Alcide De Gasperi

Alcide De Gasperi
Data i miejsce urodzenia	3 kwietnia 1881 Pieve Tesino
Data i miejsce śmierci	19 sierpnia 1954 Borgo Valsugana
Premier Włoch
Przynależność polityczna	Chrześcijańska Demokracja
Okres urzędowania	od 10 grudnia 1945 do 2 sierpnia 1953
Poprzednik	Ferruccio Parri
Następca	Giuseppe Pella
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Alcide De Gasperi (ur. 3 kwietnia 1881, Pieve Tesino - zm. 19 sierpnia 1954, Borgo Valsugana) – włoski polityk, od 12 grudnia 1944 do 2 czerwca 1946 ostatni minister spraw zagranicznych Zjednoczonego Królestwa Włoch, a od 13 lipca do 18 października 1946 pierwszy minister tego resortu Republiki Włoch (funkcję tę pełnił jeszcze od 26 lipca 1951 do 29 czerwca 1953 i od 16 lipca 1953 do 2 sierpnia 1953), w latach 1945–1953 premier Włoch, od 13 lipca 1946 do 28 stycznia 1947 minister spraw wewnętrznych.

W latach 1911-1918 był posłem do parlamentu austriackiego. Współzałożyciel (1919) i sekretarz generalny (od 1924) antyfaszystowskiej Włoskiej Partii Ludowej, poseł do parlamentu włoskiego, w czasie rządów Benito Mussoliniego więziony. W latach 1943-1954 był przewodniczącym włoskiej Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej.

Rzecznik zjednoczenia Europy pod względem gospodarczym i obronnym. Współtwórca Rady Europy (1949) i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Jest kandydatem na ołtarze kościoła rzymskokatolickiego. Proces beatyfikacyjny De Gasperiego rozpoczął się na szczeblu diecezjalnym 29 kwietnia 1993 roku w Trydencie.

Alcide de Gasperi to jeden z głównych zwolenników i realizatorów koncepcji integracji europejskiej. Pochodził z Pieve Tesino. Studiował filozofię w Wiedniu, a następnie pracował jako dziennikarz. Był deputowanym z ramienia Partii Ludowej. Po jej rozwiązaniu za czasów Mussoliniego, trafił do więzienia. Po wyjściu na wolność przez 14 lat pracował w bibliotece watykańskiej i pisał artykuły do dziennika "L'Ilustrazione Vaticana". W czasie wojny przyczynił się do powstania Chrześcijańskiej Demokracji. Po wyzwoleniu De Gasperi, popierany przez Kościół i komunistów, stanął na czele rządu włoskiego (1945-1953), który w swojej polityce zagranicznej (wbrew przeważającej postawie neutralistycznej społeczeństwa i sceny politycznej) popierał idee integracji europejskiej i koncepcje atlantyzmu. Podjął próbę odbudowy prestiżu Włoch na arenie międzynarodowej, m.in. przez przystąpienie kraju do NATO i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (pomimo braku krajowych zasobów węgla i importu stali z Wenezueli). We wrześniu 1946 zawarł porozumienie graniczne z Austrią, gwarantujące włoski stan posiadania w Tyrolu Południowym. Z uwagi na antyniemiecki charakter sojuszu, de Gasperi odmówił uczestnictwa Włoch w podpisanym w 1948 Traktacie Brukselskim.

W 1952 uhonorowany Nagrodą Karola Wielkiego.

Bibliografia

• Paweł Świeboda "Sylwetki: Alcide De Gasperi (1881-1954)", Europa nr 5/98, dwumiesięcznik, Wydawnictwo Naukowe PWN SA Warszawa, ISSN 1429-6608, str. 62-63

Zobacz też

• Kościół katolicki wobec integracji europejskiej

Poprzednik Ferruccio Parri

Premier Królestwa Włoch od 1945 do 1946

Następca -

Poprzednik -

Premier Włoch od 1946 do 1953

Następca Giuseppe Pella