Rafael Correa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rafael Vicente Correa Delgado
Rafael Correa in France (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1963
Guayaquil
Ekwador Prezydent Ekwadoru
Przynależność polityczna Alianza PAIS
Okres urzędowania od 15 stycznia 2007
Poprzednik Luis Alfredo Palacio Gonzales
Emblem of the Union of South American Nations.svg Prezydent Unii Narodów Południowoamerykańskich
Przynależność polityczna Alianza PAIS
Okres urzędowania od 10 sierpnia 2009
do 26 listopada 2010
Poprzednik Verónica Michelle Bachelet Jeria
Następca Bharrat Jagdeo
Ekwador Minister Finansów
Okres urzędowania od 20 kwietnia 2005
do 8 sierpnia 2005
Poprzednik Mauricio Yépez
Następca Magdalena Barreiro
Alianza PAIS 02.svg Przewodniczący Alianza PAIS
Okres urzędowania od 19 lutego 2006
Poprzednik urząd utworzony
Odznaczenia
Wielka Kollana Narodowego Orderu św. Wawrzyńca (Ekwador) Kollana Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Krzyż Wielki Orderu Francisco Morazána (Honduras) Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru Wielka Kollana Orderu Wyzwoliciela (Wenezuela)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Rafael Vicente Correa Delgado (ur. 6 kwietnia 1963 w Guayaquil) − ekwadorski polityk i ekonomista o lewicowych poglądach, minister finansów w 2005, prezydent Ekwadoru od 15 stycznia 2007.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Rafael Correa w 1987 ukończył ekonomię na Universidad Catolica Santiago de Guayaquil. Następnie przez rok pracował w centrum pomocy społecznej salezjanów w prowincji Cotopaxi.

Correa kształcił się również zagranicą. W 1991 ukończył nauki ekonomiczne na Universite Catholique de Louvain w Belgii. W 1999 ukończył ekonomię na Uniwersytecie w Illinois, a w 2001 zdobył tytuł doktora ekonomii. Oprócz języka hiszpańskiego, zna także język francuski, angielski oraz język keczua.

Minister Finansów[edytuj | edytuj kod]

Od kwietnia do sierpnia 2005 Correa zajmował stanowisko ministra finansów w gabinecie prezydenta Alfredo Palacio. W czasie czterech miesięcy urzędowania głosił hasła redukcji ubóstwa i zapewnienia ekonomicznej samodzielności najbiedniejszym grupom społecznym. Correa sceptycznie wypowiadał się na temat swobodnej wymiany handlowej z USA. Odrzucał zalecenia Międzynarodowego Funduszu Walutowego i działał na rzecz wzmocnienia współpracy ekonomicznej z innymi krajami Ameryki Łacińskiej.

Correa zrezygnował ze stanowiska ministra w sierpniu 2005 po odmowie udzielenia przez Bank Światowy Ekwadorowi pożyczki oraz po kryzysie związanym ze sprzedażą państwowych obligacji[1]. Po odejściu z rządu zachował jednak wysoki poziom społecznego poparcia, stając się jednym z najbardziej popularnych polityków w Ekwadorze.

Kampania prezydencka[edytuj | edytuj kod]

Rafael Correa w chwili zaprzysiężenia, styczeń 2007

Po wycofaniu się z obozu rządowego Correa założył własną partię Alianza PAIS (Sojusz PAIS). Z jej ramienia rozpoczął kampanię prezydencką przed wyborami w październiku 2006. W swoim programie wyborczym wyróżnił pięć podstawowych celów: reforma konstytucyjna, rewolucja moralna, reforma ekonomiczna, reforma edukacji i służby zdrowia oraz godność, suwerenność i integracja Ameryki Łacińskiej.

Correa obiecywał również reformę przemysłu naftowego, mającą zapewnić większe dochody skarbowi państwa. Protestował przeciw dominacji i zaangażowaniu Stanów Zjednoczonych w sprawy latynoamerykańskie. Sprzeciwiał się podpisaniu porozumienia handlowego z USA i wprowadzeniu dolara amerykańskiego jako oficjalnej jednostki monetarnej w Ekwadorze. Obiecywał likwidację amerykańskiej bazy wojskowej w Mancie, liczącej 400 żołnierzy[2].

