczna Chrześcijańska Demokracja
Okres urzędowania od 10 grudnia 1945
do 2 sierpnia 1953
Poprzednik Ferruccio Parri
Następca Giuseppe Pella
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Alcide De Gasperi (ur. 3 kwietnia 1881 w Pieve Tesino – zm. 19 sierpnia 1954 w Borgo Valsugana) – włoski polityk, od 12 grudnia 1944 do 2 czerwca 1946 ostatni minister spraw zagranicznych Zjednoczonego Królestwa Włoch, a od 13 lipca do 18 października 1946 pierwszy minister tego resortu Republiki Włoch (funkcję tę pełnił jeszcze od 26 lipca 1951 do 29 czerwca 1953 i od 16 lipca 1953 do 2 sierpnia 1953), w latach 1945–1953 premier Włoch, od 13 lipca 1946 do 28 stycznia 1947 minister spraw wewnętrznych.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1911-1918 był posłem do parlamentu austriackiego. Współzałożyciel (1919) i sekretarz generalny (od 1924) Włoskiej Partii Ludowej, poseł do parlamentu włoskiego, w czasie rządów Benito Mussoliniego więziony. W latach 1943-1954 był przewodniczącym włoskiej Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej.

Rzecznik zjednoczenia Europy pod względem gospodarczym i obronnym. Współtwórca Rady Europy (1949) i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Jest kandydatem na ołtarze kościoła rzymskokatolickiego. Proces beatyfikacyjny De Gasperiego rozpoczął się na szczeblu diecezjalnym 29 kwietnia 1993 roku w Trydencie.

Był jednym z głównych zwolenników i realizatorów koncepcji integracji europejskiej. Pochodził z Pieve Tesino. Studiował filozofię w Wiedniu, a następnie pracował jako dziennikarz. Był deputowanym z ramienia Partii Ludowej. Po jej rozwiązaniu za czasów Mussoliniego, trafił do więzienia. Po wyjściu na wolność przez 14 lat pracował w bibliotece watykańskiej i pisał artykuły do dziennika „L’Ilustrazione Vaticana”. W czasie wojny przyczynił się do powstania Chrześcijańskiej Demokracji. Po wyzwoleniu De Gasperi, popierany przez Kościół i komunistów, stanął na czele rządu włoskiego (1945-1953), który w swojej polityce zagranicznej (wbrew przeważającej postawie neutralistycznej społeczeństwa i sceny politycznej) popierał idee integracji europejskiej i koncepcje atlantyzmu. Podjął próbę odbudowy prestiżu Włoch na arenie międzynarodowej, m.in. przez przystąpienie kraju do NATO i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (pomimo braku krajowych zasobów węgla i importu stali z Wenezueli). We wrześniu 1946 zawarł porozumienie graniczne z Austrią, gwarantujące włoski stan posiadania w Tyrolu Południowym. Z uwagi na antyniemiecki charakter sojuszu, De Gasperi odmówił uczestnictwa Włoch w podpisanym w 1948 Traktacie Brukselskim.

W 1952 uhonorowany Nagrodą Karola Wielkiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Ferruccio Parri
Flag of Italy (1861-1946) crowned.svg Premier Królestwa Włoch
od 1945 do 1946
Flag of Italy (1861-1946) crowned.svg Następca
Poprzednik
Flag of Italy.svg Premier Włoch
od 1946 do 1953
Flag of Italy.svg Następca
Giuseppe Pella