I wojna czeczeńska
| I wojna czeczeńska | |||||||||
 Pałac prezydencki w Groznym, styczeń 1995. Foto: Michaił Jewstafiew
|
|||||||||
| Czas | 11 grudnia 1994 - 31 sierpnia 1996 | ||||||||
| Miejsce | Czeczenia | ||||||||
| Terytorium | Europa, północny Kaukaz | ||||||||
| Przyczyna | dążenia niepodległościowe Czeczenów | ||||||||
| Wynik | formalne zwycięstwo Rosjan | ||||||||
|
|||||||||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||||||||
I wojna w Czeczenii – konflikt zbrojny pomiędzy Czeczenami i Rosjanami, datowany na okres od 11 grudnia 1994 roku, do 31 sierpnia 1996 roku.
Przebieg [edytuj]
11 grudnia 1994 do republiki Czeczeni wkroczyły wojska rosyjskie, chcące zapobiec postępującym działaniom niepodległościowym na jej terenie. Pomimo początkowych niepowodzeń - jak podjęta na rozkaz ówczesnego ministra obrony Rosji Pawła Graczowa próba zdobycia Groznego na Nowy Rok wyłącznie przez nieosłaniane jednostki pancerne – Rosjanie zajęli stolicę Czeczenii (luty 1995). Dowódcą wojsk rosyjskich, które zdobyły Grozny był gen. Lew Rochlin, który odmówił przyjęcia za zdobycie Groznego tytułu Bohatera Rosji, gdyż nie uznał za zaszczytne zwycięstwa odniesionego nad własnymi obywatelami.
Od tego momentu rozpoczęła się walka partyzancka, w której w walce z bojownikami czeczeńskimi przegrupowanymi w górach Rosjanie ponosili znaczne straty. Problemem dla sił rosyjskich były zwłaszcza walki w miastach, do których dowódcy i żołnierze rosyjscy byli kompletnie nieprzygotowani, jak też przenoszenie walk poza teren Czeczenii. W czerwcu 1995 r. Szamil Basajew przeprowadził terrorystyczny rajd na szpital w Budionnowsku, a w styczniu 1996 r. akcję o takim samym charakterze na szpital w Kizlarze przeprowadził inny dowódca czeczeński – Salman Radujew. W grudniu 1995 roku Czeczeni zdobyli drugie co do wielkości miasto republiki Gudermes, jednak po kilku dniach walk zostali zmuszeni do ustąpienia. 21 kwietnia 1996 r. po namierzeniu jego telefonu satelitarnego i przeprowadzeniu rosyjskiego ataku rakietowego zginął Dżochar Dudajew, a władzę po nim przejął Zelimchan Jandarbijew. Po zaskakującym dla wojsk rosyjskich letnim ataku bojowników w sierpniu 1996 r. Czeczenom udało się odbić Grozny.
Przejście konfliktu w stan przewlekły, porażki Rosji, a także okres wyborów prezydenta Rosji (czerwiec-lipiec 1996 r.) zaktywizowały działania polityczne, w których wielką rolę odegrał generał Aleksander Lebied' (Lebiedź), krótkotrwały sekretarz Rady Bezpieczeństwa Rosji – w ich wyniku 31 sierpnia 1996 r. w Chasawjurcie podpisano rozejm kończący pierwszą wojnę czeczeńską. Na jego mocy m.in. problem statusu republiki został odłożony na 5 lat.
Wg danych strony rosyjskiej, w wojnie zginęło około 10 tysięcy bojowników oraz około 5,5 tysiąca żołnierzy rosyjskich. Nie są znane dokładne straty ludności cywilnej. Wg innych danych zginęło ok. 5 tys. Czeczenów oraz ok. 17 tys. Rosjan.
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Marcin Dyś, Military and strategic issues of the conflicts in Chechnya (1994-2008), "Histmag.org", 25 czerwca 2009.
