Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (ang: United Nations Framework Convention on Climate Change – UNFCCC lub FCCC) – umowa międzynarodowa określająca założenia międzynarodowej współpracy dotyczącej ograniczenia emisji gazów cieplarnianych odpowiedzialnych za zjawisko globalnego ocieplenia. Konwencja podpisana została podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat Środowiska i Rozwoju popularnie zwanej Szczytem Ziemi w 1992 w Rio de Janeiro.

Początkowo konwencja nie zawierała jakichkolwiek wiążących nakazów dotyczących ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Z czasem ustanowiono odpowiednie protokoły wprowadzające limity emisji. Najważniejszym jest protokół z Kioto z 1997 r., obecnie znany bardziej niż sama konwencja.

FCCC została podpisana 5 maja 1992, weszła w życie 21 marca 1994.[potrzebne źródło]

Konferencje Stron (Conferences of the Parties)[edytuj | edytuj kod]

Konferencja Stron jest najwyższym organem konwencji, uprawnionym do dokonywania przeglądów realizacji postanowień UNFCCC i związanych z konwencją instrumentów prawnych. Sesje zwyczajne Konferencji Stron zwoływane są co roku, w pierwszych dwóch tygodniach grudnia.

1995 - COP 1, Mandat berliński, Berlin[edytuj | edytuj kod]

1996 - COP 2, Genewa, Szwajcaria[edytuj | edytuj kod]

1997 - COP 3, Protokół z Kioto, Kioto, Japonia[edytuj | edytuj kod]

Protokół z Kioto to uzupełnienie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i jednocześnie międzynarodowe porozumienie dotyczące globalnego ocieplenia. Został wynegocjowany na konferencji w Kioto w grudniu 1997. Traktat wszedł w życie 16 lutego 2005 roku, trzy miesiące po ratyfikowaniu go przez Rosję 18 listopada 2004.

Information icon.svg Osobny artykuł: Protokół z Kioto.

1998 - COP 4, Buenos Aires, Argentyna[edytuj | edytuj kod]

1999 - COP 5, Bonn, Niemcy[edytuj | edytuj kod]

2000 - COP 6, Haga, Holandia[edytuj | edytuj kod]

2001 - COP 7, Marrakesz, Maroko[edytuj | edytuj kod]

2002 - COP 8, Nowe Delhi, Indie[edytuj | edytuj kod]

2003 - COP 9, Mediolan, Włochy[edytuj | edytuj kod]

2004 - COP 10, Buenos Aires[edytuj | edytuj kod]

2005 - COP 11/MOP 1, Montreal, Kanada[edytuj | edytuj kod]

COP 11 była także pierwszym spotkaniem stron Protokołu z Kioto (Meeting of the Parties - MOP 1) od czasu jego przyjęcia w 1997.

2006 - COP 12/MOP 2, Nairobi, Kenia[edytuj | edytuj kod]

2007 - COP 13/MOP 3, Bali, Indonezja[edytuj | edytuj kod]

Kraje zgodziły się na przygotowanie dokumentu, który będzie podstawą dyskusji w Kopenhadze w 2009 i zastąpi protokół z Kioto po roku 2012.

2008 - COP 14/MOP 4, Poznań, Polska[edytuj | edytuj kod]

Konferencja COP-14 odbyła się w Poznaniu w dniach 1–12 grudnia 2008. Konferencja poprzedzała spotkanie w Kopenhadze w 2009 roku, na którym ma nastąpić podpisanie kolejnego protokołu dotyczącego adaptacji, zapobiegania, technologii i finansowania zmian klimatycznych. Na konferencję w Poznaniu przygotowano szereg propozycji dokumentów proponujących różne rozwiązania, jakie mają być rozważane w Kopenhadze. Dokumenty te były negocjowane w Poznaniu i mają być przygotowane ostatecznie w 2009 na konferencję w Kopenhadze. Istotnym tematem spotkania było poszukiwanie dodatkowych źródeł finansowania, sposobu organizacji adaptacji i zapobiegania zmianom klimatycznym oraz określenie w jaki sposób zobowiązać kraje do realizacji protokołu. Spotkanie w Poznaniu odbywało się podczas recesji ekonomicznej 2008, ale też w okresie zwiększonego zainteresowania odnawialnymi źródłami energii. Spotkanie odbywało się po opublikowaniu Czwartego Raportu IPCC w 2007 roku, w którym zawarto naukowe wnioski dotyczące fizycznych przyczyn zmian klimatu.

Konferencja w Poznaniu miała miejsce w sytuacji, w której w okresie od 1990-2006 emisja gazów cieplarnianych zmniejszyła się o 5%, głównie ze względu na recesję w krajach Europy Wschodniej w latach 1990. Mimo to od 2000 roku emisja gazów cieplarnianych w 41 najbardziej uprzemysłowionych krajach na świecie wzrosła o około 2,3%. Emisja w krajach, które ratyfikowały protokół z Kioto, wzrastała w tym okresie podobnie.

2009 - COP-15/MOP 5, Kopenhaga, Dania[edytuj | edytuj kod]

Szczyt w Kopenhadze zakończył się fiaskiem. Nie przyjęto żadnych prawnie wiążących zobowiązań do ograniczenia emisji dwutlenku węgla, jednak podpisano niewiążącą Ugodę z Kopenhagi.

2010 - COP 16/MOP 6, Cancún, Meksyk[edytuj | edytuj kod]

2011 – COP 17/MOP 7, Durban, RPA[edytuj | edytuj kod]

2012 – COP 18/MOP 8, Katar[edytuj | edytuj kod]

2013 – COP 19/MOP 9, Warszawa[1], Polska[edytuj | edytuj kod]


Sekretariat UNFCCC[edytuj | edytuj kod]

Realizację postanowień konwencji koordynuje Sekretariat UNFCCC, którego siedziba mieści się w Bonn. 17 maja 2010 na sekretarzem generalnym UNFCCC została Christiana Figueres, obywatelka Kostaryki, która zastąpiła na tym stanowisku Holendra, Yvo de Boera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy