Pijarzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Information icon.svg Nie mylić z: public relations (PR).
Pijarzy
Dewiza: Pobożność i Nauka (Pietas et Litterae)
Herb zakonu
Pełna nazwa Zakon Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych
Nazwa łacińska Ordo Clericorum Regularium Pauperum Matris Dei Scholarum Piarum
Skrót zakonny SP lub używany równolegle: SchP
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel św. Józef Kalasancjusz
Data założenia 1597
Strona internetowa

Zakon pijarów – potoczna nazwa Zakonu Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych (Ordo Clericorum Regularium Pauperum Matris Dei Scholarum Piarum) czyli Zakonu Szkół Pobożnychzakon ustanowiony przez papieża Grzegorza XV 18 listopada 1621 r. (regułę zatwierdzono rok później). Korzenie swe wywodzi jednak od roku 1597, kiedy to św. Józef Kalasancjusz otworzył pierwszą bezpłatną i powszechną szkołę podstawową w Europie.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pijarzy pochodzi od łacińskiego słowa "pius", co oznacza "pobożny" (r.ż. pia, l.mn. pii, piae), pojawiającego się w łacińskiej nazwie "Scholae Piae", co oznacza: "Szkoły Pobożne". Hasłem zakonu jest "Pietas et Litterae", czyli "Pobożność i Nauka".

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

Pijarzy prowadzą w Polsce głównie działalność oświatową i wychowawczą wśród dzieci i młodzieży (szkoły podstawowe, gimnazja, licea ogólnokształcące, bursy), prowadzą także działalność naukową, edytorską i wydawniczą (m.in. wydają kwartalnik "eSPe").

Historia[edytuj | edytuj kod]

W roku 1642 pijarzy pojawili się w Polsce. Zakon pijarów wniósł wielki wkład w rozwój oświaty i szkolnictwa wyższego w I Rzeczypospolitej u progu oświecenia. Założone przez nich w 1740 w Warszawie Collegium Nobilium, wobec upadku Akademii Krakowskiej było jedną z najlepszych polskich szkół wyższych.

Znani pijarzy[edytuj | edytuj kod]

Znanymi polskimi pijarami byli: Damian Stachowicz, Stanisław Konarski, Antoni Wiśniewski, Michał Stadnicki, Onufry Kopczyński, Józef Osiński, Teodor Ostrowski, Ignacy Zaborowski, Stanisław Jundziłł, Piotr Ściegienny, Tadeusz Gadacz, Józef Joniec, Edward Kryściak.

Ośrodki w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Ośrodkami pijarskimi w Polsce są: Kraków (między innymi parafia na osiedlu Wieczysta i Rakowice), Łapsze Niżne, Jelenia Góra, Hebdów, Sierosławice, Rzeszów, Katowice, Łowicz, Warszawa, Poznań, Elbląg, Bolszewo, Bolesławiec.

Szkoły w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Pijarzy posiadają w Polsce szkoły w następujących miastach: Kraków, Warszawa, Łowicz, Elbląg, Poznań, od 2010 Katowice, od 2013 Bolesławiec.

Pijarska Wspólnota Wiary[edytuj | edytuj kod]

Duchowość pijarów jest też praktykowana przez wiernych świeckich, w ramach Pijarskiej Wspólnoty Wiary. Jest to droga formacyjno-modlitewna, "zaproszenie do wejścia na górę z Chrystusem, które wymaga zaufania, trudu, a przede wszystkim poukładania życia zgodnie z wolą Boga"[1].

Program rozwoju duchowego składa się z pięciu filarów:

  1. regularnych spotkań formacyjnych
  2. celebracji liturgicznych
  3. lektury osobistej
  4. pracy własnej
  5. okresowych dni skupienia/rekolekcji[2]

W Polsce Pijarskie Wspólnoty Wiary działają oficjalnie od kilku lat, decyzją Kapituły Generalnej Zakonu Pijarów z 2009 r. Z czasem Wspólnoty Wiarą będą mogły przekształcać się w Bractwa Szkół Pobożnych.

Wspólnoty polskie działają w oparciu o doświadczenia hiszpańskie[1].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]