Karabinek AK-74

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
AK-74
AK-74 NTW 12 92.jpg
AK-74
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj karabinek automatyczny
Historia
Prototypy 1974
Produkcja seryjna 1976 – do chwili obecnej
Dane techniczne
Kaliber 5,45 mm
Nabój 5,45 x 39 mm
Magazynek 30 nab.
Wymiary
Długość 700 mm (z kolbą złożoną)
933 mm (z kolbą rozłożona)
Długość lufy 415 mm
Masa
broni 3,3 kg (z pustym magazynkiem)
3,6 kg (załadowany)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 900 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 600 – 650 strz./min
Zasięg skuteczny 500 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Żołnierz rosyjskiej piechoty morskiej z karabinem AKS-74

AK-74 (ros. Автомат Калашникова образца 1974 года, Awtomat Kałasznikowa obrazca 1974 goda) – karabin automatyczny, który jest rozwinięciem konstrukcji karabinka AK. Opracowany w 1974, wprowadzony do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1976. Użyty po raz pierwszy w działaniach wojennych po wkroczeniu ZSRR do Afganistanu (24 grudnia 1979).

Różnice między AK-74 i AK (w nawiasie kursywą dane dla AK):

  • Inna amunicja: kaliber 5,45 × 39 mm (7,62 × 39) o prędkości początkowej 900 m/s (710). Energia początkowa pocisku wynosi 1385 dżuli (1990), zapewniając 400-metrowy (300) zasięg rażenia. Masa naboju wynosi 10,75 g (18,21), masa samego pocisku – 3,42 g (8; niektóre wersje amunicji – 10). Nowy nabój został zaprojektowany w celu zwiększenia zasięgu broni (dzięki większej prędkości początkowej pocisku) oraz większej stabilności podczas strzelania ogniem ciągłym (dzięki zmniejszonemu odrzutowi).
  • Inny magazynek (lżejszy – plastikowy lub bakelitowy, a nie metalowy).
  • Kolba składana na bok broni (początkowo w AKS-74 metalowa, ramowa, w AK-74M z tworzywa sztucznego o kształcie identycznym jak kolba stała).
  • Charakterystyczne cylindryczne, wielofunkcyjne urządzenie wylotowe zamontowane na lufie. Spełnia ono rolę hamulca wylotowego oraz osłabiacza odrzutu i podrzutu, dzięki czemu ustatecznia broń przy strzelaniu seriami. Dodatkowo pełni rolę tłumika płomieni, i kieruje część gazów prochowych do przodu, zmniejszając niebezpieczeństwo poparzenia gorącymi gazami żołnierzy znajdujących się obok strzelca.

AK-74 stanowi obecnie wyposażenie większości armii państw, wchodzących niegdyś w skład ZSRR. Produkowany był lub jest także licencyjnie (także w wersjach z opracowanymi lokalnie modyfikacjami) m.in. w byłej NRD (Karabin MPi AK-74N), Bułgarii, Chinach i Rumunii. Karabin AK-74 był używany bojowo podczas wojny w Afganistanie, I i II wojny czeczeńskiej. Pierwsza wersja AK-74 stała się podstawą do skonstruowania karabinów AKS-74, AKS-74U, AK-74M, AK-74N, AK serii 100 (Black AK), K-3, Wiepr. Każda z odmian może być wyposażona w pasywny celownik noktowizyjny NSPU. W fabryce Iżmasz w Iżewsku w ZSRR, będącej największym producentem konstrukcji M. Kałasznikowa w ZSRR, opracowano i rozpoczęto w 1991 produkcję wersji AK-74M, wyposażonego w nową, składaną kolbę z tworzywa sztucznego, wzmocnione urządzenie wylotowe i pokrywę komory zamkowej oraz wspornik do mocowania celownika optycznego. Wersja ta aktualnie jest zasadniczym wyposażeniem armii rosyjskiej. Opracowano także eksportowe wersje AK-74M oznaczone jako AK-101 (zasilana amunicją 5.56 mm NATO) oraz AK-103 (zasilana amunicją 7.62 mm, tą samą co AK i AKM). W 1993 roku na uzbrojenie Armii Rosyjskiej wprowadzono nowy karabin AN-94, który miał z czasem zastąpić AK-74. Jednak po wyprodukowaniu jednej serii AN-94 jego produkcję wstrzymano i AK-74M pozostaje nadal podstawowym karabinem armii Federacji Rosyjskiej. We wrześniu 2011 roku rosyjski resort obrony poinformował o zakończeniu zamówień na AK-74M. Do końca 2011 fabryka w Iżewsku ma opracować nowy model karabinu[1].

Przypisy

  1. Piotr Skwieciński. Pożegnanie z bronią. „Rzeczpospolita”. 227 (9043), s. A11, 2011-09-29. [dostęp 2011-10-01]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński. Kałasznikow bez tajemnic (cz.V). Karabinek AK-74 i jego odmiany. „Nowa Technika Wojskowa”. 1992. Nr. 6 (12). s. s. 1-2. ISSN 1230-1655. 
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. WIS, 1994. ISBN 83-86028-01-7

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]