Karabin maszynowy RPD
| Rucznoj Puliemiot Diegtiariowa (RPD) | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | ręczny karabin maszynowy |
| Historia | |
| Prototypy | 1943 |
| Produkcja seryjna | 1945 – ?? |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 7,62 mm |
| Nabój | 7,62 x 39 mm wz. 43 |
| Taśma nabojowa | taśma 100 nab, segmentowa. w osłonie bębnowej[1] |
| Wymiary | |
| Długość | 1040 mm[1] |
| Długość lufy | 590 mm[1] |
| Długość linii celowniczej | 596 mm |
| Masa | |
| broni | 7,4 kg (niezaładowanej)[1] 9 kg (załadowanej)[1] |
| lufy | 520 mm |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 735 m/s[1] |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 650 strz./min[1] |
| Szybkostrzelność praktyczna | 150 strz./min[1] |
| Zasięg skuteczny | 1000 m[1] |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
RPD wz. 1944 (ros. РПД, Ручной Пулемет Дегтярева – pol. transkrypcja Rucznoj Puliemiot Diegtiariowa) — radziecki ręczny karabin maszynowy konstrukcji Wasilija Diegtiariowa.
W 1942 roku Wasilij Diegtiariow rozpoczął pracę nad nowym ręcznym karabinem maszynowym, który mógłby zastąpić używaną dotychczas karabin maszynowy DP. W tym samym czasie dwóch inżynierów N. Jelizarow i S. Siemin opracowało nowy rodzaj amunicji strzeleckiej – nabój pośredni 7,62 × 39 mm wz.43. Wtedy to W. Diegtiariow opracował nowy ręczny karabin maszynowy, który był jednym z pierwszych modeli broni zaprojektowanej do strzelania nowym nabojem. Karabin wszedł na uzbrojenie armii radzieckiej w 1949 roku i otrzymał oznaczenie PПД (RPD).
Była to konstrukcja zawodna, często dochodziło do zacięć.
Karabin pozostawał na wyposażeniu Armii Radzieckiej do lat sześćdziesiątych XX wieku, kiedy to został zastąpiony przez ręczny karabin Kałasznikowa RPK. Chociaż formalnie karabin ten został wycofany, nadal wiele jego egzemplarzy można znaleźć w magazynach armii rosyjskiej, a także w wielu innych armiach krajów byłego bloku wschodniego. Karabin maszynowy RPD był także pod oznaczeniem rkm D używany przez Wojsko Polskie.
Licencyjny odpowiednik RPD produkowany w Chinach to ręczny karabin maszynowy Type 56.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 194. ISBN 83-86028-01-7.
