MGR-1 Honest John

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
rakieta MGR-1 Honest John na wyrzutni

MGR-1 Honest John (M31) – amerykańska rakieta taktyczna.

W końcu 1950 roku firma Douglas Aircraft Company rozpoczęła projektowanie taktycznej rakiety bojowej przenoszącej ładunek nuklearny. 2 sierpnia 1951 roku US Army zatwierdziła projekt rakiety nazwanej oficjalnie M31 Honest John. Była to prosta rakieta z silnikiem na stały materiał pędny i nadkalibrową głowicą bojową. Z tyłu kadłuba umieszczono stateczniki mające charakter stabilizatorów. W magazynach pocisk przechowywano w trzech oddzielnych częściach: głowica, kadłub z silnikiem i stabilizatory. Montaż całości w warunkach polowych trwał około 5 minut. Start rakiety odbywał się z wyrzutni szynowej umieszczonej na samochodzie ciężarowym. Do startu ciężarówka stawała w miarę dokładnie w kierunku celu. Następnie pocisk podnoszono na odpowiedni kąt. Od precyzyjnego ustawienia wyrzutni na właściwy kierunek i kąta podniesienia wyrzutni zależała dokładność trafienia pociskiem. Tuż przed odpaleniem rakiety zwalniano blokadę na szynie wyrzutni i odpalano pocisk. Próby MGR-1 Honest John przeprowadzono w 1952 roku, w styczniu 1953 uruchomiono produkcję seryjną, a pod koniec tego samego roku rakieta trafiła do uzbrojenia wojska. Rakieta mogła być uzbrojona w konwencjonalną głowicę bojową lub głowicę z ładunkiem atomowym W-7 o mocy 20 kT. Wiosną 1954 roku do Europy przerzucono pierwszy dywizjon tych rakiet, aby w drugiej połowie lat 50. każda amerykańska dywizja stacjonująca w Europie posiadała własny dywizjon rakiet Honest John. Po wyposażeniu US Army rakiety MGR-1 zaczęły być dostarczane do większości państw NATO. Największą wadą rakiety był jej mały zasięg – 25 km, dlatego w 1954 roku opracowano nową jej wersję, poprzez wymianę silnika na lżejszy i dysponujący większym ciągiem. Nowa jednostka napędowa, tak jak poprzednia wyprodukowana przez Hercules Powder Company, dawała ciąg ok. 685 kN wobec 410 kN poprzedniego typu. Wprowadzone zmiany umożliwiły uzyskanie maksymalnego zasięgu 45 km. Dzięki zastosowaniu nowego silnika zmniejszyły się gabaryty pocisku (długość mniejsza o 38,10 cm). Nowy pocisk oznaczony jako M50 wszedł na uzbrojenie US Army w 1959 roku, a później został dostarczony NATO-wskim sojusznikom. W 1962 roku oba typy M31 i M50 otrzymały nowe oznaczenie – odpowiednio MGR-1A i MGR-1B. Równolegle z nowym typem rakiety na uzbrojenie weszła nowa głowica atomowa W-31 o mocy 20 kT. W 1972 roku rakiety Honest John zostały wycofane z uzbrojenia US Army. W końcu lat 70. wycofały je Niemcy, a na początku lat 80. pozostałe państwa NATO.

Start rakiety MGR-1B

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Dane techniczne MGR-1A MGR-1B
Zasięg maksymalny 25 km 45 km
Zasięg minimalny 6 km 6 km
Prędkość lotu 2,3 Ma 2,3 Ma
Sposób kierowania niekierowany niekierowany
Długość całkowita 8,31 m 7,93 m
Średnica kadłuba 0,76 m 0,76 m
Rozpiętość usterzenia 0,97 m 0,97 m
Masa całkowita pocisku 2640 kg 1965 kg
Napęd Herkules M6 na stały materiał pędny 410 kN Silnik rakietowy na stały materiał pędny 685 kN

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Gruszczyński. Amerykańskie rakiety operacyjno-taktyczne i taktyczne Cz. II Druga generacja. „Nowa Technika Wojskowa”. 3, s. 20-27, 1998. ISSN 1230-1655.