Ludwik Konarzewski (junior)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ludwik Konarzewski – junior
Ludwik Konarzewski Junior - Autoportret z pędzlami i paletą 1988-89 r..jpg
Ostatni autoportret artysty
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1918
Buzułuk
Data i miejsce śmierci 23 stycznia 1989
Cieszyn
Narodowość polska
Dziedzina sztuki malarstwo, rzeźbiarstwo

Ludwik Konarzewski – junior (ur. 20 kwietnia 1918 r. w Buzułuku, zm. 23 stycznia 1989 r. w Cieszynie) – syn Ludwika Konarzewskiego – seniora; polski malarz, rzeźbiarz i pedagog plastyczny działający na Górnym Śląsku i Śląsku Cieszyńskim.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1938 roku rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w zakresie malarstwa, przerwane przez wojnę ukończył je w 1948 roku. Studiował m.in. pod kierunkiem malarzy z kręgu kolorystów: Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha, Jerzego Fedkowicza, Andrzeja Pronaszki, Eugeniusza Eibischa i przejściowo także Wojciecha Weissa. Rzeźbę studiował u Xawerego Dunikowskiego i Stanisława Horno-Popławskiego[1].

Przez 30 lat pracował w Rydułtowach koło Rybnika jako nauczyciel, współzałożyciel (w 1945 r. wraz z ojcem), a po śmierci ojca - dyrektor Państwowego Ogniska Plastycznego[2], stając się osobowością w znacznym stopniu kształtującą poziom i jakość świadomości plastycznej miejscowej społeczności – podobnie, jak ojciec w okresie międzywojennym w Istebnej. W uznaniu tych dokonań jego imieniem nazwano plac naprzeciw Urzędu Miasta w Rydułtowach, samo zaś Państwowe Ognisko Plastyczne - imieniem ojca Ludwika-seniora. Natomiast na rodzinnym Buczniku w Istebnej, założył, także wraz z ojcem (po raz drugi), społeczną szkołę plastyczną – Ognisko Kultury Plastycznej, umiejscowione w powojennym już budynku. Szkoła ta funkcjonowała do około 1960 r. Oprócz Ludwika Konarzewskiego-juniora, nauczał w niej w pierwszych latach jego ojciec oraz żona Joanna Konarzewska i siostra Maria.

Jest autorem około 1000 obrazów olejnych, wielu polichromii i artystycznych elementów wystroju kościołów oraz gmachów użyteczności publicznej na Górnym Śląsku, a także w innych regionach Polski. Wiele z tych prac realizował razem z żoną. Wśród nich znalazły się także majoliki, m.in. Węgiel w kopalni "Jankowice" i Raj w Ośrodku Wypoczynkowym Górnik w Kątach Rybackich[3]. Jako rzeźbiarz, oprócz wielu form kameralnych, jest także autorem pomników, m.in. Karola Miarki w Zabrzu, wielu pomników Powstańców Śląskich i Ofiar II wojny światowej na Górnym Śląsku, Walki i Męczeństwa w Rydułtowach, czy też Górala Śląskiego w Istebnej - Andziołówce - Buczniku[4].

Otrzymał wiele wyróżnień za działalność artystyczną i pedagogiczną, w tym Sztalugę im. Juliana Fałata - nagrodę przyznawaną przez Beskidzkie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne. Uczestniczył w zbiorowych oraz indywidualnych wystawach krajowych (m.in. Cieszyn, Rybnik, Zabrze, Katowice, Kraków) i zagranicznych (1978 r. w Pensylwanii - USA, 1983 r. Niemcy Zachodnie - w Hamburgu). Prace L. Konarzewskiego-juniora trafiły do muzeów w Bielsku-Białej, Katowicach (Muzeum Historii Katowic), Rybniku, Ustroniu i Wiśle oraz - szeregu kolekcji prywatnych[5].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Ważnym elementem dorobku artystycznego Ludwika Konarzewskiego – juniora jest w pierwszej kolejności portret, a w szczególności autoportrety i portrety członków rodziny. Innym osiągnięciem jest też indywidualnie interpretowany pejzaż. Rzeźbę, oprócz prowadzonej wzorem Dunikowskiego zwartości bryły i pewnej dekoracyjności, cechuje erudycja w zakresie różnorodności technik (drewno, metal, kamień, formy ceramiczne i majoliki).

We wcześniejszych pracach malarskich z lat 40. i 50. zauważalny jest wpływ koloryzmu wyniesiony z krakowskiej A.S.P., zanikający w latach następnych na rzecz neoekspresjonizmu manifestującego się szczególnie w pejzażu. Wszystkie prace łączy natomiast realistyczne ujęcie rzeczywistości ujawniające się ze szczególną siłą w bardzo osobistym stosunku do portretowanych osób. Stanowi to istotny wyróżnik oraz walor jego dzieł na tle trendów i kierunków sztuki II poł. XX w., na ogół oscylujących obok, albo - poza widocznymi treściami znaczeniowymi. Szczególnie cenne wydają się dziś jego prace wcześniejsze, które mimo widocznego wpływu szkoły, zawarły w realistycznej formie indywidualny oraz oryginalny sposób postrzegania rzeczywistości w zakresie sztuk plastycznych[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Łukasz Konarzewski Malarstwo rzeczywiste Ludwika Konarzewskiego-juniora, „Znad Olzy” Rok I nr 3 grudzień 1998, s.4 - passim
  2. Waldemar Bałda: Urodzeni, by tworzyć piękno. W: Tygodnik Regionalny Nowiny [on-line]. 26 czerwca 2013. [dostęp 4 lutego 2014].
  3. Golec, Bojda, Słownik biograficzny ziemi cieszyńskiej, tom 2, Cieszyn 1995, s. 101–102.
  4. Sylwetki twórców i popularyzatorów sztuki województwa bielskiego, Bielsko-Biała 1987, s. 52.
  5. Sylwetki twórców ..., op. cit., s. 51–52.
  6. Łukasz Konarzewski op. cit.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Barański, Beskid Śląski: przewodnik, p. 249, Pruszków 2007 ISBN 978-83-89188-71-7
  • Józef Golec, Stefania Bojda, Słownik biograficzny ziemi cieszyńskiej, tom 2, Cieszyn 1995, s. 101–102 (z portretem) ISBN 83-901-007-0-7
  • Łukasz Konarzewski, Malarstwo rzeczywiste Ludwika Konarzewskiego-juniora, „Znad Olzy” Rok I nr 3 grudzień 1998, s. 4 ISSN 1506-3992
  • Sylwetki twórców i popularyzatorów sztuki województwa bielskiego. Informator biograficzny (opracowanie Zofia Bożek), Bielsko-Biała 1987, s. 51–52 ISBN 8370040195 9788370040192
  • Gniazdo na Buczniku – film dokumentalny, reż. Aleksandra Dendor, TVP/Ośrodek w Katowicach, 1993 r., emisja w 1994 r. w TVP 3 i TVP 2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Ludwik Konarzewski-junior Potok w lecie 1947 r., Muzeum w Bielsku-Białej