Karabinek AK-74
| Автомат Калашникова об. 1974 г. |
|
 |
|
| AK-74 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | karabinek automatyczny |
| Historia | |
| Prototypy | 1974 |
| Produkcja seryjna | 1976 – do chwili obecnej |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 5,45 mm |
| Nabój | 5,45 x 39 mm |
| Magazynek | 30 nab. |
| Wymiary | |
| Długość | 700 mm (z kolbą złożoną) 933 mm (z kolbą rozłożona) |
| Długość lufy | 415 mm |
| Masa | |
| broni | 3,3 kg (z pustym magazynkiem) 3,6 kg (załadowany) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 900 m/s |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 600 – 650 strz./min |
| Zasięg skuteczny | 500 m |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
AK-74 (ros. Автомат Калашникова образца 1974 года, Awtomat Kałasznikowa obrazca 1974 goda) – karabin automatyczny, który jest rozwinięciem konstrukcji karabinka AK. Opracowany w 1974, wprowadzony do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1976. Użyty po raz pierwszy w działaniach wojennych po wkroczeniu ZSRR do Afganistanu (24 grudnia 1979).
Różnice między AK-74 i AK (w nawiasie kursywą dane dla AK):
- Inna amunicja: kaliber 5,45 × 39 mm (7,62 × 39) o prędkości początkowej 900 m/s (710). Energia początkowa pocisku wynosi 1385 dżuli (1990), zapewniając 400-metrowy (300) zasięg rażenia. Masa naboju wynosi 10,75 g (18,21), masa samego pocisku – 3,42 g (8; niektóre wersje amunicji – 10). Nowy nabój został zaprojektowany w celu zwiększenia zasięgu broni (dzięki większej prędkości początkowej pocisku) oraz większej stabilności podczas strzelania ogniem ciągłym (dzięki zmniejszonemu odrzutowi).
- Inny magazynek (lżejszy – plastikowy lub bakelitowy , a nie metalowy).
- Kolba składana na bok broni (początkowo w AKS-74 metalowa, ramowa, w AK-74M z tworzywa sztucznego o kształcie identycznym jak kolba stała).
- Charakterystyczne cylindryczne, wielofunkcyjne urządzenie wylotowe zamontowane na lufie. Spełnia ono rolę hamulca wylotowego oraz osłabiacza odrzutu i podrzutu, dzięki czemu ustatecznia broń przy strzelaniu seriami. Dodatkowo pełni rolę tłumika płomieni, i kieruje część gazów prochowych do przodu, zmniejszając niebezpieczeństwo poparzenia gorącymi gazami żołnierzy znajdujących się obok strzelca.
AK-74 stanowi obecnie wyposażenie większości armii państw, wchodzących niegdyś w skład ZSRR. Produkowany był lub jest także licencyjnie (także w wersjach z opracowanymi lokalnie modyfikacjami) m.in. w byłej NRD (Karabin MPi AK-74N), Bułgarii, Chinach i Rumunii. Karabin AK-74 był używany bojowo podczas wojny w Afganistanie, I i II wojny czeczeńskiej. Pierwsza wersja AK-74 stała się podstawą do skonstruowania karabinów AKS-74, AKS-74U, AK-74M, AK-74N, AK serii 100 (Black AK), K-3, Wiepr. Każda z odmian może być wyposażona w pasywny celownik noktowizyjny NSPU. W fabryce Iżmasz w Iżewsku w ZSRR, będącej największym producentem konstrukcji M. Kałasznikowa w ZSRR, opracowano i rozpoczęto w 1991 produkcję wersji AK-74M, wyposażonego w nową, składaną kolbę z tworzywa sztucznego, wzmocnione urządzenie wylotowe i pokrywę komory zamkowej oraz wspornik do mocowania celownika optycznego. Wersja ta aktualnie jest zasadniczym wyposażeniem armii rosyjskiej. Opracowano także eksportowe wersje AK-74M oznaczone jako AK-101 (zasilana amunicją 5.56 mm NATO) oraz AK-103 (zasilana amunicją 7.62 mm, tą samą co AK i AKM). W 1993 roku na uzbrojenie Armii Rosyjskiej wprowadzono nowy karabin AN-94, który miał z czasem zastąpić AK-74. Jednak po wyprodukowaniu jednej serii AN-94 jego produkcję wstrzymano i AK-74M pozostaje nadal podstawowym karabinem armii Federacji Rosyjskiej. We wrześniu 2011 roku rosyjski resort obrony poinformował o zakończeniu zamówień na AK-74M. Do końca 2011 fabryka w Iżewsku ma opracować nowy model karabinu[1].
Według niektórych opinii, AK-74 jest bronią mniej humanitarną niż AK, ponieważ pocisk o mniejszym kalibrze ma skłonność do koziołkowania w końcowej fazie lotu, a także do rykoszetowania: po trafieniu w ludzkie ciało nie przebija tkanek "na wprost", jak większy i cięższy pocisk 7,62 mm, tylko odbija się od kości zmieniając kierunek i własne położenie, co powoduje powstawanie znacznie większych obrażeń. Afgańczycy, którzy w latach 80. XX wieku pierwsi zetknęli się na większą skalę ze skutkami użycia tej broni, właśnie ze względu na okaleczenia, których doznawali nazywali używaną w niej amunicję "zatrutymi pociskami".
Podobne zastrzeżenia wysuwane są także wobec NATO-wskiej broni o podobnym kalibrze, np. M16 (kal. 5,56 mm).
Przypisy
- ↑ Piotr Skwieciński. Pożegnanie z bronią. „Rzeczpospolita”. 227 (9043), s. A11, 2011-09-29. [dostęp 2011-10-01].
[edytuj] Bibliografia
- Andrzej Ciepliński. Kałasznikow bez tajemnic (cz.V). Karabinek AK-74 i jego odmiany. „Nowa Technika Wojskowa”. 1992. Nr. 6 (12). S. s. 1-2. ISSN 1230-1655.
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. WIS, 1994. ISBN 83-86028-01-7
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||||||||
