Moździerz Ordnance ML 3 in
| Ordnance ML 3 in Mortar | |
 Brytyjski trzycalowy moździerz w akcji w Birmie w 1944 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Rodzaj | moździerz |
| Historia | |
| Prototypy | 1930. |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 81 mm |
| Długość lufy | 1295 mm |
| Donośność | 2560 m (2800 yardów) |
| Masa | lufa 19,76 kg dwójnóg 20,43 kg płyta oporowa 20,16 kg łącznie 57,2 kg |
| Kąt ostrzału | 45°-80° (w pionie) 11° (w poziomie) |
| Szybkostrzelność | 10 strz./min |
| Obsługa | 5 osób |
Ordnance ML 3 in Mortar - podstawowy brytyjski moździerz piechoty z czasów II wojny światowej.
Był to typowy moździerz piechoty, gładkolufowy, odprzodowy, składający się z lufy, płyty oporowej i trójnoga, które mogły być szybko rozkładane i przenoszone przez obsługę. Broń była typową konstrukcją systemu Stokesa-Brandta, łączącą prostotę moździerza Stokesa z opływową, aerodynamiczną, stabilizowaną bombą systemu Brandta. Z innymi moździerzami epoki łączył go też "międzynarodowy" kaliber, 81 mm (3,2 cala; określenie "3 inch" - 3-calowy, 76 mm - było używane dla uproszczenia nazewnictwa). Mógł więc wykorzystywać zdobyczną lub aliancką amunicję (w tym celu stworzono nawet wersję ze zmienioną iglicą - Mk V)[1].
Broń była solidna i niezawodna, miała jednak w wersji Mk. I dużo krótszy zasięg (ok. 1400 m) od porównywalnych konstrukcji, w tym niemieckiego 8 cm Granatwerfer 34. Dzięki opracowaniu nowej amunicji, w szczególności lepszych ładunków miotających, udało się uzyskać zadowalający zasięg ok. 2500 m (wersja Mk II; kanadyjska wersja z ponad dwumetrową lufą strzelała 270 m dalej, ale była zbyt ciężka i niepraktyczna). Zadowalając się krótszym zasięgiem, Australijczycy używali wersji z lufą skróconą do 76 cm, która była lekka i poręczna w czasie walk w dżungli[1].
Broń była wykorzystywana na wszystkich polach bitew II wojny światowej, jako podstawowe wyposażenie kompanii wsparcia batalionu piechoty: 6 moździerzy, z obsługami i parkiem amunicyjnym tworzyło 46-osobowy pluton. Często był też przewożony (wraz z zapasem amunicji) na transporterach Universal Carrier. Moździerze te pozostały w użyciu do lat sześćdziesiątych[1].
Amunicja (wszystkie pociski miały wagę 4,54 kg/10 lb)
| Nazwa pocisku | typ | kolor |
|---|---|---|
| HE Mk 6 | Burzący | ciemnooliwkowy z czerwonym pasem |
| WP | Dymny, z białym fosforem | ciemnozielony |
| FM | Dymny, z czterochlorkiem tytanu | ciemnozielony |
| oświetlający | jasnooliwkowy |
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 John Norris: Infantry Mortars of World War II. Oxford: Osprey Publishing, 2002, s. 13-14. ISBN 978-1841764146.
|
|||||||||||||||||
