Lista zawodowych mistrzów świata wagi superśredniej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Waga superśrednia została wprowadzona w roku 1984 przez IBF, a następnie przyjęta przez WBA (1987), WBO (1988) i WBC (1988). Jej limit wynosi 168 funtów (76,2 kg).

Pierwszym mistrzem świata był od roku 1984 Brytyjczyk Murray Sutherland. Każda z organizacji boksu zawodowego, uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
28 marca 1984 22 lipca 1984 Murray Sutherland  Wielka Brytania IBF 0

Sutherland został inauguracyjnym mistrze IBF zwyciężając na punkty Erniego Singletaryego[1].

22 lipca 1984 6 grudnia 1987 Chong-Pal Park  Korea Południowa IBF 8

Park zrezygnował z tytułu IBF zostając inauguracyjnym mistrzem WBA[2].

6 grudnia 1987 23 maja 1988 Chong-Pal Park  Korea Południowa WBA 1

Park został inauguracyjnym mistrzem WBA po zwycięstwie nad Jesusem Gallardo przez TKO w 2r[3].

11 marca 1988 1989 Graciano Rocchigiani  Niemcy IBF 3

Rocchigiani zdobył wakujący tytuł IBF zwyciężając Vincenta Boulware przez TKO w 8r. Zwakował tytuł przechodząc do wyższej kategorii[4].

23 maja 1988 28 maja 1989 Fulgencio Obelmejias  Wenezuela WBA 0
4 listopada 1988 28 kwietnia 1990 Thomas Hearns  Stany Zjednoczone WBO 2

Hearns został inauguracyjnym mistrzem WBO po pokonaniu na punkty Jamesa Kinchena. Zwakował tytuł przechodząc do wyższej kategorii po zwycięskiej obronie z Michaelem Olajide[5].

7 listopada 1988 1990 Sugar Ray Leonard  Stany Zjednoczone WBC 2

Leonard został inauguracyjnym mistrzem WBC po zwycięstwie nad Dannym Lalonde przez TKO w 9r. Zrezygnował z tytułu[6].

28 maja 1989 30 marca 1990 In-Chul Baek  Korea Południowa WBA 2
27 stycznia 1990 18 maja 1991 Lindell Holmes  Stany Zjednoczone IBF 3
30 marca 1990 5 kwietnia 1991 Christophe Tiozzo  Francja WBA 2
21 września 1991 18 marca 1995 Chris Eubank  Wielka Brytania WBO 14
15 grudnia 1990 3 października 1992 Mauro Galvano  Włochy WBC 2
5 kwietnia 1991 12 września 1992 Víctor Córdoba  Panama WBA 1
18 maja 1991 10 stycznia 1992 Darrin Van Horn  Stany Zjednoczone IBF 1
10 stycznia 1992 13 lutego 1993 Iran Barkley  Stany Zjednoczone IBF 0
12 września 1992 26 lutego 1994 Michael Nunn  Stany Zjednoczone WBA 4
3 października 1992 2 marca 1996 Nigel Benn  Wielka Brytania WBC 9
13 lutego 1993 18 listopada 1994 James Toney  Stany Zjednoczone IBF 3
26 lutego 1994 12 sierpnia 1994 Steve Little  Stany Zjednoczone WBA 0
12 sierpnia 1994 12 czerwca 1999 Frankie Liles  Stany Zjednoczone WBA 7
18 listopada 1994 22 listopada 1996 Roy Jones Jr.  Stany Zjednoczone IBF 5

Roy Jones Jr. pozostawił wakujący tytuł IBF zostając tymczasowym mistrzem WBC w wadze półciężkiej[7].

18 marca 1995 5 lipca 1997 Steve Collins  Irlandia WBO 7

Collins pozostawił wakujący tytuł ogłaszając zakończenie kariery po zwycięskiej obronie tytułu z Craigem Cummingsem przez TKO w 3r[8].

2 marca 1996 6 lipca 1996 Thulani Malinga  Republika Południowej Afryki WBC 0
6 lipca 1996 12 października 1996 Vincenzo Nardiello  Włochy WBC 0
12 października 1996 19 grudnia 1997 Robin Reid  Wielka Brytania WBC 3
21 czerwca 1997 24 października 1998 Charles Brewer  Stany Zjednoczone IBF 3
11 października 1997 4 marca 2006 Joe Calzaghe  Wielka Brytania WBO 21
19 grudnia 1997 27 marca 1998 Thulani Malinga  Republika Południowej Afryki WBC 0
27 marca 1998 23 października 1999 Richie Woodhall  Wielka Brytania WBC 2
24 października 1998 15 marca 2003 Sven Ottke  Niemcy IBF 17
12 czerwca 1999 8 kwietnia 2000 Byron Mitchell  Stany Zjednoczone WBA 1
23 października 1999 6 maja 2000 Markus Beyer  Niemcy WBC 1
8 kwietnia 2000 2000 Bruno Girard  Francja WBA 1

Girard został pozbawiony tytułu WBA za odmowę walki rewanżowej z Mannym Siacą i przejście do wagi półciężkiej[9].

