Karol Karski (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Karski
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1966
Warszawa
Poseł do PE VIII kadencji
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 1 lipca 2014
Przewodniczący Rady Warszawy
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 2005
do 2005
Poprzednik Jan Maria Jackowski
Następca Witold Kołodziejski
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Karol Adam Karski (ur. 13 maja 1966 w Warszawie) – polski polityk, prawnik, samorządowiec, poseł na Sejm RP V i VI kadencji, w 2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1990 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego[1], zaś w 1991 studia w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego[1]. W styczniu 1998 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na podstawie pracy zatytułowanej Rozpad Związku Radzieckiego a prawo międzynarodowe, a w lutym 2011 – doktora habilitowanego nauk prawnych na podstawie rozprawy Osoba prawna prawa wewnętrznego jako podmiot prawa międzynarodowego[1]. Ukończył także kursy podyplomowe w Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego (1990) i w Akademii Prawa Europejskiego we Florencji (1992).

W 1990 został pracownikiem naukowym Instytutu Prawa Międzynarodowego na Wydziale Prawa i Administracji UW, w marcu 2013 objął funkcje kierownika Zakładu Międzynarodowego Prawa Publicznego[2]. Jest także profesorem na Wydziale Nauk Społecznych Warszawskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej im. Bolesława Prusa[3]. Wykłada międzynarodowe prawo publiczne i prawo europejskie. Pełni także funkcję wiceprzewodniczącego Rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych z zakresu prawa międzynarodowego i europejskiego. Jest również wiceprzewodniczącym polskiej sekcji Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego (International Law Association)[4].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W trakcie obozu zerowego jeszcze przed rozpoczęciem studiów wstąpił do Zrzeszenia Studentów Polskich. Według słów Włodzimierza Czarzastego w organizacji tej był działaczem szczebla centralnego, pełniąc m.in. funkcję przewodniczącego głównej komisji rewizyjnej[5]. Sam Karol Karski temu zaprzeczał. Za działalność w ZSP 7 marca 2001 został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Złotym Krzyżem Zasługi[6]. W 1988 z rekomendacji ZSP wszedł do Rady Narodowej dzielnicy Żoliborz.

Od 1994 działał w warszawskim samorządzie. Zasiadał w radzie gminy Warszawa-Centrum oraz Dzielnicy Żoliborz. W latach 1994–1998 był wiceprzewodniczącym sejmiku samorządowego województwa warszawskiego. Od 2002 zasiadał w radzie Warszawy, w której pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego (2002–2005) i przewodniczącego (2005). Pełnił funkcję wiceprezydenta Komitetu Regionów Unii Europejskiej (2004–2005). Był członkiem Zespołu Polityki Europejskiej Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego oraz wiceprzewodniczącym Forum Zrównoważonego Rozwoju Rady Europejskich Gmin i Regionów.

Według Włodzimierza Czarzastego i „Tygodnika Powszechnego” był członkiem Stowarzyszenia „Ordynacka”[7]. Karol Karski temu zaprzeczał, twierdząc, że był tylko na jednym z zebrań tego stowarzyszenia. Działał w Porozumieniu Centrum, z którego w 2000 odszedł do Ruchu Społecznego AWS. Później przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości, gdzie w 2006 objął funkcję rzecznika dyscyplinarnego[8].

W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany do Sejmu w okręgu warszawskim z listy PiS, zdobywając 2953 głosów[9]. W Sejmie V kadencji pełnił funkcję przewodniczącego trzech komisji sejmowych, w tym Komisji do spraw Unii Europejskiej oraz komisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia prezydenckiego projektu ustawy lustracyjnej. Był też przewodniczącym i sprawozdawcą Komisji Nadzwyczajnej, która zajmowała się pierwszą nowelizacją Konstytucji RP dotyczącą określenia zakresu dopuszczalności i procedur ekstradycji, w tym wprowadzenia do Konstytucji zasad wykonywania Europejskiego Nakazu Aresztowania oraz zasad współpracy Polski z Międzynarodowym Trybunałem Karnym. Przewodniczył delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W latach 2006–2007 był wiceprzewodniczącym działającej w jego ramach Podkomisji ds. Przeciwdziałania Przestępczości i Walki z Terroryzmem. W 2007 został wiceprzewodniczącym Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Od 2005 był też przewodniczącym delegacji Sejmu i Senatu do Euro-Śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego (EUROMED). Jest członkiem Rady Stałej Forum Współpracy Polsko-Niemieckiej. Od 6 września 2007 do 21 listopada 2007 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 3524 głosy. W VI kadencji został ponownie członkiem prezydium Klubu Parlamentarnego PiS, gdzie odpowiada za sprawy zagraniczne. W latach 2007–2009 był wiceprzewodniczącym Komisji ds. Unii Europejskiej, następnie objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2008 złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez pilota, który odmówił przelotu do Tbilisi samolotu z prezydentem Lechem Kaczyńskim (prokurator wojskowy stwierdził brak znamion czynu zabronionego)[10]. W listopadzie 2010 cypryjski sąd zasądził od niego solidarnie z Łukaszem Zbonikowskim odszkodowanie za zniszczenie wózków golfowych, do czego miało dojść w trakcie służbowego wyjazdu parlamentarzystów na Cypr w listopadzie 2008[11].

W 2011 nie został ponownie wybrany do Sejmu[12]. W 2014 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji[13].

Został członkiem komitetu naukowego II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013, 2014, skupiającej badaczy metodami nauk ścisłych katastrofy samolotu Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010[14][15].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Zbigniewa i Ludgardy Karskich. Od 2007 żonaty (żona Elżbieta).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Karol Karski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 9 kwietnia 2011].
  2. Zakład Międzynarodowego Prawa Publicznego. uw.edu.pl. [dostęp 14 kwietnia 2013].
  3. Warszawska Wyższa Szkoła Humanistyczna im. Bolesława Prusa. wwsh.edu.pl. [dostęp 18 kwietnia 2013].
  4. International Law Association. ila-hq.org. [dostęp 19 kwietnia 2014].
  5. Czarzasty do Karskiego: Karolu, my Cię do serca przytulimy. dziennik.pl, 29 listopada 2007. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  6. Ordery i odznaczenia dla zasłużonych działaczy Zrzeszenia Studentów Polskich. prezydent.pl, 7 marca 2001. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  7. Razem w życiu jest łatwiej. tygodnik.com.pl, 9 marca 2003. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  8. Informacje na stronie PiS. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  9. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  10. Pilot, który nie słuchał prezydenta, nie poniesie kary. interia.pl, 4 grudnia 2008. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  11. Posłowie PiS zapłacą za zniszczone wózki hotelowe?. gazeta.pl, 26 stycznia 2011. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  12. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 24 października 2011].
  13. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 27 maja 2014].
  14. II Konferencja Smoleńska 2013. konferencja.home.pl. [dostęp 20 października 2014].
  15. III Konferencja Smoleńska 2014. konferencja.home.pl. [dostęp 20 października 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]