Język luksemburski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lëtzebuergesch
Obszar Luksemburg, Belgia, Francja, Niemcy, USA
Liczba mówiących 390 000[1]
Ranking (poza pierwszą 100.)
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
Pismo łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy Luksemburg
Regulowany przez Conseil permanent de la langue luxembourgeoise
Kody języka
ISO 639-1 lb
ISO 639-2 ltz
ISO 639-3 ltz
SIL LTZ
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku luksemburskim
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka luksemburskiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-luksemburski online

Język luksemburski (luks. Lëtzebuergesch, wym. [ˈlœt͡səbuɐ̯jəʃ]) – należy do zachodniej grupy języków germańskich. Wywodzi się z frankijskiego dialektu języka niemieckiego. Posługuje się nim ok. 390 000 ludzi, głównie w Luksemburgu, gdzie ma status języka urzędowego (od 1984[2]), a także w części Niemiec, Belgii i Francji. Uznawany za oddzielny język od niedawna, wcześniej uznawany był raczej za jeden z dialektów języka niemieckiego. Funkcjonuje obok dwóch innych języków urzędowych w państwie – niemieckiego i francuskiego. Język ten używany jest głównie jako język mówiony w sferze prywatnej, ale prowadzone są w nim również debaty w parlamencie[2]. Po luksembursku nadają też stacje telewizyjne RTL Télé Lëtzebuerg i Den 2. RTL. Katedra języka luksemburskiego istnieje na uniwersytecie w Moskwie[2]. Język ten nie jest językiem urzędowym w Unii Europejskiej. Guy Rewenig jest autorem pierwszej powieści po luksembursku; jest on uważany obok Rogera Manderscheida za prekursora pisania prozy artystycznej w tym języku. W latach 2001-2002 Jérôme Lulling stworzył pierwszy elektroniczny program do sprawdzania pisowni po luksembursku, który zawiera 125 tys. słów, o nazwie C.ORT.IN.A.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Le nombre de locuteurs du luxembourgeois revu à la hausse
  2. 2,0 2,1 2,2 Szul R., Język. Naród. Państwo. Język jako zjawisko polityczne, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2009, s. 308.