W I turze wyborów generalnych 15 października 2006 zajął drugie miejsce (22,84%), ustępując pierwszeństwa bananowemu magnatowi Álvaro Noboi (26,83%). W II turze wyborów, 26 listopada 2006, Correa uzyskał 56,7% głosów, a jego kontrkandydat 43,3%[3]. 5 stycznia 2007 został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta Ekwadoru. W uroczystości uczestniczyło większość szefów państw Ameryki Południowej, a także prezydent Iranu Mahmud Ahmadineżad oraz następca tronu Hiszpanii, książę Filip[4].

Prezydent (I kadencja 2007-2009)[edytuj | edytuj kod]

Prezydent Correa z prezydentem Lula da Silvą, 2008
Prezydent Correa (drugi z prawej) w czasie spotkania w Brazylii, 2008

Polityka ekonomiczna i dług państwowy[edytuj | edytuj kod]

Rafael Correa w swoim przemówieniu inauguracyjnym 15 stycznia 2007 stwierdził, że część długu zagranicznego Ekwadoru jest "bezprawna" ponieważ została zaciągnięta przez reżim wojskowy. W kolejnych dniach minister finansów ogłosił, że Ekwador byłby skłonny do spłacenia tylko 40% swego zadłużenia, wynoszącego w sumie 11 mld USD[5]. Prezydent Correa opowiedział się za renegocjacją warunków spłaty długu oraz odrzucił zasady Konsensusu Waszyngtońskiego[6]. Prezydent zagroził również zerwaniem współpracy z Bankiem Światowym oraz Międzynarodowym Funduszem Walutowym, a w kwietniu 2007 wydalił z Ekwadoru przedstawiciela Banku Światowego[7].

12 grudnia 2008 prezydent Correa ogłosił zawieszenie spłacania przez Ekwador zadłużenia zagranicznego, które raz jeszcze nazwał "bezprawnym"[8][9].

Polityka zagraniczna[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2008 w Ameryce Południowej doszło do wybuchu kryzysu dyplomatycznego między Ekwadorem a Kolumbią, spowodowanego wejściem kolumbijskich wojsk na terytorium Ekwadoru w pościgu za partyzantami FARC. Kolumbia oskarżyła prezydenta Correę o powiązania z partyzantami oraz udzielanie im wsparcia politycznego i militarnego[10]. W odpowiedzi prezydent Correa odwołał ambasadora w Bogocie oraz rozkazał wojskom zająć pozycje na granicy z Kolumbią[11].

W lutym 2009 doszło do napięć w stosunkach Ekwadoru ze Stanami Zjednoczonymi. Prezydent Correa wydalił z Ekwadoru dwóch amerykańskich dyplomatów. Administrację amerykańską oskarżył o mieszanie w sprawy wewnętrzne kraju i wpływanie na decyzję o mianowaniu nowego szefa antynarkotykowej jednostki policji[12].

Zgromadzenie Konstytucyjne i nowa konstytucja[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2007 Rafael Correa przedstawił plan zorganizowania ogólnokrajowego referendum w sprawie zwołania Zgromadzenia Konstytucyjnego, którego celem miało być opracowanie projektu nowej konstytucji. W marcu 2007, za poparciem prezydenta, Komisja Wyborcza zdjęła z urzędu 57 deputowanych Kongresu Narodowego (parlament) i mianowała na ich miejsce nowe osoby[13]. Dzięki temu Kongres Narodowy przegłosował projekt zorganizowania referendum. W referendum, które odbyło się 15 kwietnia 2007, 81,7% wyborców poparło ideę powołania Zgromadzenia Konstytucyjnego[14].

30 września 2007 w Ekwadorze odbyły się wybory do Zgromadzenia Konstytucyjnego, w których prezydencki Sojusz PAIS zdobył 80 z 130 mandatów[15]. W listopadzie 2007 Zgromadzenie Konstytucyjne rozwiązało Kongres Narodowy z powodu rzekomej korupcji jego członków[16].

