Stefan II (papież)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy papieża Stefana panującego w latach 752-757 . Zobacz też: Stefan II – papież elekt, którego wybrano w roku 752.
Stefan II
Stephanus Secundus
Papież
Stefan II
Data i miejsce urodzenia 715
Rzym
Data i miejsce śmierci 26 kwietnia 757
Rzym
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 26 marca 752
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Stefan II lub Stefan III[a][1] (ur. w 715[potrzebne źródło], zm. 26 kwietnia 757) – papież w okresie od 26 marca 752 do 26 kwietnia 757[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był Rzymianinem, synem Konstantyna z rodziny zamieszkującej rejon S. Maria in Via Lata (Via del Corso)[3][4]. Późniejsza tradycja przypisała mu przynależność do bogatego rodu Orsinich[2], co jednak jest wątpliwe z uwagi na brak potwierdzenia w źródłach mu współczesnych[5][6]. Wraz ze swoim bratem Pawłem (późniejszym papieżem), został diakonem, za czasów Zachariasza[1].

Jego pontyfikat był okresem słabości papiestwa. Rzym był atakowany przez króla Longobardzkiego, Aistulfa, który pomimo że przyrzekł 40-letni pokój z Rzymem, nałożył na każdego mieszkańca roczny podatek[1]. Ponieważ kolejne poselstwa do Aistulfa i do cesarza Konstantyna V nie skutkowały, Stefan jako pierwszy papież przeszedł Alpy i zwrócił się po pomoc do frankijskiego króla Pepina Małego[1], uczestnicząc w pokutnej procesji[2]. Pepin, pamiętając do długu wdzięczności, wysłał do papieża Chrodeganga z Metzu, który wraz ze Stefanem wyruszyli do Pawii, a następnie do Ponthiou[1]. 6 stycznia 754 władca Franków spotkał się z papieżem, który w pokutnym stroju padł mu do stóp i prosił o ochronę przed Longobardami[1]. Pepin i jego synowie zobowiązali w roku 755 dbać o bezpieczeństwo Rzymu oraz kilku innych miast i obszarów, jako własności św. Piotra (darowizna Pepina Małego, która dała początek Państwu Kościelnemu – jego pozostałością jest dzisiejszy Watykan)[1].

W zamian Stefan namaścił króla i jego rodzinę oraz nadał dziedziczny tytuł patricius romanorum[1]. Stało się to podwalinami ścisłych powiązań papiestwa z francuskimi królami. Niewiele później utworzone zostało Cesarstwo Rzymskie – Leon III koronował 25 grudnia 800 roku syna Pepina Małego, Karola Wielkiego, na cesarza.

Pepin dotrzymał obietnicy i w sierpniu 754 pokonał Aistulfa i zawarł z nim pierwszy pokój w Pawii. Wkrótce potem król Longobardów ponownie wkroczył do Rzymu i Pepin ponownie go pokonał i wygnał z miasta (drugi pokój w Pawii w czerwcu 756). Dzięki temu Rzym odzyskał Rawennę, Pentapolis i Emilię[1]. Po śmierci Aistulfa, który nie miał dzieci, Stefan skutecznie poparł kandydaturę Dezyderiusza z Toskanii i dzięki temu odzyskał Bolonię[1].

Następcą Stefana został jego brat, który przyjął imię Paweł I.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan II (papież elekt) nie zdążył przyjąć sakry i był różnie umieszczany w spisach papieskich, co stwarza trudności z numeracją papieży noszących to imię

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 130-132. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 47-48. ISBN 83-7006-437-X.
  3. STEFANO II (wł.). Enciclopedia dei Papi (2000). [dostęp 2012-10-21].
  4. STEFANO (?-757) (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2012-10-21].
  5. ORSINI (wł.). Enciclopedia dell' Arte Medievale (1997). [dostęp 2012-10-21].
  6. Orsini (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-10-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hubert Kaczmarski: Poczet Papieży: Biskupi Rzymu od św. Piotra do Jana Pawła II. Warszawa: Novum, 1986, s. 193.
  • Pope Stephen (II) III (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-10-14].


Poprzednik
Zachariasz lub Stefan (II)
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Paweł I