Granatnik AGS-17
| AGS-17 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | granatnik automatyczny |
| Historia | |
| Prototypy | 1969-1971 |
| Produkcja seryjna | 1971 – do chwili obecnej |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 30 mm |
| Nabój | 30 × 29 mm B |
| Taśma nabojowa | ciągła, 29 nab. |
| Wymiary | |
| Długość | 840 mm |
| Długość lufy | 290 mm |
| Masa | |
| broni | 35 kg |
| karabinu właściwego | 18 kg |
| podstawy | 12 kg |
| wyposażenia dodatkowego | 1 kg (PAG-17) 14,5 kg (skrzynka z 29 nab.) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 185 m/s |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 50-100 lub 350-440 strz./min |
| Szybkostrzelność praktyczna | 65 strz/min |
| Zasięg max. | 1700 m |
| Zasięg skuteczny | 1200 m |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
AGS-17 Płamja (Płomień) to radziecki granatnik automatyczny skonstruowany na przełomie lat 60. i 70. XX wieku.
Spis treści |
Historia konstrukcji [edytuj]
AGS-17 został skonstruowany w kierowanym przez A.E. Nudelmana OKB-16. W 1969 roku odbyły się próby zakładowe tej broni, w 1971 roku rozpoczęto produkcje seryjną. AGS-17 znalazł się na uzbrojeniu Armii Radzieckiej, a później armii państw powstałych po rozpadzie ZSRR. Poza tym był używany przez niektóre armie Układu Warszawskiego, a w ChRL jest produkowany na licencji. W latach 90. XX wieku opracowano lżejszy granatnik AGS-30 zasilany tym samym rodzajem amunicji.
Opis konstrukcji [edytuj]
AGS-17 działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, zastosowano mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia, który umożliwia prowadzenie ognia seriami z niską (50-100 strz/min) lub wysoką (350-450 strz/min) szybkostrzelnością. AGS-17 strzela nabojem 30 × 29 mm B, który posiada ciężki pocisk odłamkowy o wadze 280 g (dla porównania pocisk natowskiego naboju 40 x 53 mm stosowanego w amerykańskim granatniku Mk19 waży 245 g). Zasilanie jest lewostronnie z taśmy ciągłej na 29 nabojów, taśma mieści się w pojemniku z prawej strony broni. Celownik optyczny PAG-17 [1] o powiększeniu 2,7x zamontowano z lewej strony komory zamkowej, lufa niewymienna chłodzona powietrzem. Donośność maksymalna pocisków jest równa 1700 m. Broń standardowo zamontowana jest na trójnogu SAG-17. Po rozłożeniu może być przenoszony przez trzech żołnierzy, z których jeden przenosi lufę i celownik, drugi - podstawę, a trzeci - amunicję. Używany jest także jako broń pokładowa instalowana na pojazdach pancernych i niewielkich okrętach wojennych (wersja AGS-17M, montowana w wieży okrętowej BP-30 oraz na wieżach pojazdów pancernych) oraz broń lotnicza (wersja AGS-17A, zasobnik GUW z granatnikiem przenoszony jest przez śmigłowce Mi-8/Mi-17).
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Ireneusz Chloupek. Czerwony płomień. „Komandos”. 1997. nr 11(64). s. str. 78-80. ISSN 0867-8669.
- Przemysław Kupidura, Ryszard Woźniak, Mirosław Zahor. Granatniki. Cz. II. „Nowa Technika Wojskowa”. 2000. nr 7. s. str. 18-25. ISSN 1230-1655.
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. WIS, 1994. ISBN 83-86028-01-7
