Okręty podwodne projektu 641

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne projektu 641
Cuban Foxtrot submarine.jpg
Rodzaj okrętu SS
Kraj budowy  ZSRR
Projekt CKB-18
Stocznia Sudomech
Zbudowane 75
Wodowanie:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

1957
1983
Użytkownicy  WMF ZSRR/ WMF Rosji  Indian Navy
 Korea Północna
 Libia
 Marynarka Wojenna
 Marynarka Wojenna Ukrainy
Typ poprzedzający projekt 611
Wejście do służby:
• pierwsza jednostka

25 grudnia 1958
Stracone dwie
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

6 x 533 mm
4 x 533 mm
Uzbrojenie 22 torpedy w tym 1 z głowica jądrową
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16,8 węzła
16 węzłów
Zanurzenie testowe 280 metrów
Wyporność:
• na powierzchni 1957 ton
• w zanurzeniu 2475 ton
Długość 91,3 metra
Szerokość 7,5 metra
Napęd 3 silniki Diesla (6000 KM),
3 silniki elektryczne (8100 KM),
3 wały napędowe
Zasięg 17.900 km przy prędkości 8 węzłów,
400 km przy 2 węzłach
Załoga 70 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręt podwodny projektu 641 – (NATO: Foxtrot) typ radzieckich okrętów podwodnych dalekiego zasięgu z napędem diesel-elektrycznym, budowanych w latach 1957-1983. Okręty podwodne typu Foxtrot były następcami okrętów typu Zulu, które miały problemy konstrukcyjne, były głośne i nie rozwijały wymaganych w końcu lat 50. prędkości pod wodą.

Łącznie wybudowano 75 jednostek typu Foxtrot, z czego dla marynarki radzieckiej powstało 58 okrętów (w latach 1957-71), 8 dla Indii (1967-73), 6 dla Libii (1976-82) oraz 3 dla Kuby (1978-83). W latach 1987-1989 dwa okręty tego projektu zostały sprzedane polskiej marynarce wojennej, w której w latach 1987-2003 służyły jako ORP "Wilk" oraz "Dzik". Ich zakup podyktowany był katastrofalną sytuacją gospodarczą Polski w drugiej połowie lat 80., skutkiem której po zakupie pierwszego fabrycznie nowego okrętu projektu 877E (NATO: Kilo) "Orzeł" (291), Polska zmuszona była zrezygnować z zamierzonego zakupu trzech kolejnych jednostek tego typu.

Pięć okrętów tego projektu, w tym B-4, B-36, B-59 oraz B-130 brały udział w radzieckiej operacji "Anadyr" w trakcie "kryzysu kubańskiego", gdzie zostały wykryte przez amerykańską flotę na Morzu Sargassowym i zmuszone do wynurzenia. W 1962 roku B-37 zatonął w bazie w Polarnym na skutek eksplozji torpedy, zaś w 1991 roku we Władywostoku zatonął B-33.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003, s. 201-207. ISBN 1-57488-530-8.