Frankolin czubaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Frankolin czubaty
Dendroperdix sephaena[1]
(A. Smith, 1836)
Frankolin czubaty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina bażanty
Plemię Gallini
Rodzaj Dendroperdix
Roberts, 1922
Gatunek frankolin czubaty
Synonimy
  • Perdix Sephaena A. Smith, 1836
  • Francolinus sephaena (A. Smith, 1836)
  • Peliperdix sephaena (A. Smith, 1836)[2]
Podgatunki
  • D. s. grantii (Hartlaub, 1866)
  • D. s. rovuma (G. R. Gray, 1867)
  • D. s. spilogaster (Salvadori, 1888)
  • D. s. zambesiae (Mackworth-Praed, 1920)
  • D. s. sephaena (A. Smith, 1836)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Frankolin czubaty (Dendroperdix sephaena) − gatunek średniej wielkości afrykańskiego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Jedyny przedstawiciel rodzaju Dendroperdix[4][5]. Osiadły.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków D. sephaena[5][6][7]:

  • D. sephaena grantii – południowy Sudan i zachodnia Etiopia do północno-środkowej Tanzanii.
  • D. sephaena rovumafranklin białobrewy – wschodnia Kenia do północnego Mozambiku.
  • D. sephaena spilogaster – wschodnia Etiopia, Somalia, północno-wschodnia Kenia.
  • D. sephaena zambesiae – zachodnio-środkowy Mozambik do Namibii i południowej Angoli.
  • D. sephaena sephaenafrankolin czubaty – wschodnie Zimbabwe do południowo-wschodniej Botswany, południowy Mozambik i północno-wschodnie RPA.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny: Ptak o pokroju zbliżonym do kuropatwy. Cechy charakterystyczne to rdzawe plamki na szyi i piersi, czarny dziób i czerwone nogi. Biegnąc zwykle unosi do góry ogon i stroszy brązową czapeczkę. Obie płci ubarwione podobnie, samica ma gęściej nakrapiany wierzch.

Rozmiary: długość ciała: 30-35 cm.

Masa ciała: samiec 308-417g, samica 225-353g.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Różnorodne siedliska z gęstą roślinnością takie jak zarośla nadrzeczne, lasy utworzone przez akacje i balsamowce, zarośnięte plantacje.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Wschodnia i południowo-wschodnia Afryka, od Etiopii na północy do RPA na południu.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Termity, i inne owady oraz pokarm roślinny.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Gatunek najprawdopodobniej monogamiczny.

Gniazdo to płytkie zagłębienie w ziemi wysłane trawą i liśćmi, zwykle dobrze ukryte.

Okres lęgowy zależy od regionu: październik-marzec w RPA, czerwiec-lipiec w Mozambiku, marzec-maj w Etiopii, maj-czerwiec w Somalii.

Jaja: znosi 4-9 jaj.

Wysiadywanie: ok. 19 dni.

Status, zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Status wg kryteriów Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych: gatunek najmniejszej troski (LC)[3].

Znaczenie w kulturze człowieka[edytuj | edytuj kod]

Zwierzę łowne.

Przypisy

  1. Francolinus sephaena. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2013-10-25]
  2. Peliperdix sephaena. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2013-10-25]
  3. 3,0 3,1 Francolinus sephaena. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 7 kwietnia 2011]
  4. Systematyka za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Plemię: Gallini Brehm,CL, 1831 (wersja 2013-09-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2014-02-12].
  5. 5,0 5,1 Frank Gill, David Donsker: Family Phasianidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.5. [dostęp 2013-10-25].
  6. Crested Francolin (Francolinus sephaena) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2013-10-25].
  7. Paweł Mielczarek, Włodzimierz Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, 1999. ISSN 0550-0842. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P. J. K. McGowan: Family Phasianidae (Pheasants and Partridges). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 493. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)