Międzyrzecz (rejon korecki)
| Międzyrzecz | |||||
|
|||||
| Państwo |  Ukraina |
||||
| Obwód |  rówieński |
||||
| Rejon | korecki | ||||
| Populacja • liczba ludności |
2192 |
||||
| Nr kierunkowy | +380 3651 | ||||
| Kod pocztowy | 34725 | ||||
|
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
  Międzyrzecz
|
|||||
|
Położenie na mapie Ukrainy
 Międzyrzecz
|
|||||
 50°39′24″N 26°51′53″E / 50.656666666667, 26.864722222222Na mapach: 50°39′24″N 26°51′53″E / 50.656666666667, 26.864722222222 |
|||||
Międzyrzecz (ukr. Великі Межирічі, dawniej Międzyrzecz Korecki) − wieś na Ukrainie (obwód rówieński, rejon korecki), w pobliżu Korca, do 1939 roku miasto. 2 192 mieszkańców.
Pod koniec XV wieku zbudowano tu zamek obronny (m.in. w 1648 i 1660 roku zdobyty i obrabowany przez Kozaków). Prawa miejskie otrzymał w 1590 roku; na początku XVIII wieku wyludniony; własność m.in. Ostrogskich, Koreckich, Lubomirskich i Steckich, którzy wznieśli tu pałac i stworzyli park (koniec XVIII wieku), w 1702 roku ufundowali kościół i założyli kolegium Pijarów (1814 zmienione w gimnazjum, 1832 zamknięte przez władze rosyjskie); od 1793 roku w zaborze rosyjskim; w okresie międzywojennym w granicach Polski. Miejscowość była siedzibą gminy Międzyrzec. W okresie od września 1939 do 1941 roku pod okupacją sowiecką, następnie do 1944 roku pod okupacją niemiecką.
Do 1942 roku większość mieszkańców miejscowości stanowili Żydzi. Drugą najliczniejszą grupą narodowościową byli Ukraińcy; oprócz nich w mieście żyli także Polacy[1]. Wkrótce po zajęciu miasta przez 6. niemiecką armię polową w 1941 roku, ukraińscy nacjonaliści dokonali pogromu, podczas którego Żydów bito i gwałcono oraz plądrowano ich domy. 22 maja 1942 roku 1600 Żydów z Międzyrzecza rozstrzelano. Zbrodnię przeprowadziło Sicherheitsdienst z Równego oraz pluton 1. kompanii 33. batalionu policyjnego, przy współudziale niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji. Na miejsce zamordowanych przesiedlono Żydów z okolicznych wsi, dla których utworzono getto. Getto zlikwidowano 26 września 1942 rozstrzeliwując 1,5 tysiąca jego mieszkańców[2].
W 1943 roku Międzyrzecz stał się schronieniem dla polskich uchodźców z rzezi wołyńskiej, którzy zajmowali opuszczone domy żydowskie. Uchodźcy liczyli na ochronę niemieckiej załogi miejscowości. Latem 1943 roku podczas napadu UPA zginęła nieustalona liczba Polaków; ocaleni zbiegli do Równego[1].
Od 1945–91 w granicach Ukraińskiej SRR.
W Międzyrzeczu działał twórca chasydyzmu, rabin Dow-Ber z Międzyrzeca.
Spis treści |
Zabytki [edytuj]
- Pałac Steckich z 2 poł. XVIII w., klasycystyczny, proj. Szymon Bogumił Zug lub Dominik Merlini z pozostałościami parku i wałami starego zamku
- Kościół Pijarów z 1702-1725 r., barokowy (obecnie w ruinie)
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Roman Aftanazy, "Dzieje Rezydencji", Tom V, Ossolineum, Wrocław, 1994.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Międzyrzecz (2) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VI (Malczyce – Netreba) z 1885 r.
- Międzyrzecz na stronie Rady Najwyższej Ukrainy
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, ISBN 83-87689-34-3, s.699-700
- ↑ Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s.138
|
||||||||||||||
