Niccolò Castiglioni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Niccolò Castiglioni (ur. 17 lipca 1932, zm. 7 września 1996) - pianista, kompozytor i pisarz włoski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Castiglioni urodził się i wychował w Mediolanie, gdzie zaczął pobierać lekcje fortepianu mając 7 lat. Studiował w Konserwatorium Mediolańskim, gdzie otrzymał dyplom z pianistyki w 1952 oraz z kompozycji, w 1953. W latach 1958-1965, Castiglioni nauczał na Darmstädter Ferienkurse. W latach 1966-1970 nauczał kompozycji i jednocześnie tworzył na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork w Buffalo, był też profesorem wizytującym na Uniwersytecie Michigan w Ann Arbor, wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego oraz zajmował stanowisko profesora historii muzyki renesansowej na Uniwersytecie Stanu Waszyngton w Seattle..

Po powrocie do Włoch w 1970, zaczął nauczać kompozycji w konserwatoriach w Trydencie (1976-7), Mediolanie (1977-89), Como (1989-91) i znowu w Mediolanie (1991-6). Wśród jego wielu uczniów są Giampaolo Testoni, Carlo Galante, Alfio Fazio i Esa-Pekka Salonen.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Geraci, Toni. 2001. "Castiglioni, Niccolò". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. S. Sadie oraz J. Tyrrell. Londyn: Macmillan.