6 maja 2000 1 września 2000 Glenn Catley  Wielka Brytania WBC 0
1 września 2000 15 grudnia 2000 Dingaan Thobela  Republika Południowej Afryki WBC 0
15 grudnia 2000 maj 2001 Dave Hilton Jr.  Kanada WBC 0

Hilton został pozbawiony tytułu po skazaniu na siedem lat więzienia[10].

3 marca 2001 15 marca 2003 Byron Mitchell  Stany Zjednoczone WBA 2
10 lipca 2001 5 kwietnia 2003 Eric Lucas  Kanada WBC 3
15 marca 2003 27 marca 2004 Sven Ottke  Niemcy WBA i IBF 4

Ottke pozostawił wakujące tytuły ogłaszając jako niepokonany zakończenie kariery.

5 kwietnia 2003 5 czerwca 2004 Markus Beyer  Niemcy WBC 2
5 maja 2004 12 listopada 2004 Manny Siaca  Portoryko WBA 0
5 czerwca 2004 9 października 2004 Cristian Sanavia  Włochy WBC 0
2 października 2004 4 marca 2006 Jeff Lacy  Stany Zjednoczone IBF 4
9 października 2004 14 października 2006 Markus Beyer  Niemcy WBC 5
12 listopada 2004 14 października 2006 Mikkel Kessler  Dania WBA 4
4 marca 2006 27 listopada 2006 Joe Calzaghe  Wielka Brytania IBF i WBO 1

Calzaghe zrezygnował z tytułu IBF preferując obronę tytułu WBO z Peterem Manfredo zamiast z oficjalnym pretendentem IBF Robertem Stieglitzem.

14 października 2006 3 listopada 2007 Mikkel Kessler  Dania WBA Super i WBC 1
27 listopada 2006 3 listopada 2007 Joe Calzaghe  Wielka Brytania WBO 2
3 marca 2007 19 października 2007 Alejandro Berrio  Kolumbia IBF 0
19 października 2007 26 czerwca 2012 Lucian Bute  Kanada IBF 9
3 listopada 2007 2008 Joe Calzaghe  Wielka Brytania WBA Super, WBC i WBO 0

Calzaghe pozostawił wakujące tytuły przechodząc do kategorii półciężkiej.

21 czerwca 2008 21 listopada 2009 Mikkel Kessler  Dania WBA 2

Kessler zdobył wakujący tytuł WBA zwyciężając Dimitri Sartisona przez KO w 12r[11].

27 września 2008 10 stycznia 2009 Denis Inkin  Rosja WBO 0

Inkin zdobył wakujący tytuł WBO wygrywając z Fulgencio Zunigą[12].

6 grudnia 2008 24 kwietnia 2010 Carl Froch  Wielka Brytania WBC 2
10 stycznia 2009 22 sierpnia 2009 Károly Balzsay  Węgry WBO 1
22 sierpnia 2009 25 sierpnia 2012 Robert Stieglitz  Niemcy WBO 6
21 listopada 2009 17 grudnia 2011 Andre Ward  Stany Zjednoczone WBA Super 4
21 listopada 2009 lipiec 2011 Dimitri Sartison  Niemcy WBA 1

Sartison zdobył wakujący po awansie Kesslera na super mistrza tytuł regularny zwyciężając przez TKO w 6r Stjepana Božiča. Zwakował tytuł z powodu poważnej kontuzji kolana.

24 kwietnia 2010 2010 Mikkel Kessler  Dania WBC 0

Kessler pozostawił wakujący tytuł WBC ze względu na poważną kontuzję oka.

27 listopada 2010 17 grudnia 2011 Carl Froch  Wielka Brytania WBC 1

Froch zdobył wakujący tytuł WBC wygrywając z Arthurem Abrahamem[13].

26 sierpnia 2011 październik 2012 Károly Balzsay  Węgry WBA 1

Balzsay zdobył wakujący tytuł WBA zwyciężając Stanisława Kasztanowa (Ukraina) niejednogłośnie na punkty. Został pozbawiony tytułu nie mogąc ze względu na przewlekłą kontyzję zmierzyć się z obowiązkowym pretendentem Brianem Magee.

17 grudnia 2011 kwiecień 2013 Andre Ward  Stany Zjednoczone WBA Super i WBC 1

Ward został pozbawiony tytułu WBC.

26 czerwca 2012 Nadal Carl Froch  Wielka Brytania IBF 1
25 sierpnia 2012 23 marca 2013 Arthur Abraham  Niemcy WBO 1
październik 2012 8 grudnia 2012 Brian Magee  Wielka Brytania WBA 0

Magee 30 lipca 2011 pokonał jednogłośnie na punkty Jaime Barbozę z Kostaryki i został tymczasowym mistrzem WBA. Po pozbawieniu tytułu Károly Balzsay'a został awansowany na mistrza regularnego.

8 grudnia 2012 Nadal Mikkel Kessler  Dania WBA
23 marca 2013 Nadal Robert Stieglitz  Niemcy WBO
kwiecień 2013 Nadal Andre Ward  Stany Zjednoczone WBA Super
22 czerwca 2013 Nadal Sakio Bika  Australia WBC

Bika zdobył wakujący tytuł zwyciężając Mario Antonio Peribana (Meksyk).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]