Mi-8

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mi-8
Jeden z Mi-8PS floty rządowej linii Rossiya Airlines
Jeden z Mi-8PS floty rządowej linii Rossiya Airlines
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR/  Rosja
Producent Kazańska Fabryka Śmigłowców, Ułan Udejski Zakład Lotniczy
Konstruktor Biuro konstrukcyjne Michaiła Mila,
Typ Śmigłowiec
Konstrukcja półskorupowa
Załoga 2 lub 3 (zależne od wersji)
Historia
Data oblotu 9 lipca 1961
Egzemplarze 17000
Dane techniczne
Napęd 2 x silnik turbowałowy Klimov TW2-117
Moc 2 × 1105 kW
Wymiary
Średnica wirnika 21,91 m
Długość 25,28 m
Długość kadłuba 18,2 m
Wysokość 5,56 m
Masa
Własna 6990 kg
Użyteczna 11100 kg
Startowa 12000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 250 km/h
Prędkość ekonomiczna 225 km/h
Pułap 4,500 m
Zasięg 450 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
24
Użytkownicy
World operators of the Mi-8.png ZSRR, Afganistan, Algieria, Angola, Bangladesz, Bułgaria, Burkina Faso, ChRL (produkcja licencyjna), była Czechosłowacja (dziś również Czechy i Słowacja), Egipt, Ekwador, Etiopia, Finlandia, Gwinea Bissau, Indie, Indonezja, Irak, Jemen (wcześniej zarówno Jemen Północny jak i Jemen Południowy), była Jugosławia, Kambodża, Kolumbia, Kostaryka, Kuba, KRLD, Laos, Libia, Litwa, Macedonia, Madagaskar, Mali, Mongolia, Mozambik, Nikaragua, NRD, Pakistan, Peru, Polska (Mi-8 i Mi-17), Rumunia, Somalia, Sri Lanka, Sudan, Syria, Turcja, Uganda, Wietnam, Węgry, Zambia
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Mi-8T Sił Powietrznych Serbii

Mi-8 (ros. Ми-8) (oznaczenie NATO Hip) – radziecki śmigłowiec wielozadaniowy zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Michaiła Mila. Późniejsze wersje otrzymywały również oznaczenia Mi-9, Mi-17, Mi-18, Mi-19, Mi-171 i Mi-172. Obecnie oznaczenia wszystkich maszyn z tej rodziny w Rosji ujednolicono do Mi-8. Na podstawie doświadczeń zebranych podczas projektowania i eksploatacji śmigłowców z rodziny Mi-8/Mi-17 powstały takie maszyny jak Mi-14 i Mi-24. Śmigłowce tej rodziny używały lub używa około 40 krajów. Zbudowano ponad 12 tysięcy sztuk, nadal w produkcji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Korzystając z doświadczeń zdobytych przy śmigłowcu Mi-4 postanowiono stworzyć nowy, średni śmigłowiec transportowy, który posiadałby również pewne możliwości bojowe. W ten sposób narodził się prototyp W-8. Pierwsza maszyna, wyposażona w jeden silnik AI-24W i czterołopatowy wirnik, wzniosła się po raz pierwszy w powietrze 9 lipca 1961, zaś drugi prototyp, już dwusilnikowy, oblatano 17 września 1962. Maszyny seryjne wyposażono w mocniejsze silniki TW2 i pięciołopatowy wirnik. Na początku lat siedemdziesiątych powstało amfibijne rozwinięcie Mi-8 nazwane Mi-14 oraz oparty na rozwiązaniach technicznych z Mi-8 śmigłowiec szturmowy Mi-24. Począwszy od 1981 w nowych maszynach zaczęto montować silniki o większej mocy TW-3, zmieniając jednocześnie oznaczenie na Mi-17. Różnicą pozwalającą odróżnić na pierwszy rzut oka Mi-8 od Mi-17 jest położenie śmigła ogonowego po prawej (Mi-8) lub lewej (Mi-17) stronie belki. Obecnie w Rosji zmieniono oznaczenia i nazwę Mi-17 noszą jedynie wersje eksportowe Mi-8 z silnikami TW-3. Te same śmigłowce w służbie rosyjskiej oznaczone są jako Mi-8M. Część Mi-8 zostało zmodernizowanych do standardu Mi-17.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Mi-8[edytuj | edytuj kod]

