George Campbell, 8. książę Argyll

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Książę Argyll
Karykatura z Vanity Fair

George John Douglas Campbell, 8. książę Argyll i 1. książę Argyll KG, KT (ur. 30 kwietnia 1823 w zamku Ardencaple, zm. 24 kwietnia 1900 w zamku Inveraray), brytyjski arystokrata, polityk i naukowiec, członek Partii Liberalnej, minister w rządach lorda Aberdeena, lorda Palmerstona, lorda Russella i Williama Ewarta Gladstone'a.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był najstarszym synem Johna Campbella, 7. księcia Argyll, i Joan Glassel, córki Johna Glassela. Wykształcenie odebrał w Eton College, na Uniwersytecie St Andrews oraz w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge. Po śmierci ojca w 1847 r. odziedziczył tytuł 8. księcia Argyll i zasiadł w Izbie Lordów. Wcześniej był tytułowany markizem Lorne. W 1892 r. otrzymał dodatkowo tytuł 1. księcia Argyll w parostwie Zjednoczonego Królestwa. Był kawalerem Orderu Podwiązki (1884) i Orderu Ostu (1856). Był kanclerzem Uniwersytet St Andrews w latach 1851-1900 i rektorem Uniwersytetu Glasgow w latach 1854-1856. Od 1862 r. był Lordem Namiestnikiem Argyllshire.

Szybko dał się poznać jako znakomity mówca. Swoją pierwszą mowę w parlamencie wygłosił podczas debaty o ustawie nadającej równe prawa Żydom. Pisał również pamflety na temat sytuacji Kościoła Szkocji. W 1852 r. został Lordem Tajnej Pieczęci. W latach 1855-1858 był poczmistrzem generalnym. W latach 1859-1866 ponownie był Lordem Tajnej Pieczęci. W 1868 r. został ministrem ds. Indii i pozostał na tym stanowisku do upadku liberalnego rządu w 1874 r. W tym czasie, wbrew opinii władz kolonii, odmówił udzielenia wsparcia szachowi Afganistanu. Szer Ali Chanowi, w walce z Rosjanami, co w najbliższym czasie doprowadziło do wybuchu II wojny brytyjsko-afgańskiej.

W 1880 r. po raz trzeci został Lordem Tajnej Pieczęci. Zrezygnował w 1881 r. w proteście przeciwko poparciu premiera Gladstone'a dla autonomii Irlandii. Kiedy w 1886 r. Gladstone przedstawił Home Rule Bill, Argyll zerwał z Partią Liberalną, ale nie przeszedł do Partii Liberalno-Unionistycznej.

Książę Argyll prowadził również działalność naukową. Zaliczał się do grona największych krytyków teorii ewolucji Charlesa Darwina[1]. Pisywał również na tematy ekonomiczne. Był geologiem-amatorem i członkiem Towarzystwa Królewskiego (od 1851 r.).

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

31 lipca 1844 r. w Trentham poślubił lady Elizabeth Sutherland-Leveson-Gower (30 maja 1824 - 25 maja 1878), córkę George'a Sutherlanda-Levesona-Gowera, 2. księcia Sutherland, i lady Harriet Howard, córki 6. hrabiego Carlisle. George i Elizabeth mieli razem pięciu synów i siedem córek:

13 sierpnia 1881 r. w Danbury Palace w hrabstwie Essex poślubił Amelię Marię Claughton (12 kwietnia 1843 - 4 stycznia 1894), córkę Thomasa Claughtona i Julii Ward, córki 10. barona Ward of Birmingham. Małżonkowie nie mieli razem dzieci.

30 lipca 1895 r. w Ripon w hrabstwie Yorkshire poślubił Idę Erskine McNeill (zm. 24 grudnia 1925), córkę Archibalda McNeilla. Małżonkowie nie mieli razem dzieci.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • The Reign of Law, Strahan, Londyn, 1867 London: Strahan. (5th Ed. in 1868).
  • Primeval Man: An Examination of some Recent Speculations, Routledge, Nowy Jork, 1869
  • The Eastern Question, Strahan, Londyn, 1879
  • The Unity of Nature, Putnam, Nowy Jork, 1884
  • Scotland As It Was and As It Is, 1887
  • The Unseen Foundations of Society. An Examination of the Fallacies and Failures of Economic Science Due to Neglected Elements, John Murray, Londyn, 1893
  • Autobiography and Memoirs, 1906

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
John Campbell, 7. książę Argyll
Duke of Argyll coat of arms.svg Książę Argyll
1847-1900
Duke of Argyll coat of arms.svg Następca
John Campbell, 9. książę Argyll