Pistolet MAG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MAG
MAG-08 PICT0025.jpg
MAG-08
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Fabryka Broni Łucznik
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Prototypy 1993 – 1994
Produkcja seryjna 1995 – ??
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9 x 19 mm Parabellum
Magazynek pudełkowy, 15 nab. (MAG 08 15 lub 18 nab.)
Wymiary
Długość 200 mm
Wysokość 140 mm
Szerokość 35 mm
Długość lufy 115 mm
Długość linii celowniczej 143 mm
160 mm (MAG-98C)
Masa
broni 1,1 kg (MAG-95)
0,875 kg (MAG-98)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 355 m/s
Energia pocz. pocisku 505 J
Siła spustu 50 N (DA)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
MAG-08

MAG – polski pistolet samopowtarzalny kalibru 9 mm, na nabój 9 x 19 mm Parabellum skonstruowany przez Mariana Gryszkiewicza. Produkowano wersje MAG-95 i MAG-98. Skrót MAG pochodzi od pierwszych liter imienia i nazwiska jego konstruktora, natomiast liczba 95 określa rok, w którym było przewidywane całkowite zakończenie prac nad prototypem.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Na początku 1993 roku rozpoczęto w Zakładach Mechanicznych "Łucznik" (obecnie Fabryka Broni "Łucznik") prace nad nowym pistoletem, przeznaczonym przede wszystkim dla wojska i służb mundurowych, zastępującym przestarzałe P-64 i P-83. W przeciwieństwie do poprzedników, pistolet miał strzelać standardowym w NATO nabojem 9 x 19 mm Parabellum. Ponieważ wojsko nie opracowało wówczas jeszcze założeń taktyczno-technicznych (ZTT) nowego pistoletu, założenia takie opracowano w marcu 1993 w fabryce[1] i postanowiono zbudować klasyczną konstrukcję, opartą na najlepszych wzorach zagranicznych. Projekt MAG-95 przygotował zespół pod kierunkiem inż. Mariana Gryszkiewicza. Pod koniec 1993 roku były gotowe dwa prototypy nowego pistoletu. W 1994 roku trwały próby nowej broni. W następnym roku wyprodukowano partię próbną nowej broni (20 egzemplarzy). W 1995 roku broń przedstawiono do badań prowadzonych w ramach konkursu na nowy pistolet dla Wojska Polskiego, gdzie konkurował z WIST-94. Pomimo, że MAG wykazywał lepsze: pewność działania, wytrzymałość konstrukcji oraz zabezpieczenie przed przypadkowym strzałem, został odrzucony, gdyż nie spełniał opracowanych jesienią 1993 przez wojsko założeń taktyczno-technicznych w zakresie maksymalnych wymiarów (190x135x33 mm) i masy (800 g)[1].

Po przegranym konkursie w ZM "Łucznik" opracowaną w 1996 nową lżejszą wersję pistoletu MAG-98, z aluminiowym szkieletem, ale w dalszym ciągu był za ciężki o 75 g i miał za duże wymiary, wobec czego do uzbrojenia wojska został w 1999 przyjęty konkurencyjny WIST. W następnych latach MAG był produkowany w niewielkich ilościach na rynek cywilny, dla Straży Granicznej i Służby Więziennej. Testowany był w Policji, która jednak wybrała pistolety Glock i Walther P-99. Opracowano wersję do strzelań sportowych MAG-98C (dopuszczoną do strzelań w IPSC w klasie Production) oraz zbudowano małą partię (poniżej 100) pistoletu na rynek amerykański, z 10-nabojowym magazynkiem[1]. Produkcję pistoletu z uwagi na brak zamówień służb mundurowych i niewielki polski rynek cywilny przerwano w pierwszych latach XXI wieku.

W 2008 roku na targach MSPO 2008 Fabryka Broni Łucznik zaprezentowała opracowaną dzięki współpracy z katowickim przedsiębiorstwem Works 11 (właścicielem praw do dokumentacji MAG) nową wersję pistoletu oznaczoną jako MAG 08. Podobnie jak MAG 98 ma ona szkielet wykonany ze stopów aluminium, ale jest ona wyposażony w szynę Picatinny umożliwiającą mocowane wyposażenia dodatkowego. Broń ma być oferowana zarówno na rynek cywilny, jak i służb mundurowych jako uzupełnienie dla produkowanego przez FB Łucznik licencyjnie pistoletu Walther P99[2].

