Jan Baszkiewicz
| Jan Michał Baszkiewicz | |
| Data i miejsce urodzenia | 3 stycznia 1930 Warszawa |
| Data śmierci | 27 stycznia 2011 |
| Zawód | prawnik, historyk, politolog |
| Narodowość | |
| Tytuł | profesor zwyczajny |
| Odznaczenia | |
Jan Michał Baszkiewicz (ur. 3 stycznia 1930 w Warszawie, zm. 27 stycznia 2011[1]) – polski prawnik, historyk, politolog, historyk idei. Doctor honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, Uniwersytetu Wrocławskiego (2003), Uniwersytetu Jagiellońskiego (2008), Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (2008[2]).
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Absolwent XIX LO im. Powstańców Warszawy w Warszawie. W 1951 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1955 uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Za rozprawę doktorską otrzymał nagrodę państwową. W wieku 26 lat został docentem w Polskiej Akademii Nauk. W 1965 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1972 – profesorem zwyczajnym.
W 1957 przeprowadził się do Wrocławia[3]. Na Uniwersytecie Wrocławskim kierował Katedrą Historii Doktryn Politycznych i Prawnych, był prodziekanem Wydziału Prawa (w latach 1962-1964) i prorektorem Uniwersytetu Wrocławskiego (1965-1968)[3].
W 1968, po wydarzeniach marcowych, został uznany przez władze partyjne za personę non grata, w związku z czym w tym samym roku opuścił Wrocław i objął stanowisko kierownika Katedry Powszechnej Historii Państwa i Prawa na Uniwersytecie Śląskim[4].
W 1973 został pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Politycznych UW na stanowisku profesora zwyczajnego.
Był członkiem Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL Wojciechu Jaruzelskim. Zasiadał w Centralnej Komisji do Spaw Stopni i Tytułów Naukowych[3]. W latach 1986-1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.
Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk: członek krajowy rzeczywisty Wydziału I – Nauk Społecznych, członek Komitetu Nauk Politycznych PAN i Komitetu Nauk Prawnych PAN. Członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Przez wiele lat zasiadał w Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów Naukowych (Sekcja I – Nauk Humanistycznych i Społecznych).
Zajmował się historią myśli politycznych i ruchów społecznych oraz historią instytucji politycznych. Był wybitnym znawcą epoki Oświecenia oraz historii Francji, a w szczególności Rewolucji Francuskiej. Wspólnie ze Stefanem Mellerem był konsultantem historycznym filmu Danton w reżyserii Andrzeja Wajdy (1982).
Członek Komitetu Redakcyjnego miesięcznika "Państwo i Prawo", półrocznika "Czasopismo prawno-historyczne". Członek Rady Programowej dwumiesięcznika "Polski Przegląd Dyplomatyczny".
[edytuj] Odznaczenia
- kawaler orderu Legii Honorowej – „jako zasłużony ambasador kultury polskiej we Francji i oddany rzecznik naukowej współpracy polsko-francuskiej”[4]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2005)[4]
[edytuj] Wybrane publikacje
- Powstanie zjednoczonego państwa polskiego na przełomie XIII i XIV wieku (1954)
- Powszechna historia państwa i prawa. T. 1, Starożytność i wieki średnie (1964)
- Państwo suwerenne w feudalnej doktrynie politycznej do początków XIV w. (1964)
- Polska czasów Łokietka (1968)
- Historia doktryn politycznych i prawnych (1970, 1971, 1973, 1984, wspólnie z Franciszkiem Ryszką)
- Myśl polityczna wieków średnich (1970, 1998, 2009)
- Historia Francji (1974, 1978, 1995, 1999, 2004, 2008)
- Maksymilian Robespierre (1976, 1989)
- Danton (1978, 1980, 1990)
- Wolność, Równość, Własność : rewolucje burżuazyjne (1981)
- Rewolucja francuska 1789-1794: społeczeństwo obywatelskie (1983, wspólnie ze Stefanem Mellerem)
- Ludwik XVI (1983, 1985)
- Richelieu (1984, 1995)
- Francuzi 1789–1794: studium świadomości rewolucyjnej (1989)
- Nowy człowiek, nowy naród, nowy świat: mitologia i rzeczywistość rewolucji francuskiej (1993)
- Henryk IV Wielki (1995)
- Francja. Historia państw świata w XX wieku (1997)
- Młodość uniwersytetów (1997)
- Powszechna historia ustrojów państwowych (1998, 2002)
- Władza (1999, 2009)
- Francja nowożytna: szkice z historii wieków XVII-XX (2002)
- Anatomia bonapartyzmu (2003)
- O niektórych filozoficznych i praktycznych dylematach praw człowieka (2003)
- Francja w Europie (2006)
- Odnowienie Królestwa Polskiego 1295–1320 (2008)
- Państwo, rewolucja, kultura polityczna (2009)
Przypisy
- ↑ Zmarł prof. Jan Baszkiewicz. wyborcza.pl, 27 stycznia 2011.
- ↑ Doktorzy honoris causa UMCS. umcs.lublin.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Jan Baszkiewicz (1930-2011). Uniwersytet Wrocławski, 2011-01-30. [dostęp 2011-04-15].
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Henryk Olszewski. Jan Baszkiewicz (1930-2011). „Nauka”. 1/2011, s. 178. prof. Jerzy M. Brzeziński – redaktor naczelny. Biuro Upowszechniania i Promocji Nauki Kancelarii PAN.
[edytuj] Źródła
- Biogram na stronie Instytutu Nauk Politycznych UW[martwy link]
- Jan Baszkiewicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
- Mikołaj Banaszkiewicz, Profesor Jan Baszkiewicz (1930-2011), "Politeja. Pismo Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego" 2011, nr 1 (15), s. 21-48.
- Henryk Olszewski, Jan Baszkiewicz (1930-2011), "Nauka" 2011, nr 1, s. 177-182.
- Członkowie Polskiej Akademii Nauk
- Członkowie Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
- Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego
- Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
- Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Polacy odznaczeni Legią Honorową
- Polscy politolodzy
- Polscy historycy prawa
- Wykładowcy Uniwersytetu Warszawskiego
- Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
- Urodzeni w 1930
- Zmarli w 2011