Moździerz Ordnance ML 3 in

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ordnance ML 3 in Mortar
Brytyjski trzycalowy moździerz w akcji w Birmie w 1944
Brytyjski trzycalowy moździerz w akcji w Birmie w 1944
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Rodzaj moździerz
Historia
Prototypy 1930.
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 81 mm
Długość lufy 1295 mm
Donośność 2560 m (2800 yardów)
Masa lufa 19,76 kg
dwójnóg 20,43 kg
płyta oporowa 20,16 kg
łącznie 57,2 kg
Kąt ostrzału 45°-80° (w pionie)
11° (w poziomie)
Szybkostrzelność 10 strz./min
Obsługa 5 osób

Ordnance ML 3 in Mortar - podstawowy brytyjski moździerz piechoty z czasów II wojny światowej.

Był to typowy moździerz piechoty, gładkolufowy, odprzodowy, składający się z lufy, płyty oporowej i trójnoga, które mogły być szybko rozkładane i przenoszone przez obsługę. Broń była typową konstrukcją systemu Stokesa-Brandta, łączącą prostotę moździerza Stokesa z opływową, aerodynamiczną, stabilizowaną bombą systemu Brandta. Z innymi moździerzami epoki łączył go też "międzynarodowy" kaliber, 81 mm (3,2 cala; określenie "3 inch" - 3-calowy, 76 mm - było używane dla uproszczenia nazewnictwa). Mógł więc wykorzystywać zdobyczną lub aliancką amunicję (w tym celu stworzono nawet wersję ze zmienioną iglicą - Mk V)[1].

Broń była solidna i niezawodna, miała jednak w wersji Mk. I dużo krótszy zasięg (ok. 1400 m) od porównywalnych konstrukcji, w tym niemieckiego 8 cm Granatwerfer 34. Dzięki opracowaniu nowej amunicji, w szczególności lepszych ładunków miotających, udało się uzyskać zadowalający zasięg ok. 2500 m (wersja Mk II; kanadyjska wersja z ponad dwumetrową lufą strzelała 270 m dalej, ale była zbyt ciężka i niepraktyczna). Zadowalając się krótszym zasięgiem, Australijczycy używali wersji z lufą skróconą do 76 cm, która była lekka i poręczna w czasie walk w dżungli[1].

Broń była wykorzystywana na wszystkich polach bitew II wojny światowej, jako podstawowe wyposażenie kompanii wsparcia batalionu piechoty: 6 moździerzy, z obsługami i parkiem amunicyjnym tworzyło 46-osobowy pluton. Często był też przewożony (wraz z zapasem amunicji) na transporterach Universal Carrier. Moździerze te pozostały w użyciu do lat sześćdziesiątych[1].

Amunicja (wszystkie pociski miały wagę 4,54 kg/10 lb)

Nazwa pocisku typ kolor
HE Mk 6 Burzący ciemnooliwkowy z czerwonym pasem
WP Dymny, z białym fosforem ciemnozielony
FM Dymny, z czterochlorkiem tytanu ciemnozielony
oświetlający jasnooliwkowy

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 John Norris: Infantry Mortars of World War II. Oxford: Osprey Publishing, 2002, s. 13-14. ISBN 978-1841764146.
Wikimedia Commons