Mil Mi-8 radziecki znaczek pocztowy z 1980 r.
  • Mi-8P – cywilna wersja pasażerska dla 28-32 osób, charakteryzująca się dużymi, kwadratowymi oknami.
  • Mi-8S (Salon) – kilka komfortowo urządzonych cywilnych wersji Mi-8 z kanapą, stołem dla 9-11 pasażerów
  • Mi-8PS – wojskowy odpowiednik Mi-8S
  • Mi-8APS – bardziej komfortowa wersja Mi-8PS, z dodatkowymi systemami łączności, używana jako śmigłowiec prezydencki w Rosji.
  • Mi-8T – oznaczenie zarówno cywilnej wersji transportowo-pasażerskiej jak i wojskowej transportowej, mogącej również przewieźć 24 żołnierzy z pełnym ekwipunkiem.
  • Mi-8TP – wojskowa wersja Mi-8T wyposażona w dodatkowe systemy łączności
  • Mi-8TW – uzbrojona wersja Mi-8T mogąca na czterech węzłach na belkach przenosić bomby, działka lub do 64 niekierowanych pocisków rakietowych S-5.
  • Mi-8TB – rozwinięcie Mi-8TW uzbrojone w ruchomy wkm 12,7 mm w nosie i uzbrojeniu przenoszonym na 6 węzłach na belkach (do 192 rakiet niekierowanych) oraz dodatkowo 4 pocisków przeciwpancernych montowanych na górnej powierzchni belek.
  • Mi-8TBK – wersja Mi-8TB powstała w NRD mogąca przenosić na węzłach sześć pocisków Malutka.
  • Mi-8TZ – wersja dostosowana do transportu paliwa
  • Mi-8T(K) – Mi-8T służący jako maszyna rozpoznawcza i kierowania ogniem, mogąca przenosić skośne kamery
  • Mi-8SKA – wersja zbliżona do Mi-8T(K)
  • Mi-8K – wersja rozpoznania fotograficznego i kierowania ogniem, charakteryzuje się dużym oknem w tylnych wrotach dla pionowo ustawionej kamery.
  • Mi-8R – wersja rozpoznawcza
  • Mi-8AW – wersja do stawiania pól minowych
  • Mi-8BT – wersja do niszczenia pól minowych
  • Mi-8AT – rozwinięcie cywilnego Mi-8T z silnikami TV2-117AG i lepszą awioniką (nadal produkowany w Ułan Ude)
  • Mi-8ATS – wersja rolnicza służąca do przeprowadzania oprysków
  • Mi-8MT – latający dźwig, w miejscu tylnych wrót kabina operatora dźwigu. Uwaga, identyczne oznaczenie nosi jedna z wersji Mi-17.
  • Mi-8 VIP – luksusowa wersja pasażerska dla 7-9 pasażerów produkowana obecnie w Kazaniu.
  • Mi-8TM – rozwinięcie cywilnego Mi-8T, różniące się między innymi lepszą awioniką
  • Mi-8TG – cywilna wersja Mi-8T z silnikami TV2-117TG, które mogą być napędzane LPG. Uwagę zwracają dodatkowe zbiorniki zmniejszające udźwig o 100–150 kg
  • Mi-8WZPU – nieuzbrojona wersja dowodzenia, o charakterystycznych zbiornikach paliwa w kształcie prostopadłościanów
  • Mi-9 – rozwinięcie Mi-8VZPU
  • Mi-8SMW – wersja służąca do walki elektronicznej i patrolowania granic
  • Mi-8PPA – wersja służąca do aktywnej walki elektronicznej i prowadzenia podsłuchu.

