Paweł Rotmistrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Aleksiejewicz Rotmistrow
Павел Алексеевич Ротмистров
główny marszałek wojsk pancernychPaweł Rotmistrow
główny marszałek wojsk pancernych
Paweł Rotmistrow
główny marszałek wojsk pancernych główny marszałek wojsk pancernych
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1901
Skoworowo, gubernia twerska
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1982
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19191982
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska szef sztabu: 35. Brygady Pancernej, 4. Korpusu Zmechanizowanego,
d-ca: 9. Brygady Pancernej,
7. Korpusu Pancernego,
5. Armii Pancernej Gwardii,
z-ca d-cy wojsk panc. RKKA
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa,
Wojna zimowa z Finlandią,
Wielka Wojna Ojczyźniana:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy Order Kutuzowa I klasy Order Suworowa II klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order "Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR" III klasy

Paweł Aleksiejewicz Rotmistrow (ros. Павел Алексеевич Ротмистров, ur. 6 czerwca 1901 w m. Skoworowo, gubernia twerska, zm. 6 kwietnia 1982 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, główny marszałek wojsk pancernych ZSRR, prof. dr nauk wojskowych, Bohater Związku Radzieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 czerwca 1901 w Skoworowie w rodzinie chłopskiej. W 1919 rozpoczął służbę w Armii Czerwonej i wstąpił do partii komunistycznej WKP(b). Dwa lata później brał udział w tłumieniu powstania w Kronsztadzie. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w 1924 dowodził kolejno: kompanią, baterią artylerii i był zastępcą dowódcy batalionu.

Jego zainteresowania związane z bronią pancerną pochodzą z czasów studiów w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego, którą ukończył w 1931. Sześć lat później objął dowodzenie pułkiem. W 1938 został wykładowcą taktyki w Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1939 wziął udział w wojnie zimowej, początkowo jako dowódca batalionu czołgów, później szef sztabu 35. Brygady Pancernej, wreszcie zastępca dowódcy dywizji pancernej. W maju 1941, już jako pułkownik, został szefem sztabu 4. Korpusu Zmechanizowanego i na tym stanowisku rozpoczął wojnę z III Rzeszą. Walcząc na terenie Litwy, znalazł się w okrążeniu, z którego udało mu się wyrwać wraz z grupą żołnierzy. We wrześniu 1941 objął dowództwo 9. Brygady Pancernej, na której czele brał udział w walkach pod Starą Russą, Kalininem i Klinem. Wiosną 1942 został awansowany do stopnia generała, objął dowodzenie 7. Korpusem Pancernym, który od jesieni tego roku uczestniczył w walkach pod Stalingradem. Podczas kontrofensywy radzieckiej w grudniu 1942 bronił rubieży rzeki Myszkowa, nie pozwalając wojskom niemieckim dowodzonym przez feldmarszałka Ericha von Mansteina przebić się do 6. Armii feldmarszałka Friedricha Paulusa. Pod Kurskiem obaj dowódcy znowu się spotkali. Rotmistrow dowodził wówczas 5. Armią Pancerną Gwardii, walczącą w składzie Frontu Stepowego gen. Iwana Koniewa. W dniach 11–12 lipca 1943 jego wojska wzięły udział w słynnym boju pancernym pod Prochorowką. W sierpniu 1943 uczestniczył w kontrnatarciu pod Charkowem, a później w dalszych walkach na Ukrainie: forsowanie Dniepru, wyzwalanie Krzywego Rogu i Kirowgradu. W styczniu 1944 u boku gen. Iwana Koniewa brał udział w operacji korsuńskiej. Miesiąc później został awansowany do stopnia marszałka wojsk pancernych. Po przeniesieniu 5. Armii Pancernej Gwardii z 2. Frontu Ukraińskiego na 3. Front Białoruski, brał udział w Operacji Bagration. W sierpniu 1944 mianowano go zastępcą dowódcy wojsk pancernych Armii Czerwonej.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny dowodził radzieckimi wojskami pancernymi i zmechanizowanymi stacjonującymi na terenie okupowanych Niemiec, a później na Dalekim Wschodzie. W 1948 wrócił do pracy naukowej i dydaktycznej w Akademii Sztabu Generalnego. W 1958 został profesorem nauk wojskowych i przez następnych sześć lat kierował Akademią Wojsk Pancernych. W 1962 otrzymał awans do stopnia głównego marszałka wojsk pancernych ZSRR. W okresie powojennym stał się jednym z najwybitniejszych radzieckich specjalistów od broni pancernej. Zmarł 6 kwietnia 1982 w Moskwie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]