Mieczysław Paluch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mieczysław Paluch

Mieczysław Paluch (ur. 10 grudnia 1888 w Trzemżalu, w pow. mogileńskim, zm. 1942) – powstaniec wielkopolski i śląski, major artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej, uczył się w progimnazjum w Trzemesznie,gdzie wstąpił do tajnej organizacji samokształceniowo-niepodległościowej Towarzystwa Tomasza Zana[1], potem w gimnazjum w Gnieźnie. Relegowany ze szkoły za przynależnść do T.T.Z i manifestację polskości, do matury przygotowywał się jako ekstern w Wągrowcu, a zdał w Międzyrzeczu[2]. Studiował w berlińskiej szkole handlowej, ale naukę przerwało powołanie do wojska[2]. Podczas I wojny światowej w artylerii niemieckiej, walczył na froncie zachodnim[2]. W 1916 roku został awansowany na podporucznika.

W 1918 roku zdezerterował i przyjechał do Poznania, gdzie aktywnie zaangażował się w przygotowania powstania zbrojnego. W końcu grudnia 1918 roku uczestniczył w walkach na ulicach Poznania. Potem był szefem sztabu Grupy płk. Kazimierza Grudzielskiego i dowódcą 8 Pułku Strzelców Wielkopolskich (1.VII-23.X.1919).

Był jednym z dowódców II powstania śląskiego. W czasie plebiscytu na Górnym Śląsku stanął na czele Centrali Wychowania Fizycznego, organizacji będącej faktycznie głównym ośrodkiem organizacyjnym przyszłej armii powstańczej.

W 1924 był majorem rezerwy 4 Pułku Artylerii Lekkiej ze starszeństwem z 1 czerwca 1919, a dziesięć lat później zajmował 34 lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy artylerii. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń i posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII.

W okresie II wojny światowej przebywał w Anglii, zmarł w 1942 roku w Rothesay w Szkocji, gdzie został pochowany.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Biografie. Powstanie Wielkopolskie Urząd niasta Poznania. [dostęp 2014-01-31].
  2. 2,0 2,1 2,2 Kronika powstań polskich 1794—1944. Warszawa: Wydawnictwo Kronika, s. 344. ISBN 83-86079-02-9.
  3. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu narodowem i społecznem” M.P. z 1929 r. Nr 274, poz. 630

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Powstania śląskie – dowódcy
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 644, 763.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 133, 1002.