Pistolet PSM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
PSM
PSM Pistol.JPG
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Iżmech, Iżewsk[1]
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Prototypy lata 70. XX wieku
Dane techniczne
Kaliber 5,45 mm
Nabój 5,45 x 18 mm[2]
Magazynek 8 nb[2]
Wymiary
Długość 155 mm[1][2]
Wysokość 106mm[2]
Szerokość 17,5 mm[2]
Długość lufy 85 mm[1][2]
Masa
broni 460 g (niezaładowanej)
510 g (załadowanej)[2]
Inne
Prędkość pocz. pocisku 315 m/s[2]
Szybkostrzelność praktyczna do 30 strz/min[2]
Zasięg skuteczny 25-50 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pistolet PSM (ros. Пистолет Самозарядный Малогабаритный) – niewielki pistolet samopowtarzalny powstał na początku lat 70. XX w. w ZSRR z przeznaczeniem dla najwyższych dowódców Armii Radzieckiej oraz dla służb specjalnych: używało go KGB i STASI. Wprowadzono go na uzbrojenie 9 maja 1975 roku w 30 rocznicę zakończenia II wojny światowej[potrzebne źródło]. Jego twórcami są T.Łaszniew, A.Simarin i L.Kulikow. PSM strzela nowym – specjalnie dla niego opracowanym przez A.D. Denisowa – rodzajem amunicji 5,45 x 18 mm. Żeby zwiększyć skuteczność stosunkowo słabego naboju rdzeń pocisku wykonywano ze stali, co dawało mu większą przebijalność. Dzięki temu nie było ryzyka zatrzymania się pocisku na przeszkodach tj. klamra paska od spodni, grubym portfelu itp., co było dość prawdopodobne w przypadku amunicji innych miniaturowych i subkompaktowych pistoletów tj. 6,35mm 15,5 Browning czy .22 Long Rifle.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Pistolet działa na zasadzie wykorzystania energii odrzutu zamka swobodnego. Mechanizm kurkowy typu Double Action z kurkiem zewnętrznym oraz bezpiecznikiem umieszczonym w tylnej części pistoletu – nad zamkiem, co znacznie ułatwia jego obsługę. W celach bezpieczeństwa wprowadzono również bezpiecznik uniemożliwiający rozłożenie broni bez uprzedniego jej rozładowania. Chwyt pistoletu wykonany jest z aluminium, natomiast pozostałe części ze stali. Bezpiecznik jest wygodny, poręcznosć i kultura pracy mechanizmu spustowego są znacznie lepsze niż w polskim P-64, mimo wyraźnej różnicy wymiarów. Gdyby nie dość rzadko spotykany nabój, pistolet stanowiłby ciekawą alternatywę, jako broń EDC.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 261.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). s. 188.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]