Pola Raksa
| Pola Raksa | |
| Data i miejsce urodzenia | 14 kwietnia 1941 Lida |
| Zawód | aktorka teatralna i filmowa |
| Współmałżonek | Andrzej Kostenko (rozwód) |
| Lata aktywności | 1960-1993 |
| Odznaczenia | |
Pola Raksa, właściwie Apolonia Raksa (ur. 14 kwietnia 1941 w Lidzie) – polska aktorka.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Córka Edwarda Raksy. Urodziła się w Lidzie (II Rzeczpospolita, pod okupacją ZSRR, dziś Białoruś), w 1941 r. W rodzinnym domu spędziła tylko pierwsze dwa lata swego życia, bo w 1943 r. jej rodzice podjęli decyzję o wyjeździe (ucieczce) do Polski. Po II wojnie światowej państwo Raksowie razem z córką zamieszkali we Wrocławiu, w Leśnicy.
Jest absolwentką I Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu. Kariera Poli Raksy zaczęła się pod koniec lat 50., kiedy jej twarz pojawiła się na okładce tygodnika dla młodzieży „Dookoła Świata”. Uroda dziewczyny zwróciła uwagę Marii Kaniewskiej, reżyserki kompletującej obsadę do reżyserowanego przez siebie filmu Szatan z siódmej klasy. W tym czasie Pola Raksa była studentką polonistyki na Uniwersytecie Wrocławskim.
W 1960 roku dostała dość dużą rolę w innym jeszcze filmie. W rezultacie przerwała studia polonistyczne i rozpoczęła naukę na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi. Ukończyła szkołę w 1964 r. i do 1968 r. była aktorką łódzkiego Teatru Powszechnego (zadebiutowała 6 marca 1964). W 1968 r. przeniosła się do warszawskiego Teatru Współczesnego, gdzie występowała do 1986.
Do końca lat 80. pojawiała się też na scenie Teatru TV. Po latach przerwy zagrała w 1993 r. w filmie Uprowadzenie Agaty, i – jak dotychczas – była to jej ostatnia rola filmowa. Z kolei jej ostatnim występem teatralnym był udział w 1997 r. w spektaklu Teatru Dramatycznego w Warszawie (były to „Listy naszych czytelników” Zbigniewa Herberta w reżyserii Zdzisława Wardejna).
Obecnie Pola Raksa nie pracuje jako aktorka. Zajmuje się natomiast różnymi formami plastyki (w tym również strojami). Jej dziełem były kostiumy w recitalu Ewy Błaszczyk w Teatrze Studio w Warszawie (1999). Od początku 1998 r. przez kilka kolejnych lat prowadziła w „Rzeczpospolitej” rubrykę o modzie.
Była żoną Andrzeja Kostenki (reżyser, scenarzysta, operator filmowy), z którym ma syna Marcina.
Filmografia [edytuj]
- Szatan z siódmej klasy (Wanda, bratanica profesora Gąsowskiego, 1960) – debiut filmowy
- Rzeczywistość (Marysia, 1960)
- Klub kawalerów (Marynia, 1962)
- Ich dzień powszedni (Grażyna, 1963)
- Rozwodów nie będzie odc. Zdarzenie II (Krysia, 1963)
- Beata (Beata Kłosowicz, 1964)
- Panienka z okienka (Hedwiga – Marysia Kalinowska, wychowanica Johannesa Szulca, 1964)
- Rękopis znaleziony w Saragossie (Inezilia siostra Camilli, 1964)
- Kapitan Sowa na tropie odc. 4. Cichy pokoik (Zuzanna Gawlik, 1965)
- Opowieści niezwykłe odc. Błękitny pokój (Izabella, 1965)
- Popioły (Helena de With, miłość Olbromskiego, 1965)
- Bicz boży (Hania, ukochana Pawła, 1966)
- Czterej pancerni i pies odc. 4. Psi pazur, 5. „Rudy”, miód i krzyże, 6. Most, 7. Rozstajne drogi, 8. Brzeg morza (Marusia, 1966)
- Paryż-Warszawa bez wizy (Elżbieta, 1967)
- Zosia (Zosia, 1967)
- Czterej pancerni i pies odc. 9. Zamiana (Marusia, 1968)
- Przygoda z piosenką (Mariola Brońska, 1968)
- Czterej pancerni i pies odc. 12. Fort Olgierd, 13. Zakład o śmierć, 14. Czerwona seria, 15. Wysoka fala, 16. Daleki patrol (Marusia, 1969)
- Czterej pancerni i pies odc. 18. Pierścienie, 20. Brama, 21. Dom (Marusia, 1970)
- Oszlopos simeon (1970)
- Pogoń za Adamem (Kama, w Ameryce Południowej Zofia Zabłocka, 1970)
- Hószakadás – Śnieżyca (spadochroniarka, 1973)
- Aria dla atlety (Cecylia, żona Góralewicza, 1979)
- Nic nie stoi na przeszkodzie (Irena, żona Pawła, 1980)
- Elveszett illúziók – Stracone złudzenia (sąsiadka, 1982)
- Tulipan odc. 6. (Barbara Kubicka, 1986)
- Uprowadzenie Agaty (matka Agaty, 1993)
Odznaczenia i nagrody [edytuj]
- Złoty Krzyż Zasługi (1974)
- Odznaka Zasłużony Działacz Kultury (1979)
- Nagroda indywidualna II Telewizyjnego Festiwalu Teatrów Dramatycznych za rolę Julii w przedstawieniu „Romeo i Julia” Shakespeare’a w Teatrze Powszechnym w Łodzi podczas II Telewizyjnego Festiwalu Teatrów Dramatycznych (1965)
- Nagroda Srebrna Maska najpopularniejsza aktorka (1967, 1969, 1970)
- Nagroda Ministra Obrony Narodowej I stopnia za serial telewizyjny „Czterej pancerni i pies” (1967)
- Międzynarodowy Festiwal Filmowy Moskwa nagroda pisma Sowietskij Ekran za „Zosia” (1967)
Odniesienia w kulturze [edytuj]
- Za jej Poli Raksy twarz każdy by się zabić dał – tak o urodzie Poli śpiewał Grzegorz Markowski z zespołu Perfect w piosence Autobiografia.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Pola Raksa w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Pola Raksa w bazie filmweb.pl
- Pola Raksa w bazie filmpolski.pl
- Pola Raksa w bazie e-teatr.pl
- Pola Raksa w bazie stopklatka.pl
- Co się stało z Polą Raksą? („Onet.pl”, 2011) [dostęp 18.04.2011]
- Nie ma jak polska blondynka...
- Zdjęcia Poli Raksy w serwisie "Fototeka" Filmoteki Narodowej