W lipcu 2008 Zgromadzenie Konstytucyjne przedstawiło i przyjęło projekt nowej konstytucji, która rozszerzała kompetencje głowy państwa, m.in. dopuszczając powtórną elekcję prezydenta oraz dając mu prawo rozwiązania parlamentu w ciągu pierwszych trzech lat jego kadencji[17]. W referendum konstytucyjnym, które obyło się 28 września 2008 64% wyborców poparło nową ustawę zasadniczą[18][19]. Konstytucja weszła w życie w 2009.

Reelekcja[edytuj | edytuj kod]

Po wejściu w życie nowej konstytucji, w Ekwadorze 26 kwietnia 2009 odbyły się wybory prezydenckie. Prezydent Rafael Correa wziął udział w wyborach w tandemie razem z wiceprezydentem Lenínem Moreno. Correa odniósł zdecydowane zwycięstwo już pierwszej turze wyborów, zdobywając prawie 52% głosów i tym samym zapewnił sobie reelekcję na stanowisku prezydenta kraju. Drugi z kandydatów, Lucio Gutiérrez uzyskał niecałe 28% głosów[20].

10 sierpnia 2009 Rafael Correa został oficjalnie zaprzysiężony na drugą kadencję. W uroczystej ceremonii wzięli udział m.in. prezydent Argentyny Cristina Fernández de Kirchner, prezydent Boliwii Evo Morales, prezydent Kuby Raúl Castro oraz prezydent Wenezueli Hugo Chávez. W swoim przemówieniu Correa obiecał kontynuację "rewolucji socjalistycznej", walkę z ubóstwem, inwestowanie w programy pomocy najuboższym oraz podniesienie poziomu edukacji i poziomu życia rdzennych mieszkańców kraju[21][22][23].

30 września 2010 w Ekwadorze doszło do wybuchu buntu służb mundurowych sprzeciwiających się polityce oszczędnościowej prezydenta Correi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Resignation letter of Rafael Correa, IFIs.Chike.org.
  2. "Ecuador rejects U.S. free trade pact", IATP, 10 grudnia 2006.
  3. "Correa "nuevo presidente de Ecuador" ", BBC Mundo, 29 listopada 2006 r.
  4. "Ecuador swears in new president", BBC News, 16 stycznia 2007 r.
  5. "Ecuador, Calling Debt `Illegitimate,' May Repay 40%", Bloomberg, 18 stycznia 2007.
  6. "Ecuador's new leader has no kind words for U.S.", CBCnews, 15 stycznia 2007.
  7. "Ecuador 'expels World Bank envoy'", BBC News, 26 kwietnia 2007.
  8. "Ecuador May Hit ‘True Monsters’ Harder Than Argentina", Bloomberg, 15 grudnia 2008.
  9. "Ecuador plans "very large" cut in debt restructuring", Reuters, 15 grudnia 2008.
  10. "Colombia says FARC documents show Correa ties", Reuters, 2 marca 2008.
  11. "Ecuador pulls diplomat from Bogota", CNN.com, 2 marca 2008.
  12. "Ecuador expels second US diplomat", BBC News, 19 lutego 2009.
  13. "Ecuador ends Congress stalemate", BBC News, 20 marca 2007 r.
  14. "Ecuador leader celebrates 'win' ", BBC News, 16 kwietnia 2007 r.
  15. "Ecuador president claims poll win", BBC News, 1 października 2007
  16. "Ecuador forum dissolves Congress", BBC News, 30 listopada 2007 r.
  17. "Ecuador draft constitution passed", BBC News, 25 lipca 2008 r.
  18. "Ecuador's poor bank on referendum", BBC News, 27 września 2008 r.
  19. "Ecuadoreans back new constitution", 29 września 2008 r.
  20. "Ecuador's Correa set for poll win", BBC News, 27 kwietnia 2009.
  21. Correa promises “gigantic struggle” to deepen Socialist revolution (ang.). MarcoPress, 11 sierpnia 2009. [dostęp 2009-08-13].
  22. Ecuador's Correa kicks off second presidential term (ang.). CNN, 11 sierpnia 2009. [dostęp 2009-08-13].
  23. Ecuador's Correa aims for "citizens revolution" in 2nd term (ang.). xinhuanet.com, 11 sierpnia 2009. [dostęp 2009-08-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]