John Edward Taylor
| John Edward Taylor | |
| biskup | |
| Data i miejsce urodzenia | 15 listopada 1914 East Saint Louis, USA |
| Data i miejsce śmierci | 9 września 1976 Sztokholm, Szwecja |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Inkardynacja | oblaci |
| Prezbiterat | 1940 |
| Nominacja biskupia | 2 lipca 1962 |
| Sakra biskupia | 21 września 1962 |
| Sukcesja apostolska | |||||
| Data konsekracji | 21 września 1962 | ||||
| Miejscowość | Sztokholm | ||||
| Miejsce | Stadshuset | ||||
| Konsekrator | Bruno Bernard Heim | ||||
| Współkonsekratorzy | Jacques Mangers Fulton John Sheen |
||||
|
|||||
John Edward Taylor, O.M.I. (ur. 15 listopada 1914 w East Saint Louis, zm. 9 września 1976 w Sztokholmie) – amerykański duchowny katolicki, biskup ordynariusz sztokholmski od 1962 r.
Biografia[edytuj]
John Taylor urodził się w 1914 r. w East Saint Louis, w stanie Illinois. Po ukończeniu szkoły średniej zdecydował się wstąpić do zakonu oblatów oraz podjął studia teologiczne, które ukończył w 1940 r. W tym samym roku otrzymał święcenia kapłańskie. Przez następne kilkanaście lat pracował jako misjonarz w parafiach należących do jego zgromadzenia.
2 lipca 1962 r. został wyznaczony przez papieża Jana XXIII na ordynariusza sztokholmskiego. Konsekracja biskupia miała miejsce 21 września 1962 r. w Niebieskim Hallu ratusza w Sztokholmie, a transmitowana była przez telewizję[1] Przyszło mu zarządzać diecezją liczącą wówczas ponad 30 tys. wiernych, którym posługiwało 73 kapłanów.
W 1963 r. otworzył pierwszy od czasów reformacji zamknięty klasztor karmelitów w Glumslöv, co wywołało burzliwą dyskusję w Riksdagu, trwającą kilka dni. Po 1965 r. wprowadzał w życie postanowienia Soboru Watykańskiego II, m.in. odnośnie sprawowania liturgii w języku szwedzkim. Wprowadzenie wszystkich reform zajęło mu cztery lata.
W 1966 r. pierwszy raz w historii szwedzkiego Kościoła Katolickiego szwedzka telewizja państwowa transmitowała na żywo niedzielną mszę świętą z kościoła św. Eugenii. W 1968 r. uczestniczył w Walnym Zgromadzeniu Światowej Rady Kościołów, która odbywała się w Uppsali jako reprezentant kościoła rzymskokatolickiego. W tym okresie stale wzrastała liczba katolików w Szwecji za sprawą emigrantów z Ameryki Łacińskiej, Jugosławii, NRD, Węgier i Polski.
W latach 1970–1973 był przewodniczącym Konferencji Episkopatu Skandynawii. Zmarł w 1976 r. w Sztokholmie.
Przypisy
Bibliografia[edytuj]
- Lindquist, Barbro, År för år – Kyrkans väg i Sverige 1783-1983, Sztokholm 1983.
- Poczet biskupów w Szwecji 1783–2007 (szw.) [dostęp 27 lutego 2010]
- Krótka biografia na stronie Catholic-hierarchy (ang.) [dostęp 27 lutego 2010]
| Poprzednik Knut Ansgar Nelson |
 |
Biskup Sztokholmu 1962 – 1976 |
|
Następca Hubertus Brandenburg |
| Poprzednik - |
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Skandynawii 1970 – 1973 |
Następca Paul Verschuren |
|
|||||||||||||
