Gorzeń Górny
| Gorzeń Górny | |
 Zabytkowy dworek Emila Zegadłowicza |
|
| Państwo |  Polska |
| Województwo | małopolskie |
| Powiat | wadowicki |
| Gmina | Wadowice |
| Liczba ludności (2008) | 282 |
| Strefa numeracyjna | (+48) 33 |
| Kod pocztowy | 34-100 |
| Tablice rejestracyjne | KWA |
|
Położenie na mapie Polski
  Gorzeń Górny
|
|
 49°52′N 19°29′E / 49.866666666667, 19.483333333333Na mapach: 49°52′N 19°29′E / 49.866666666667, 19.483333333333 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Gorzeń Górny – wieś w Polsce administracyjnie należąca do województwa małopolskiego, powiatu wadowickiego i gminy Wadowice.
Jest położona na lewym brzegu rzeki Skawy, na skraju Beskidu Małego, u podnóża Iłowca (477 m n.p.m.), stanowiącego najwyżej położony punkt wsi. Graniczy z miejscowościami: Ponikiew, Jaroszowice, Zawadka i Gorzeń Dolny.
Przez sołectwo Gorzeń Górny przebiega odcinek drogi krajowej nr 28 (Zator – Medyka). Od tej drogi odgałęziają się drogi powiatowe nr 04-250 Gorzeń Górny – Koziniec oraz nr 04-251 Gorzeń Górny – Ponikiew.
Obszar Gorzenia Górnego obejmuje 202 ha. Przeważają użytki rolne (55% powierzchni). Lasy i grunty leśne stanowią 36% powierzchni miejscowości. Gorzeń Górny zamieszkują 282 osoby (2008).
Spis treści |
Zasoby turystyczne i przyrodnicze [edytuj]
- dworek (XVIII w.) otoczony starym parkiem, mieszczący muzeum poety, dramaturga i mecenasa kultury Emila Zegadłowicza
Klecza Górna – Gorzeń Górny – Bliźniaki – Inwałd
Wadowice – Gorzeń Górny – PKS Czartak- dwa pomniki przyrody ożywionej:
- lipa drobnolistna o obwodzie pnia 300 cm
- wiąz pospolity o obwodzie pnia 430 cm
Historia [edytuj]
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1419 roku, choć jej teren był zamieszkały już w czasach prehistorycznych, o czym świadczą pozostałości grodziska na wzgórzu Grapa, pochodzącego być może z okresu kultury łużyckiej. W XVI wieku Gorzeń Górny stanowił własność Gorzeńskich herbu Topór, a w XVII wieku księdza Głogurskiego i Biberstein-Starowieyskich. W 1725 r. Franciszek Starowieyski sprzedał go Skorupkom-Padlewskim. Od 1792 roku był własnością Jakuba Littmana Hupperta, który wybudował tu klasycystyczny dworek. Od wnuków Hupperta kupiła go Eleonora Czerniczkowa, która z kolei w 1883 roku sprzedała go profesorowi gimnazjum w Wadowicach Tytusowi Zegadłowiczowi. Po nim odziedziczył go syn Emil Zegadłowicz, który rozsławił wioskę zarówno za sprawą własnej twórczości literackiej, jak i założonej w Gorzeniu Górnym grupy artystycznej „Czartak”. Do dworku Zegadłowiczów przyjeżdżało wówczas (lata 20-ste i 30-ste XX wieku) wielu artystów, publicystów i uczestników polskiego życia publicznego, aby dyskutować, tworzyć i wypoczywać. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Aleksy Siemionow Ziemia Wadowicka, 1984
- Radosław Truś Beskid Mały, 2008
- Plan odnowy miejscowości Gorzeń Górny na lata 2009-2015 – Załącznik do Uchwały Rady Miejskiej w Wadowicach z dnia 24.02.2009 r.
|
||||||||||||||
