Lista zawodowych mistrzów świata wagi półciężkiej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Waga półciężka jest jedną z 8 klasycznych kategorii boksu zawodowego. Została utworzona w roku 1903 przez promotora Lou Housmana. W roku 1909 Londyński National Sporting Club określił jej limit na 175 funtów. Obecnie wynosi 79,4 kg (175 funtów).

Lou Housman stworzył ją dla swojego pięściarza Jacka Roota, który został pierwszym mistrzem. Za pierwszego bezdyskusyjnego mistrza uznawany jest Amerykanin George Gardner. Do roku 1974 praktycznie był jeden powszechnie uznawany mistrz świata. Po powstaniu nowych organizacji boksu zawodowego, każda uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata powszechnie uznanych oraz czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
22 kwietnia 1903 4 lipca 1903 Jack Root  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
4 lipca 1903 25 listopada 1903 George Gardner  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
25 listopada 1903 20 grudnia 1905 Bob Fitzsimmons  Wielka Brytania Uniwersalny 0
20 grudnia 1905 1905 Philadelphia Jack O'Brien  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0

O'Brien zrezygnował z obrony tytułu preferując walkę o mistrzostwo wagi ciężkiej z Tommy Burnsem[1].

15 czerwca 1914 24 października 1916 Jack Dillon  Stany Zjednoczone Uniwersalny 5

Dillon uzyskał tytuł 14 kwietnia 1914 pokonując Battlinga Levinsky'ego ale powszechną aprobatę uzyskał dopiero 15 czerwca 1914 kiedy pokonał Boba Moha uznawanego za mistrza przez NYSAC.

24 października 1916 12 października 1920 Battling Levinsky  Stany Zjednoczone Uniwersalny 3/7
12 października 1920 24 września 1922 Georges Carpentier  Francja Uniwersalny 1
24 września 1922 17 marca 1923 Battling Siki  Senegal Uniwersalny 0
17 marca 1923 25 czerwca 1923 Mike McTigue  Irlandia Uniwersalny 0
25 czerwca 1923 2 sierpnia 1923 Tommy Loughran  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
2 sierpnia 1923 30 maja 1925 Mike McTigue  Irlandia Uniwersalny 1
30 maja 1925 16 lipca 1926 Paul Berlenbach  Stany Zjednoczone Uniwersalny 4
16 lipca 1926 czerwiec 1927 Jack Delaney  Kanada Uniwersalny 1

Delaney zrezygnował z tytułu przechodząc do wagi ciężkiej[2].

30 sierpnia 1927 12 grudnia 1927 Jimmy Slattery  Stany Zjednoczone NBA 0
12 grudnia 1927 wrzesień 1929 Tommy Loughran  Stany Zjednoczone Uniwersalny 5

Przeszedł do kategorii ciężkiej, w której pokonał Jamesa J. Braddocka 18 lipca 1929.

25 czerwca 1930 16 listopada 1934 Maxie Rosenbloom  Stany Zjednoczone Uniwersalny 7

Rosenbloom był powszechnie uważany za mistrza. NBA w okresie od 18 marca do 17 grudnia 1932 za mistrza uznawała Georga Nicholsa oraz od 1 marca do 24 marca 1933 Boba Godwina[3][4].

16 listopada 1934 31 października 1935 Bob Olin  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
31 października 1935 marzec 1939 John Henry Lewis  Stany Zjednoczone Uniwersalny 4

Lewis próbował zdobyć tytuł w wadze ciężkiej. 25 stycznia 1939 przegrał przez KO w 1r z Joe Louisem. Ze względu na problemy ze zdrowiem (ślepota na lewe oko) 17 marca 1939 nie został dopuszczony do walki w obronie tytułu z Dave'em Clarkiem przewidzianej na 31 marca, po czym w czerwcu 1939 zakończył karierę[5].

13 lipca 1939 5 czerwca 1940 Billy Conn  Stany Zjednoczone Uniwersalny (NBA & NYSAC) 3

Conn został uznany uniwersalnym mistrzem po pokonaniu Melio Bettiny uznawanego przez NYSAC. Zrezygnował z tytułu, po jego obronie z Gusem Lesnevichem, przechodząc do wagi ciężkiej.

