Przemysław Ogrodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przemysław Ogrodziński
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1918
Lwów
Data i miejsce śmierci 11 maja 1980
Warszawa
Poseł do Krajowej Rady Narodowej
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 31 grudnia 1944
do 19 stycznia 1947
Ambasador PRL w Indiach
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 24 września 1962
do 25 kwietnia 1967
Poprzednik Juliusz Katz-Suchy
Następca Romuald Spasowski
Ambasador PRL w Norwegii
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 10 czerwca 1969
do 3 maja 1975
Poprzednik Mieczysław Łobodycz
Następca Romuald Poleszczuk
Grób Przemysława Ogrodzińskiego

Przemysław Ogrodziński ps. Stanisław, Dyplomata, Agapit[1] (ur. 4 maja 1918[2], zm. 11 maja 1980) – polski działacz polityczny i dyplomata, poseł do Krajowej Rady Narodowej, ambasador PRL w Indiach i Norwegii, dyrektor generalny MSZ (1956–1962).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W okresie II Rzeczypospolitej działał w jednolitofrontowym we Lwowie Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej oraz PPS, do której wstąpił w drugiej połowie lat trzydziestych[3]. Podczas pierwszej okupacji Lwowa (1939–1941) sprzeciwiał się antysowieckiemu ruchowi oporu, wraz z ojcem został czasowo uwięziony za fałszowanie dokumentów paszportowych[4]. W czasie niemieckiej okupacji Lwowa (1941–1944) zaangażowany w działalność regionalnych oddziałów PPS-WRN oraz Rady Pomocy Żydom "Żegota", której był skarbnikiem[5]. Był redaktorem lewicowej prasy konspiracyjnej, w tym pisma socjalistyczno-ludowego "Za Wolność i Niepodległość"[6]. W październiku 1944 został przewodniczącym Tymczasowego Zarządu Głównego OM TUR. 31 grudnia 1944 wszedł w skład Krajowej Rady Narodowej z rekomendacji OM TUR. Pracował w Komisji Spraw Zagranicznych[7]. Zasiadał w Radzie Naczelnej PPS. W 1948 był delegatem na zjazd zjednoczeniowy PPR i PPS.

W 1945 rozpoczął karierę w dyplomacji, m.in. na stanowisku radcy ambasady w Rzymie. 10 lipca 1952 objął stanowisko chargé d'affaires ad interim w ambasadzie w Paryżu – placówką kierował do wiosny 1954[8]. Był także przedstawicielem PRL w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Wietnamie. Od 1956 do 1962 sprawował funkcję dyrektora generalnego MSZ[9]. 24 września 1962 złożył listy uwierzytelniające jako ambasador w Indiach[10]. Od lutego do czerwca 1963 reprezentował także interesy PRL na Cejlonie[11]. W 1968 jako pracownik MSZ odmówił włączenia się do nagonki antysemickiej.

10 czerwca 1969 rozpoczął misję ambasadorską w Norwegii[12], zaś 15 października 1969 złożył listy uwierzytelniające jako ambasador w Islandii[13].

Zmarł w 1980. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach. Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżami Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Żonaty z Haliną Jacuńską-Ogrodzińską[14][15]. Jego synem jest dyplomata Piotr Ogrodziński[16].

Przypisy

  1. Przypisanie ostatniego pseudonimu Ogrodzińskiemu jest sporne. Zob. Teresa Prekerowa, Konspiracyjna Rada Pomocy Żydom w Warszawie 1942-1945, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1982, s. 355
  2. Alicja Tomaszewska, Spis posłów do Krajowej Rady Narodowej 1943-1947, Warszawa 1983, s. 53. W: W czterdziestą rocznicę powstania Krajowej Rady Narodowej: materiały i dokumenty, Kancelaria Sejmu, Warszawa 1984. Tu podana także niezgodna ze stanem faktycznym data śmierci (1979 r.)
  3. Stefan Stępień, Związek Parlamentarny Polskich Socjalistów w działalności prawodawczej Krajowej Rady Narodowej, Lublin 1998, s. 69
  4. Kazimierz Żygulski, Jestem z lwowskiego etapu, lwow.com.pl [dostęp: 9 listopada 2011]
  5. Teresa Prekerowa, Konspiracyjna Rada..., s. 318
  6. Dorota Urzyńska, Polski ruch socjalistyczny na obczyźnie w latach 1939-1945, Poznań 2000, s. 20
  7. Alicja Tomaszewska, Spis posłów..., Warszawa 1983, s. 53
  8. Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Wydawnictwo "Askon", Warszawa 2007, s. 150
  9. "Sprawy Międzynarodowe", nr 59, 2002 r., s. 118–119
  10. Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. T. 3. Azja, Zakaukazie, Australia i Oceania 1918-2009, Wydawnictwo "Askon", Warszawa 2010, s. 89
  11. Tamże, s. 229
  12. Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Wydawnictwo "Askon", Warszawa 2007, s. 332
  13. Tamże, s. 200
  14. Teresa Prekerowa, Konspiracyjna rada..., s. 318
  15. Rodzina Szymańskich, sprawiedliwi.org.pl [dostęp: 9 listopada 2011]
  16. Żegota - podziemna organizacja, polish-jewish-heritage.org [dostęp: 10 listopada 2011]

Źródła podstawowe[edytuj | edytuj kod]

  • Życiorysy nowo mianowanych ambasadorów, "Trybuna Ludu", nr 122 z 4 maja 1969, s. 8
  • Życie Warszawy, nr 114 z 14 maja 1980, s. 2 (nekrolog)
  • Trybuna Ludu, nr 114 z 14 maja 1980, s. 5 (nekrolog)