Karabinek maszynowy wz. 2003

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
karabinek maszynowy wz. 2003
Kbkm2003-01 REMOV.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Fabryka Broni Łucznik-Radom Sp. z.o.o.
Rodzaj ręczny karabin maszynowy
Historia
Prototypy 2000-2003
Dane techniczne
Kaliber 5,56 mm
Nabój 5,56 × 45 mm
Magazynek łukowy, 30 nab.
Taśma nabojowa rozsypna, LGM-01, 200 nab
Wymiary
Długość 1099/829 mm (wz. 2003S z kolbą rozłożoną/złożoną)

wysokość =

Wysokość {{{wysokość}}}
Długość lufy 500 mm (wz. 2003S)380 mm (wz. 2003D)
Masa
broni 7,53 kg (wz. 2003S)

masa_kb_właściwego =

karabinu właściwego {{{masa_kb_właściwego}}}
wyposażenia dodatkowego 3,1 kg (skrzynka nabojowa z 200 nab.)

Vo =

Inne
Prędkość pocz. pocisku {{{Vo}}}
Szybkostrzelność teoretyczna 650-1000 strz./min
Szybkostrzelność praktyczna 200 strz./min
Zasięg skuteczny 800 m (wz. 2003S)600 m (wz. 2003D)
5,56-mm kbkm wz.2003D z kolbą złożoną

karabinek maszynowy wz. 2003 – polski prototypowy ręczny karabin maszynowy zasilany amunicją pośrednią (karabinek maszynowy).

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Po rozpoczęciu produkcji 5,56 × 45 mm karabinu szturmowego wz. 96 Beryl pojawiła się potrzeba wprowadzenia do uzbrojenia ręcznego karabinu maszynowego zasilanego taką samą amunicją. Obie bronie stanowiłyby podstawę uzbrojenia drużyny piechoty. Partię modelową nowego rkm-u wykonano w 2000 roku. Próby nowego karabinu trwały do listopada 2000 roku, kiedy przerwał je upadek Zakładów Metalowych Łucznik SA. Próby wznowiono po utworzeniu w kwietniu 2001 roku Fabryki Broni Łucznik-Radom Sp. z o.o. Jednocześnie powołano nowy zespół konstrukcyjny, który postanowił uprościć konstrukcję karabinu. Zrezygnowano między innymi z możliwości obustronnego zasilania taśmą i uproszczono mechanizm spustowy. Powstały prototypy dwóch odmian broni. Rkm wz.2003S to model standardowy, a wz.2003D jest przeznaczony dla oddziałów powietrznodesantowych (posiada krótszą lufę). W 2003 roku odbyły się próby zmodyfikowanej broni. Później prowadzone były prace mające na celu przygotowanie rkmu wz. 2003 do badań kwalifikacyjnych (państwowych), ale ostatecznie nie trafił on na uzbrojenie Wojska Polskiego i pozostał prototypem.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Rkm wz. 2003 był lekką zespołową bronią samoczynną. Zasada działania oparta na odprowadzaniu gazów prochowych przez boczny otwór w lufie. Ryglowanie przez obrót zamka. Mechanizm spustowy umożliwiał strzelanie tylko ogniem ciągłym. Broń mogła być zasilana przy pomocy standardowej natowskiej taśmy M27 (jej polski odpowiednik to LGM-01) lub magazynków kbs wz. 96 Beryl. Taśma była przechowywana w plastikowej skrzynce amunicyjnej zamiennej ze skrzynką amunicyjną rkm-u Minimi. Zasadnicze było zasilanie taśmowe, zasilanie za pomocą magazynków było traktowane jako awaryjne (np. w przypadku skończenia się zataśmowanej amunicji celowniczy rkm mógł używać magazynków otrzymanych od innych żołnierzy drużyny). Lufa, wyposażona w tłumik płomienia była szybkowymienna. Kolba składana. Przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika krzywiznowego. Ponadto na pokrywie komory zamkowej umieszczono szynę do montowania optycznych i elektrooptycznych przyrządów celowniczych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]