13 stycznia 1941 22 maja 1941 Anton Christoforidis  Grecja NBA 0
22 maja 1941 26 sierpnia 1941 Gus Lesnevich  Stany Zjednoczone NBA 1
26 sierpnia 1941 26 lipca 1948 Gus Lesnevich  Stany Zjednoczone Uniwersalny 4
26 lipca 1948 24 stycznia 1950 Freddie Mills  Wielka Brytania Uniwersalny 0
24 stycznia 1950 17 grudnia 1952 Joey Maxim  Stany Zjednoczone Uniwersalny 2
17 grudnia 1952 10 czerwca 1961 Archie Moore  Stany Zjednoczone Uniwersalny 9

Moore w 1960 został pozbawiony tytułu przez NBA jednak większość nie uznawała tej decyzji. 10 czerwca 1961 po raz ostatni obronił tytuł organizacji NYSAC i przeszedł do kategorii ciężkiej[6].

7 lutego 1961 12 maja 1962 Harold Johnson  Stany Zjednoczone NBA 2
12 maja 1962 1 czerwca 1963 Harold Johnson  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1
1 czerwca 1963 30 marca 1965 Willie Pastrano  Stany Zjednoczone Uniwersalny (WBA i WBC) 2
30 marca 1965 16 grudnia 1966 José Torres  Portoryko Uniwersalny 3
16 grudnia 1966 24 maja 1968 Dick Tiger  Nigeria Uniwersalny 2
24 maja 1968 9 grudnia 1970 Bob Foster  Stany Zjednoczone Uniwersalny 4

Foster został pozbawiony tytułu WBA po walce o mistrzostwo świata w wadze ciężkiej, którą przegrał z Joe Frazierem 18 listopada 1970 przez KO w 2r.

9 grudnia 1970 7 kwietnia 1972 Bob Foster  Stany Zjednoczone WBC 5
27 lutego 1971 7 kwietnia 1972 Vicente Rondon  Wenezuela WBA 4
7 kwietnia 1972 września 1974 Bob Foster  Stany Zjednoczone Uniwersalny (WBA i WBC) 5

Foster zrezygnował z tytułów WBA i WBC ogłaszając zakończenie kariery. Powrócił na ring w 1975.

1 października 1974 kwiecień 1977 John Conteh  Wielka Brytania WBC 3

Conteh pozbawiony został tytułu WBC.

7 grudnia 1974 15 września 1978 Víctor Galíndez  Argentyna WBA 10
21 maja 1977 7 stycznia 1978 Miguel Ángel Cuello  Argentyna WBC 0
7 stycznia 1978 2 grudnia 1978 Mate Parlov  Jugosławia WBC 1
15 września 1978 14 kwietnia 1979 Mike Rossman  Stany Zjednoczone WBA 1
2 grudnia 1978 22 kwietnia 1979 Marvin Johnson  Stany Zjednoczone WBC 0
14 kwietnia 1979 30 listopada 1979 Víctor Galíndez  Argentyna WBA 0
22 kwietnia 1979 19 grudnia 1981 Matthew Saad Muhammad  Stany Zjednoczone WBC 8
30 listopada 1979 31 marca 1980 Marvin Johnson  Stany Zjednoczone WBA 0
31 marca 1980 18 lipca 1981 Eddie Mustafa Muhammad  Stany Zjednoczone WBA 2
18 lipca 1981 18 marca 1983 Michael Spinks  Stany Zjednoczone WBA 6
19 grudnia 1981 18 marca 1983 Dwight Muhammad Qawi  Stany Zjednoczone WBC 3
18 marca 1983 25 lutego 1984 Michael Spinks  Stany Zjednoczone WBA i WBC 2
25 lutego 1984 21 września 1985 Michael Spinks  Stany Zjednoczone WBA, WBC i IBF 2

Spinks zrezygnował z tytułów mistrza wagi półciężkiej zostając mistrze IBF w wadze ciężkiej, po pokonaniu Larry Holmesa 21 września 1985, co uznane zostało przez Ring Magazine za niespodziankę roku[7].

10 grudnia 1985 30 kwietnia 1986 J. B. Williamson  Stany Zjednoczone WBC 0
21 grudnia 1985 6 września 1986 Slobodan Kačar  Jugosławia IBF 0
9 lutego 1986 23 maja 1987 Marvin Johnson  Stany Zjednoczone WBA 1
30 kwietnia 1986 7 marca 1987 Dennis Andries  Wielka Brytania WBC 1
6 września 1986 29 października 1987 Bobby Czyz  Stany Zjednoczone IBF 3
7 marca 1987 27 listopada 1987 Thomas Hearns  Stany Zjednoczone WBC 0

Hearns zrezygnował z tytułu WBC w wadze półciężkiej pokonując Juana Domingo Roldana, w walce o tytuł WBC w wadze średniej 29 października 1987[8].

