Cesare Merzagora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cesare Merzagora
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1898
Mediolan
Data i miejsce śmierci 1 maja 1991
Rzym
Przewodniczący Senatu
Przynależność polityczna Chrześcijańska Demokracja
Okres urzędowania od 25 czerwca 1953
do 7 listopada 1967
Poprzednik Meuccio Ruini
Następca Ennio Zelioli-Lanzini

Cesare Merzagora (ur. 9 listopada 1898 w Mediolanie, zm. 1 maja 1991 w Rzymie) – włoski polityk, bankowiec, parlamentarzysta, minister, wieloletni przewodniczący Senatu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia finansista. Pracował w instytucjach bankowych i przedsiębiorstwach przemysłowych. Pełnił kierownicze funkcje w takich firmach jak Pirelli, Alfa Romeo i inne. Zasiadał w zarządzie krajowej organizacji pracodawców Confindustria.

Wchodził w skład antyfaszystowskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Od 1947 do 1949 zajmował stanowisko ministra handlu zagranicznego w koljenych gabinetach, na czele których stał Alcide De Gasperi. W 1948, 1953 i 1953 uzyskiwał mandat senatora I, II i III kadencji jako kandydat z ramienia Chrześcijańskiej Demokracji. Na początku lat 50. był prezesem banku Banca Popolare di Milano[1]. Od 1953 do 1967 był przewodniczącym Senatu przez blisko trzy kadencje.

2 marca 1963 prezydent Antonio Segni w uznaniu zasług społecznych nadał mu godność dożywotniego senatora. 6 grudnia 1964, kiedy ze względu na stan zdrowia Antonio Segni złożył rezygnację, z mocy prawa wykonywał obowiązki Prezydenta Włoch do czas, gdy 28 grudnia 1964 urząd ten objął nowo wybrany Giuseppe Saragat. W 1968 został prezesem Assicurazioni Generali, międzynarodowej instytucji finansowej. W Senacie zasiadał do czasu swojej śmierci w trakcie X kadencji.

Przypisy

  1. La grande battaglia dei soci per l' ultima banca tutta milanese (wł.). corriere.it, 17 kwietnia 2009. [dostęp 3 kwietnia 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]