Karabin maszynowy RPD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rucznoj Puliemiot Diegtiariowa (RPD)
Machine Gun RPD.jpg
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj ręczny karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1943
Produkcja seryjna 1945 – ??
Dane techniczne
Kaliber 7,62 mm
Nabój 7,62 x 39 mm wz. 43
Taśma nabojowa taśma 100 nab, segmentowa. w osłonie bębnowej[1]
Wymiary
Długość 1040 mm[1]
Długość lufy 590 mm[1]
Długość linii celowniczej 596 mm
Masa
broni 7,4 kg (niezaładowanej)[1]
9 kg (załadowanej)[1]
lufy 520 mm
Inne
Prędkość pocz. pocisku 735 m/s[1]
Szybkostrzelność teoretyczna 650 strz./min[1]
Szybkostrzelność praktyczna 150 strz./min[1]
Zasięg skuteczny 1000 m[1]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

RPD wz. 1944 (ros. РПД, Ручной Пулемет Дегтяреваpol. transkrypcja Rucznoj Puliemiot Diegtiariowa) — radziecki ręczny karabin maszynowy konstrukcji Wasilija Diegtiariowa.

W 1942 roku Wasilij Diegtiariow rozpoczął pracę nad nowym ręcznym karabinem maszynowym, który mógłby zastąpić używaną dotychczas karabin maszynowy DP. W tym samym czasie dwóch inżynierów N. Jelizarow i S. Siemin opracowało nowy rodzaj amunicji strzeleckiej – nabój pośredni 7,62 × 39 mm wz.43. Wtedy to W. Diegtiariow opracował nowy ręczny karabin maszynowy, który był jednym z pierwszych modeli broni zaprojektowanej do strzelania nowym nabojem. Karabin wszedł na uzbrojenie armii radzieckiej w 1949 roku i otrzymał oznaczenie PПД (RPD).

Była to konstrukcja zawodna, często dochodziło do zacięć.

Karabin pozostawał na wyposażeniu Armii Radzieckiej do lat sześćdziesiątych XX wieku, kiedy to został zastąpiony przez ręczny karabin Kałasznikowa RPK. Chociaż formalnie karabin ten został wycofany, nadal wiele jego egzemplarzy można znaleźć w magazynach armii rosyjskiej, a także w wielu innych armiach krajów byłego bloku wschodniego. Karabin maszynowy RPD był także pod oznaczeniem rkm D używany przez Wojsko Polskie.

Licencyjny odpowiednik RPD produkowany w Chinach to ręczny karabin maszynowy Type 56.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). s. 194.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 194. ISBN 83-86028-01-7.