23 maja 1987 5 września 1987 Leslie Stewart  Trynidad i Tobago WBA 0
5 września 1987 3 czerwca 1991 Virgil Hill  Stany Zjednoczone WBA 10
29 października 1987 20 marca 1993 Charles Williams  Stany Zjednoczone IBF 8
27 listopada 1987 7 listopada 1988 Donny Lalonde  Kanada WBC 1
7 listopada 1988 1988 Sugar Ray Leonard  Stany Zjednoczone WBC 0

Leonard pokonał Donny Lalonde w walce o tytuł WBC w wadze półciężkiej oraz inauguracyjny tytuł WBC w wadze super średniej. Nie bronił tytułu w wadze półciężkiej pozostając mistrzem WBC w wadze super średniej[9].

3 grudnia 1988 1991 Michael Moorer  Stany Zjednoczone WBO 9

Moorer zrezygnował z tytułu WBO kontynuując karierę w wadze ciężkiej.

21 lutego 1989 24 czerwca 1989 Dennis Andries  Wielka Brytania WBC 0
24 czerwca 1989 28 lipca 1990 Jeff Harding  Australia WBC 2
28 lipca 1990 11 września 1991 Dennis Andries  Wielka Brytania WBC 2
9 maja 1991 10 września 1994 Leeonzer Barber  Stany Zjednoczone WBO 4
3 czerwca 1991 20 marca 1992 Thomas Hearns  Stany Zjednoczone WBA 0
11 września 1991 23 lipca 1994 Jeff Harding  Australia WBC 2
20 marca 1992 1992 Iran Barkley  Stany Zjednoczone WBA 0

Barkley zrezygnował z obrony tytułu.

29 września 1992 23 listopada 1996 Virgil Hill  Stany Zjednoczone WBA 10
20 marca 1993 23 listopada 1996 Henry Maske  Niemcy IBF 10
23 lipca 1994 16 czerwca 1995 Mike McCallum  Jamajka WBC 1
10 września 1994 13 czerwca 1997 Dariusz Michalczewski  Polska WBO 9
16 czerwca 1995 1996 Fabrice Tiozzo  Francja WBC 1

Tiozzo zrezygnował z tytuł WBC decydując się na próbę zdobycia tytułu w junior ciężkiej, czego dokonał 8 listopada 1997 pokonując Nate Millera.

22 listopada 1996 21 marca 1997 Roy Jones Jr.  Stany Zjednoczone WBC 0
23 listopada 1996 13 czerwca 1997 Virgil Hill  Stany Zjednoczone WBA & IBF 0
21 marca 1997 7 sierpnia 1997 Montell Griffin  Stany Zjednoczone WBC 0
13 czerwca 1997 16 czerwca 1997 Dariusz Michalczewski  Polska WBA, IBF i WBO 0

Michalczewski został pozbawiony tytułu organizacji IBF a następnie (1 lipca 1997) WBA nie zamierzając wywiązać się z ich obrony.

16 czerwca 1997 18 października 2003 Dariusz Michalczewski  Polska WBO 14
19 lipca 1997 6 lutego 1998 William Guthrie  Stany Zjednoczone IBF 0
7 sierpnia 1997 18 lipca 1998 Roy Jones Jr.  Stany Zjednoczone WBC 1
20 września 1997 18 lipca 1998 Lou Del Valle  Stany Zjednoczone WBA 0
6 lutego 1998 5 czerwca 1999 Reggie Johnson  Stany Zjednoczone IBF 2
18 lipca 1998 5 czerwca 1999 Roy Jones Jr.  Stany Zjednoczone WBA i WBC 3
5 czerwca 1999 jesień 2002 Roy Jones Jr.  Stany Zjednoczone WBA(SC), WBC i IBF 7

WBA nadała w roku 2000 Jonesowi tytuł « super mistrza » (SC). Pod koniec roku 2002 pozbawiony został tytułów IBF i WBC.

