Henryk Szeryng

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Szeryng
Henryk Szeryng (1964).jpg
Henryk Szeryng (1964)
Imię i nazwisko Henryk Szeryng
Data i miejsce urodzenia 22 września 1918
Warszawa
Data i miejsce śmierci 3 marca 1988
Kassel
Instrument skrzypce
Zawód muzyk
Aktywność 1933-1988
Wytwórnia płytowa RCA, Decca, Mercury, Philips, Deutsche Grammophon
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Korony (Belgia) Rycerz Orderu Lwa Finlandii Oficer Legii Honorowej (Francja) Kawaler Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Oficer Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Komandor Orderu Alfonsa X Mądrego (Hiszpania) Order Gwiazdy Jugosłowiańskiej III klasy Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Komandor Orderu Edukacji Publicznej (Portugalia) Medaglia d'oro ai benemeriti della Cultura e dell'Arte (Włochy)
Strona internetowa

Henryk Szeryng (ur. 22 września 1918 w Warszawie[1][2], zm. 3 marca 1988 w Kassel)[3] – polski skrzypek mieszkający od 1946 na stałe w Meksyku.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jako 5 letnie dziecko pobierał naukę gry na fortepianie od swej matki, następnie jako 7 latek zaczął uczyć się gry na skrzypcach u M. Frenkela w Warszawie. W wieku 8 lat za namową Bronisława Hubermana wyjechał do Berlina, by studiować grę skrzypcową u W. Hessa, Carla Flescha a następnie w Paryżu u Jacques'a Thibaud i Gabriela Bouillon. Studiował również w Paryżu kompozycję u Nadii Boulanger[4].

Debiutował w Filharmonii Warszawskiej w 1933 wykonaniem Koncertu Skrzypcowego Brahmsa, wzbudzając powszechny podziw swą wirtuozerią. W tym czasie odbył tournée po Bukareszcie, Wiedniu i Paryżu, zdobywając uznanie publiczności i krytyki muzycznej. W czasie II wojny światowej był oficerem łącznikowym i tłumaczem (znał 7 języków) rządu polskiego na uchodźstwie. Występował również z koncertami dla żołnierzy alianckich w obozach wojskowych i szpitalach polowych. Towarzyszył Władysławowi Sikorskiemu podczas misji w Meksyku, gdzie pozostał do czasów powojennych i przyjął obywatelstwo meksykańskie. Wykładał w klasie skrzypiec na Narodowym Uniwersytecie Meksyku.

W połowie lat 50. ponownie wrócił jako skrzypek na światowe estrady spotykając się z uznaniem publiczności i krytyków. Występował z najsłynniejszymi orkiestrami i dyrygentami w całej Europie, obu Amerykach, Afryce i Azji. W swoim repertuarze miał ponad 40 koncertów i kilkadziesiąt sonat kompozytorów wszystkich epok.

Sławę przyniosły mu interpretacje koncertów Bacha, Beethovena, Brahmsa, Mendelssohna-Bartholdy'ego, Mozarta, Paganiniego, Czajkowskiego, Wieniawskiego, a także twórców XX wiekuBartóka, Berga, Chaczaturiana, Prokofjewa, Szymanowskiego, Sibeliusa.

Henryk Szeryng miał szeroki repertuar muzyki współczesnej, wielu kompozytorów pisało dla niego nowe utwory m.in. Manuel María Ponce, Peter Racine Fricker, Camargo Guarnieri, Rodolfo Halffter, Jean Martinon, Benjamin Lees, Carlos Chávez, Julián Carillo, Roman Haubenstock-Ramati.

Nagrał ogromną liczbę płyt dla firm RCA, Decca, Philips, Deutsche Grammophon, Mercury. Otrzymały one sześciokrotnie Grand Prix du Disque (m.in. z koncertami Bacha, Beethovena, Brahmsa, Chaczaturiana, Chaveza, Czajkowskiego, Lalo, Prokofjewa i Sibeliusa).

Szeryng był doradcą muzycznym przy UNESCO. Uczestniczył w pracach Konkursu im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu.

Przypisy

  1. henrykszeryng.net: Biography 1919-1833 (ang.). [dostęp 14-04-2012].
  2. Jako miejsce urodzenia często podawana jest Żelazowa Wola, również w encyklopediach muzycznych, nieporozumienie to ma swoje źródła prawdopodobnie w chwycie marketingowym, który miał jakoby dodać splendoru muzykowi urodzonemu w tej samej miejscowości co Fryderyk Chopin.
  3. Sylwetka Henryka Szerynga (pol.). www.culture.pl. [dostęp 2009-09-16].
  4. Encyklopedia muzyczna. Elżbieta Dziębowska (redakcja). T. 11. Kraków: PWM, 2007, s. 243. ISBN 978-83-224-0866-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]