Okręty podwodne projektu 651

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne projektu 651
DN-ST-86-11105-Juliett class submarine-11 Aug 1986.JPEG
Kraj budowy ZSRR
Zbudowane 16
Służba w latach 1962-1994
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

6 x 533 mm
4 x 400 mm
Uzbrojenie 4 pociski P-5 / P-6
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16,8 węzła
18 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 3170 t
• w zanurzeniu 4130 t
Długość 90 m
Szerokość 10 m
Napęd 2 silniki spalinowe
2 silniki elektryczne napędzające jedną śrubę napędową
Załoga 82 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne projektu 651 - typ radzieckich uderzeniowych okrętów podwodnych o napędzie diesel-elektrycznym, uzbrojonych w pociski rakietowe. W latach 1962 - 1968 zbudowano 16 okrętów tego typu. W kodzie NATO nosiły oznaczenie Juliett.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1955 w ZSRR rozpoczęto prace nad pociskiem manewrującym który byłby odpowiedzią na amerykański pocisk Regulus. Efektem tych prac był pocisk P-5, który przystosowano do odpalania z przerobionych okrętów podwodnych projektu 613. Było to rozwiązanie tymczasowe i dla nowych pocisków projektowano od podstaw nowe okręty podwodne.

Początkowo okręty projektu 651 wyposażone były w pociski P-5, które były przystosowane do atakowania celów naziemnych za pomocą głowic atomowych. Pociski mogły być odpalane jedynie w wynurzeniu. Zastosowanie pocisków P-5 w tej roli przestało odgrywać pierwszoplanową rolę z chwilą wprowadzenia do użycia pocisków balistycznych wystrzeliwanych z okrętów podwodnych projektu 658. Dopiero w 1964 okręty projektu 651 wyposażano w nowsze pociski P-6 przeznaczone do atakowania okrętów nawodnych znajdujących się poza horyzontem za pomocą głowic atomowych lub konwencjonalnych. Głównym celem nowych pocisków miały być amerykańskie lotniskowce. Do wstępnego wskazywania celów wykorzystywano samoloty rozpoznawcze Tu-95RC. W połowie lat 70 na uzbrojenie okrętów weszły także nowe pociski P-500 Bazalt.

Okręty projektu 651 zostały zastąpione przez nowsze okręty z napędem atomowym, które - w przeciwieństwie do swoich poprzedników - mogły wystrzeliwać pociski manewrujące w zanurzeniu. Istotną wadą jednostek typu Juliett był także sposób naprowadzania ich pocisków przeciwokrętowych P-6, w którym okręt musiał pozostawać na powierzchni do czasu uchwycenia celu przez głowicę rakiety, kiedy to operator dokonywał wyboru celu. Ostatni okręt tego typu został wycofany ze służby w 1994. Jeden z okrętów jest obecnie okrętem-muzeum w Peenemünde (obecne oznaczenie U-461).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]