22 grudnia 2001 8 marca 2003 Bruno Girard  Francja WBA 2
jesień 2002 8 listopada 2003 Roy Jones Jr.  Stany Zjednoczone WBA (SC) 0
8 marca 2003 10 października 2003 Mehdi Sahnoune  Francja WBA 0
26 kwietnia 2003 8 listopada 2003 Antonio Tarver  Stany Zjednoczone WBC i IBF 0

Tarver stracił tytuł WBC 8 listopada 2003 na rzecz Roy Jonesa Jr a pozbawiony został tytułu IBF.

10 października 2003 20 marca 2004 Silvio Branco  Włochy WBA 0
18 października 2003 17 stycznia 2004 Julio César González  Meksyk WBO 0
8 listopada 2003 15 maja 2004 Roy Jones Jr.  Stany Zjednoczone WBA (SC) i WBC 0
17 stycznia 2004 listopad 2009 Zsolt Erdei  Węgry WBO 11

Erdei zrezygnował z tytułu WBO zostając 14 listopada 2009 mistrzem wagi junior ciężkiej organizacji WBC po pokonaniu Włocha Giacobbe Fragomeniego.

6 lutego 2004 grudzień 2004 Glen Johnson  Jamajka IBF 1

Johnson zdobył wakujący tytuł IBF po pokonaniu Clintona Woodsa. Pozbawiony został tytułu stając do pojedynku z Antonio Tarverem, 18 grudnia 2004, o pas organizacji IBO[10].

20 marca 2004 lipiec 2006 Fabrice Tiozzo  Francja WBA (RC) 1

Tiozzo zrezygnowal z tytułu kończąc karierę w lipcu 2006[11].

15 maja 2004 grudzień 2004 Antonio Tarver  Stany Zjednoczone WBA (SC) i WBC 0

Tarver został pozbawiony pasów przez WBA i WBC nie broniąc ich tytułów a tytuł organizacji IBO[12].

4 marca 2005 12 kwietnia 2008 Clinton Woods  Wielka Brytania IBF 4
21 maja 2005 3 lutego 2007 Tomasz Adamek  Polska WBC 2
19 października 2006 28 kwietnia 2007 Silvio Branco  Włochy WBA 0
3 lutego 2007 11 lipca 2008 Chad Dawson  Stany Zjednoczone WBC 3

Dawson pozbawiony został tytułu WBC 11 lipca 2008, po odmowie jego obrony z oficjalnym pretendentem, mistrzem przejściowym, Adrianem Diaconu, który został mistrzem pełnoprawnym.

28 kwietnia 2007 16 grudnia 2007 Stipe Drews  Chorwacja WBA 0
16 grudnia 2007 25 marca 2008 Danny Green  Australia WBA 0

Green zawiesił karierę 25 marca 2008 rezygnując z tytułu WBA.

12 kwietnia 2008 11 października 2008 Antonio Tarver  Stany Zjednoczone IBF 0
3 lipca 2008 20 czerwca 2009 Hugo Hernán Garay  Argentyna WBA 1
11 lipca 2008 19 czerwca 2009 Adrian Diaconu  Rumunia WBC 0
11 października 2008 27 maja 2009 Chad Dawson  Stany Zjednoczone IBF 1

Dawson stracił tytuł IBF rezygnując z obowiązkowej obrony z Tavorisem Cloudem.

19 czerwca 2009 21 maja 2011 Jean Pascal  Kanada WBC 4
20 czerwca 2009 29 stycznia 2010 Gabriel Campillo  Hiszpania WBA 1
28 sierpnia 2009 9 marca 2013 Tavoris Cloud  Stany Zjednoczone IBF 4
19 grudnia 2009 19 maja 2011 Jürgen Brähmer  Niemcy WBO 1

Brähmer został pozbawiony tytułu kiedy kolejny raz zgłosił niemożność jego obrony z powodu kontuzji, tym razem z Nathanem Cleverlym.

29 stycznia 2010 Nadal Bejbut Szumenow  Kazachstan WBA 4
19 maja 2011 Nadal Nathan Cleverly  Wielka Brytania WBO 4

Cleverly ogłoszony został mistrzem WBO po pozbawieniu tytułu Jürgena Brähmera.

21 maja 2011 28 kwietnia 2012 Bernard Hopkins  Stany Zjednoczone WBC 0
28 kwietnia 2012 8 czerwca 2013 Chad Dawson  Stany Zjednoczone WBC 0
9 marca 2013 Nadal Bernard Hopkins  Stany Zjednoczone IBF
8 czerwca 2013 Nadal Adonis Stevenson  Kanada WBC

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]