Wersje pistoletu[edytuj | edytuj kod]

  • MAG-95 – wersja ze szkieletem stalowym
  • MAG-98 – (początkowo oznaczany jako MAG-96) wersja ze szkieletem ze stopów aluminium.
  • MAG-98C – (początkowo oznaczany jako MAG-96C) wersja sportowa z celownikiem regulowanym i magazynkiem 20-nabojowym
  • MAG-08 - wersja ze zintegrowaną szyną Picatinny

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Pistolet MAG działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, zamek jest odryglowywany przez przekoszenie lufy w dół. Połączenie lufy z zamkiem w położeniu zaryglowanym zapewnia prostopadłościenna komora nabojowa, współpracująca z oknem wyrzutnika w zamku[1]. Elementem sterującym przekoszeniem jest występ w dolnej części lufy, pod komorą nabojową (rozwiązanie klasyczne, podobnie jak w pistolecie Browning HP). Mechanizm spustowo-uderzeniowy kurkowy z samonapinaniem (DA). Broń posiada wewnętrzny bezpiecznik sterowany spustem. Po wystrzeleniu ostatniego naboju z magazynka zamek zatrzymuje się w tylnym położeniu na zaczepie zamka. MAG posiada stałe przyrządy celownicze składające się z muszki i szczerbinki. Magazynek 15-nabojowy, dwurzędowy, z jednorzędowym wyprowadzeniem (jako opcje proponowano magazynki 10 z przewężeniem na bocznych powierzchniach pudelka magazynka, uniemożliwiającym załadowania większej ilości amunicji i 20 nabojowe wystające z chwytu).

Ocena[edytuj | edytuj kod]

Pistolet MAG ma dobrą opinię u użytkowników, jako broń celna, dobrze wyważona i wytrzymała[1]. Jego masa nie przewyższała porównywalnych konstrukcji światowych, szczególnie w lżejszej odmianie MAG-98, a zapewniała dobra stabilność przy strzelaniu. W porównaniu z WIST-em ma prostszą budowę i rozkładanie oraz lepsze działanie spustu, ponadto niższa była jego cena (ok. 1700 zł). W opinii niektórych autorów, kryteria masowo-wymiarowe, które spowodowały odrzucenie MAG-a jako broni służbowej Wojska Polskiego, nie były racjonalne, przy tym także część wojskowych wskazuje MAG-a jako lepszą broń[1]. Usterki dotyczyły niedopracowanych detali, jak sprężyny zatrzasku magazynka. Kłopotem było, jak zwykle w przypadku konstrukcji z Radomia nierówne wykonanie i niestaranne wykończenie: pokrycia ochronne, liternictwo, ostre krawędzie. W wersji ze szkieletem stalowym pistolet w szybkim ogniu niemal nie schodzi z celu, co sprawia, że daje się zeń strzelać w szybkim tempie bez utraty celności. Mimo to w porównaniu chociażby z Glockiem ma się wrażenie, ze odrzut jest silniejszy. Wysoki profil zamka pozwala wygodnie przeładowywać broń, MAG-95 świetnie leży w ręku dzięki odpowiednio moletowanej i wysokiej okładzinie. Obwód i kształt chwytu są znakomicie zaprojektowane, podobnie jak i wysokość na jakiej znajdują się przyrządy celownicze. Razem z dobrze dobranym wyważeniem tworzą znakomity pistolet bojowy, o charakterystycznej i ładnej linii zewnętrznej. Mankamenty tj.: za długi skos odryglowujący, słabe sprężyny podajnika itp. dałyby się usunąć w produkcji wielkoseryjnej i przy płynnej współpracy z odbiorcą (o ile zaangażowano by profesjonalistów z formacji specjalnych). MAG to przykład znakomicie pomyślanej broni, która niestety odeszła w niebyt z takich samych przyczyn, jak inne ambitne projekty polskiej myśli twórczej. Wielka szkoda, gdyż rzesze użytkowników mogłyby korzystać z pożytkiem z zalet tej konstrukcji – to wymarzony pistolet dla przeciętnego funkcjonariusza, żołnierza, ochroniarza. Pozwala łatwo składać się do strzału i trafiać cel, zarazem bezpiecznie posługiwać się bronią na co dzień, dzięki logicznej (jak na pistolet SA/DA) konstrukcji. Dziś już nie dorówna ergonomii P99 RAD, która jest niemal wzorcowa i najbardziej na czasie, lecz jego konstruktorzy nie mają się czego wstydzić – to najlepszy z polskich pistoletów, niestety przegrany. Pośród klasyków: pełnowymiarowych, wyposażonych w samonapinanie i wielkopojemny magazynek pistoletów na szkielecie metalowym (stal lub duraluminium) mógł znaleźć poczesne miejsce, skutecznie konkurując z CZ-75, w stosunku do której o wiele naturalniej mierzy do celu. Ciągle na uzbrojeniu ma go Służba Więzienna i konwojenci Poczty Polskiej. Istniały wzmianki o znajdowaniu się jakichś egzemplarzy na wyposażeniu dawnego UOP i policji, lecz trudno to potwierdzić. Są niekiedy dostępne w sklepach, entuzjaści strzelectwa doprowadzili do wpisania MAG-98 na listę pistoletów dopuszczonych do zawodów według reguł IPSC w konkurencji Production.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 M. Sitarski, "Dzieje pewnego MAG-a", s. 20-27
  2. Powrót MAG-a (pol.). [dostęp 07.09.2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]