Franz König

	Franz König
	kardynał prezbiter
	Veritate in caritate
	Veritate in caritate
Kraj działania	Austria
Data i miejsce urodzenia	3 sierpnia 1905; Rabenstein
Data i miejsce śmierci	13 marca 2004; Wiedeń
	Arcybiskup Wiednia
Okres sprawowania	1956 - 1985
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	29 października 1933
Nominacja biskupia	3 lipca 1952
Sakra biskupia	31 sierpnia 1952
Kreacja kardynalska	15 grudnia 1958; Jan XXIII
Kościół tytularny	S. Eusebio
	Odznaczenia
	Franz König w Wikicytatach
	Strona internetowa duchownego

Franz König (ur. 3 sierpnia 1905 w Warth koło Rabenstein, zm. 13 marca 2004 w Wiedniu) – austriacki duchowny katolicki, arcybiskup Wiednia, kardynał.

Studiował filozofię, teologię, biblistykę i religioznawstwo na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie oraz w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, a także na Uniwersytecie Katolickim w Lille (Francja). Przyjął święcenia kapłańskie w Rzymie 29 października 1933. Do 1945 (z przerwą na kontynuowanie studiów) pracował jako duszpasterz w diecezji Sankt Pölten. W latach 1945-1948 był wykładowcą kolegium w Krems oraz Uniwersytetu w Wiedniu.

3 lipca 1952 został mianowany biskupem koadiutorem Sankt Pölten (z prawem następstwa); jednocześnie otrzymał biskupią stolicę tytularną Liviade. Został konsekrowany na biskupa 31 sierpnia 1952. Nie objął jednak diecezji Sankt Pölten, w maju 1956 został awansowany na arcybiskupa Wiednia. W latach 1959-1968 był także wikariuszem wojskowym Austrii; ponadto kierował Konferencją Episkopatu Austrii.

15 grudnia 1958 papież Jan XXIII wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytularny kościół prezbiterski S. Eusebio. Brał aktywny udział w obradach Soboru Watykańskiego II: wywarł wpływ na treść Deklaracji o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich "Nostra aetate". Jako kardynał uczestniczył w konklawe 1963 i dwukrotnie 1978, a także kierował Sekretariatem ds. Niewierzących (1965-1980). Brał także udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, w tym jako przewodniczący sesji w 1974 (III Sesja Zwyczajna).

W 1984 był specjalnym wysłannikiem papieża na Narodowy Kongres Eucharystyczny w Chorwacji. Rok później, po ukończeniu 80 lat, utracił czynne prawo wyborcze w konklawe, a także (we wrześniu 1985) złożył rezygnację z kierowania archidiecezją wiedeńską. Był ostatnim żyjącym kardynałem z nominacji Jana XXIII.

Uchodził za jednego z twórców watykańskiej polityki otwarcia na Europę Wschodnią. Miał dobre kontakty z Polską. Był odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1998)^[1], odebrał też doktorat honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego (2003). Był także laureatem Nagrody Św. Wojciecha, jak uzasadniono za wkład w duchowo-kulturalną integrację Europy.