Franz König

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franz König
kardynał prezbiter
Franz König
Herb Franz König Veritate in caritate
Kraj działania  Austria
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1905
Rabenstein
Data i miejsce śmierci 13 marca 2004
Wiedeń
Arcybiskup Wiednia
Okres sprawowania 1956 - 1985
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 29 października 1933
Nominacja biskupia 3 lipca 1952
Sakra biskupia 31 sierpnia 1952
Kreacja kardynalska 15 grudnia 1958
Jan XXIII
Kościół tytularny S. Eusebio
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej
Strona internetowa duchownego

Franz König (ur. 3 sierpnia 1905 w Warth koło Rabenstein, zm. 13 marca 2004 w Wiedniu) – austriacki duchowny katolicki, arcybiskup Wiednia, kardynał.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował filozofię, teologię, biblistykę i religioznawstwo na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie oraz w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, a także na Uniwersytecie Katolickim w Lille (Francja). Przyjął święcenia kapłańskie w Rzymie 29 października 1933. Do 1945 (z przerwą na kontynuowanie studiów) pracował jako duszpasterz w diecezji St. Pölten. W latach 1945-1948 był wykładowcą kolegium w Krems oraz Uniwersytetu w Wiedniu.

3 lipca 1952 został mianowany biskupem koadiutorem St. Pölten (z prawem następstwa); jednocześnie otrzymał biskupią stolicę tytularną Liviade. Został konsekrowany na biskupa 31 sierpnia 1952. Nie objął jednak diecezji St. Pölten, w maju 1956 został awansowany na arcybiskupa Wiednia. W latach 1959-1968 był także wikariuszem wojskowym Austrii; ponadto kierował Konferencją Episkopatu Austrii.

15 grudnia 1958 papież Jan XXIII wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytularny kościół prezbiterski S. Eusebio. Brał aktywny udział w obradach II soboru watykańskiego: wywarł wpływ na treść Deklaracji o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich „Nostra aetate”. Jako kardynał uczestniczył w konklawe 1963 i dwukrotnie 1978, a także kierował Sekretariatem ds. Niewierzących (1965-1980). Brał także udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, w tym jako przewodniczący sesji w 1974 (III Sesja Zwyczajna).

W 1984 był specjalnym wysłannikiem papieża na Narodowy Kongres Eucharystyczny w Chorwacji. Rok później, po ukończeniu 80 lat, utracił czynne prawo wyborcze w konklawe, a także (we wrześniu 1985) złożył rezygnację z kierowania archidiecezją wiedeńską. Był ostatnim żyjącym kardynałem z nominacji Jana XXIII.

Uchodził za jednego z twórców watykańskiej polityki otwarcia na Europę Wschodnią. Miał dobre kontakty z Polską. Był odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1998)[1], odebrał też doktorat honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego (2003). Był także laureatem Nagrody Św. Wojciecha, jak uzasadniono za wkład w duchowo-kulturalną integrację Europy.

Przypisy


Poprzednik
Theodor Innitzer
Template-Metropolitan Archbishop.svg Arcybiskup Wiednia
1956-1985
Template-Metropolitan Archbishop.svg Następca
Hans Hermann Groër


Poprzednik
Paul-Émile Léger
Emblem of the Papacy SE.svg Protoprezbiter
13 listopada 1991 – 13 marca 2004
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Stephen Kim Sou-hwan