Mi-17[edytuj | edytuj kod]

Mi-17 Sił Powietrznych Bułgarii
  • Mi-17P – cywilna wersja dla 28 pasażerów.
  • Mi-17M lub Mi-8MT (oznaczenie Mi-8MT używane jest również w odniesieniu do dźwigu) – podstawowa wersja wojskowa, mogąca przewozić na dwóch belkach 40 niekierowanych pocisków S-8, sprzęt zakłócający, karabin maszynowy 7,62 mm i wkm 12,7 mm lub granatnik. Występuje ponad 30 podwersji (np. Mi-8MTSh – stawiacz pól minowych, Mi-8MTPB – walki elektronicznej).
  • Mi-8AMT – nieuzbrojona wojskowa wersja transportowa.
  • Mi-8MTW-1 – cywilna wersja z silnikami TW3-117WM o zwiększonym pułapie.
  • Mi-8MTW-2 – uzbrojona wersja Mi-8MTW-1.
  • Mi-17-1W – wersja eksportowa Mi-8MTW-2.
  • Mi-8N lub Mi-8MTO – wersja Mi-8MT przeznaczona do działań nocnych.
  • Mi-17N – wersja eksportowa Mi-8N
  • Mi-17-1WA – latająca sala operacyjna.
  • Mi-8MTW-3 – cywilna wersja Mi-8MTW-1 między innymi o ulepszonej awionice, dostosowana do wymogów IATA, produkowana nadal w Kazaniu
  • Mi-172 – wersja eksportowa, zamówiona między innymi przez Indie, Meksyk i Wietnam
  • Mi-8MTW-5 – wersja transportowa Mi-8MTW-1 o hydraulicznie podnoszonej rampie z tyłu i poszerzonych drzwiach bocznych.
  • Mi-17-W5 – wersja eksportowa Mi-8MTW-5
  • Mi-8MTW-7 – wersja wyposażona w silnik WK-2500
  • Mi-17-W7 – wersja eksportowa Mi-8MTW-7
  • Mi-17MD – eksportowa wersja Mi-8MTW-5 używana w Rwandzie.
  • Mi-17PI – wyglądająca jak cywilny Mi-17P wersja walki elektronicznej.
  • Mi-17PG – wyglądająca jak cywilny Mi-17P wersja walki elektronicznej.
  • Mi-17AMT – uzbrojona wersja eksportowa proponowana przez fabrykę w Ułan Ude Malezji.
  • Mi-8AMT – odpowiednik serii AMV produkowany w Ułan Ude, prace zarzucono ze względu na brak funduszy.
  • Mi-8AMTSz Terminator – uzbrojona wersja Mi-8AMT, Obecnie wchodzi na uzbrojenie armii Federacji Rosyjskiej.
  • Mi-171 – eksportowa wersja Mi-8AMT z zachodnią awioniką.
  • Mi-171Sz – eksportowa wersja Mi-8AMTSh z zachodnią awioniką.
  • Mi-17LL – latające laboratoria, między innymi do badania zanieczyszczeń atmosfery.
  • Mi-18 – dwie prototypowe maszyny przedłużone o 1 m, z dodatkowymi drzwiami z boku, mogące przewozić 30 pasażerów. To samo oznaczenie nosiły pierwotnie prototypy Mi-17
  • Mi-19 – latające stanowisko dowodzenia podobne do Mi-9
  • Mi-17Z-2 – czechosłowacka wersja walki elektronicznej

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Dwusilnikowy śmigłowiec o konstrukcji półskorupowej, wykonany z duraluminium w układzie Sikorskiego. Pięciołopatowy wirnik nośny, również wykonany z duraluminium. Z tyłu, pod belką ogonową, wrota ładunkowe, podwozie stałe, trzykołowe z kółkiem przednim. Załogę stanowią, zależnie od wersji, 2 lub 3 osoby. Śmigłowiec napędzają 2 silniki turbinowe TW2-117AG o mocy startowej 1119 kW każdy. Mi-8 jest pierwszym śmigłowcem Mila z autopilotem. Standardowe uzbrojenie wersji Mi-8TW to cztery wyrzutnie UB-16-57UD po 16 rakiet niekierowanych S-5. Wersja Mi-8TB uzbrojona jest w karabin maszynowy A-12,7 sześć bloków UB-32 z rakietami niekierowanymi oraz 4 rakiety przeciwpancerne 9M17P Skorpion lub sześć 9M14 Malutka[1].

W muzeach[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Piotr Butowski, Lotnictwo Wojskowe Rosji Tom II, Warszawa, Wydawnictwo Lampart & Piotr Butowski s.133, 1995, ISBN 83-86776-14-5
  2. Nowe eksponaty MLP
  3. Kolejny eksponat udostępniony dla zwiedzających - Mi-8T