Gorzeń Górny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gorzeń Górny
Zabytkowy dworek Emila Zegadłowicza
Zabytkowy dworek Emila Zegadłowicza
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat wadowicki
Gmina Wadowice
Liczba ludności (2008) 282
Strefa numeracyjna (+48) 33
Kod pocztowy 34-100
Tablice rejestracyjne KWA
SIMC 0074180
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Gorzeń Górny
Gorzeń Górny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gorzeń Górny
Gorzeń Górny
Ziemia 49°51′21″N 19°29′55″E/49,855833 19,498611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gorzeń Górnywieś w Polsce administracyjnie należąca do województwa małopolskiego, powiatu wadowickiego i gminy Wadowice.

Jest położona na lewym brzegu rzeki Skawy, na skraju Beskidu Małego, u podnóża Iłowca (477 m n.p.m.), stanowiącego najwyżej położony punkt wsi. Graniczy z miejscowościami: Ponikiew, Jaroszowice, Zawadka i Gorzeń Dolny.

Przez sołectwo Gorzeń Górny przebiega odcinek drogi krajowej nr 28 (ZatorMedyka). Od tej drogi odgałęziają się drogi powiatowe nr 04-250 Gorzeń Górny – Koziniec oraz nr 04-251 Gorzeń Górny – Ponikiew.

Obszar Gorzenia Górnego obejmuje 202 ha. Przeważają użytki rolne (55% powierzchni). Lasy i grunty leśne stanowią 36% powierzchni miejscowości. Gorzeń Górny zamieszkują 282 osoby (2008).

Zasoby turystyczne i przyrodnicze[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1419 roku, choć jej teren był zamieszkały już w czasach prehistorycznych, o czym świadczą pozostałości grodziska na wzgórzu Grapa, pochodzącego być może z okresu kultury łużyckiej. W XVI wieku Gorzeń Górny stanowił własność Gorzeńskich herbu Topór, a w XVII wieku księdza Głogurskiego i Biberstein-Starowieyskich. W 1725 r. Franciszek Starowieyski sprzedał go Skorupkom-Padlewskim. Od 1792 roku był własnością Jakuba Littmana Hupperta, który wybudował tu klasycystyczny dworek. Od wnuków Hupperta kupiła go Eleonora Czerniczkowa, która z kolei w 1883 roku sprzedała go profesorowi gimnazjum w Wadowicach Tytusowi Zegadłowiczowi. Po nim odziedziczył go syn Emil Zegadłowicz, który rozsławił wioskę zarówno za sprawą własnej twórczości literackiej, jak i założonej w Gorzeniu Górnym grupy artystycznej „Czartak”. Do dworku Zegadłowiczów przyjeżdżało wówczas (lata 20. i 30. XX wieku) wielu artystów, publicystów i uczestników polskiego życia publicznego, aby dyskutować, tworzyć i wypoczywać. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]