Reprezentacja Czech w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Czech w piłce nożnej
Związek piłkarski Českomoravský Fotbalový Svaz
Rok założenia 1901
Prezes Czechy Ivan Hašek
Trener Czechy Pavel Vrba
Najwięcej meczów Czechy Karel Poborský (118)
Najwięcej bramek Czechy Jan Koller (55)
Skrót FIFA CZE
Miejsce w rankingu FIFA Steady2.svg 35. (14 sierpnia 2014) (650 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Węgry 2 - 1 Czechy Flag of Bohemia.svg
Budapeszt, Węgry; 05.04.1903
 Turcja 1 - 4 Czechy Czechy
Stambuł, Turcja; 23.02.1994
Najwyższe zwycięstwo
Czechy Czechy 8 - 1 Andora 
Liberec, Czechy; 04.06.2005
Czechy Czechy 7 - 0 San Marino 
Liberec, Czechy; 7.10.2006
Czechy Czechy 7 - 0 San Marino 
Uherské Hradiště, Czechy; 9.09.2009
Najwyższa porażka
Flag of Bohemia.svg Czechy 0 - 4 Anglia 
Praga, Austro-Węgry; 13.06.1908
 Szwajcaria 3 - 0 Czechy Czechy
Zurych, Szwajcaria; 20.04.1994
2014

Krajowy związek piłkarski powstał w 1901 roku. W latach 1923-1993 drużyna narodowa występowała pod flagą Czechosłowacji. Od 1907 z przerwą w latach 1908 - 1923 Czesi są członkiem FIFA, a od 1954 UEFA.

Po rozpadzie Czechosłowacji reprezentacja Czech w piłce nożnej rozpoczęła występy międzynarodowe w lutym 1994 roku od zwycięskiego 4:1 meczu z Turcją.

Czesi po raz pierwszy na światowym championacie zagrali na Mundialu 2006, ale, mimo zwycięstwa w pierwszym meczu ze Stanami Zjednoczonymi, pozostałe dwa spotkania przegrali (z Ghaną i Włochami) i zakończyli swój udział na fazie grupowej. Za to nieprzerwanie od 1996 roku występują na mistrzostwach Europy, na których osiągnęli zresztą niemałe sukcesy (wicemistrzostwo Europy w 1996 i półfinał w 2004).

W 2002 roku młodzieżowa reprezentacja Czech zdobyła mistrzostwo Europy. Dwa lata wcześniej drużyna prowadzona przez selekcjonera Karela Brücknera dotarła do finału tej imprezy, w którym przegrała 1:2 z Włochami.

Eliminacje do ME-2012[edytuj | edytuj kod]

Na sto dni przed Euro 2012 Reprezentacja Czech rozegrała spotkanie[1]:

Nr Rodzaj rozgrywek Data spotkania Drużyna 1 Wynik Drużyna 2 Strzelcy bramek Kartki Sędzia Stadion
1 Mecz towarzyski 29 lutego 2012  Czechy 1:1  Irlandia IRL Simon Cox (86) CZE Milan Baroš (50) brak Manuel Jorge Neves Moreira de Sousa (POR) Aviva Stadium w Dublinie

Eliminacje do ME 2012 - tabela grupa I

Zespół Pkt M W R P Br+ Br- +/-
 Hiszpania 24 8 8 0 0 26 6 +20
 Czechy 13 8 4 1 3 12 8 +4
 Szkocja 11 8 3 2 3 9 10 -1
 Litwa 5 8 1 2 5 4 13 -9
 Liechtenstein 4 8 1 1 6 3 17 -14

Stan po zakończeniu eliminacji


Grupa B[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna M Mecze Bramki Pkt
W R P + - +/-
1.  Włochy 10 6 4 0 19 9 +10 22
2.  Dania 10 4 4 2 17 12 +5 16
3.  Czechy 10 4 3 3 13 9 +4 15
4.  Bułgaria 10 3 4 3 14 9 +5 13
5.  Armenia 10 4 1 5 12 13 −1 13
6.  Malta 10 1 0 9 5 28 −23 3


Kwalifikacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016[edytuj | edytuj kod]

Grupa A[edytuj | edytuj kod]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Holandia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Czechy 0 0 0 0 0 0 0 0
 Turcja 0 0 0 0 0 0 0 0
 Łotwa 0 0 0 0 0 0 0 0
 Islandia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Kazachstan 0 0 0 0 0 0 0 0

Na podium mistrzostw Europy[edytuj | edytuj kod]

1996 rok – wicemistrzostwo Europy[edytuj | edytuj kod]

Kilka tygodni przed Euro 1996 drużyna prowadzona przez Słowaka Dušana Uhrina nie była zaliczana do grona faworytów turnieju. Anonimowi piłkarze, w większości grający w krajowych klubach, oraz zawirowania historyczne powodowały, że niewielu spodziewało się po niedawno powstałej reprezentacji Czech, że mogłaby chociażby wyjść z grupy, w której oprócz Rosji, znaleźli się wicemistrzowie Europy Niemcy oraz wicemistrzowie świata Włochy.

W pierwszym meczu Czesi, zgodnie z przewidywaniami wielu obserwatorów, przegrali z Niemcami 0:2. Zwycięstwo nad Włochami (2:1, po golach Nedvěda i Bejbla) w kolejnym spotkaniu uznano więc za niespodziankę, a przed czeską reprezentacją zarysowała się możliwość awansu z grupy. Wystarczyło w ostatnim meczu wygrać z Rosją i czekać na korzystny wynik meczu Niemcy-Włochy. Wprawdzie Czesi tylko zremisowali, i to bardzo szczęśliwie, bo do 88. minuty przegrywali 2:3, ale jeden punkt wywalczyli również Włosi. Obie drużyny miały po cztery punkty, lecz dzięki wynikowi bezpośredniego spotkania pomiędzy nimi, to Czesi wywalczyli awans z drugiego miejsca. W ćwierćfinale pokonali faworyzowaną Portugalię (1:0), a w półfinale dopiero po rzutach karnych udało im się uporać z Francją (0:0, k. 6:5).

Podstawowe ustawienie reprezentacji Czech w czasie Euro 1996

W 1996 roku po raz pierwszy na międzynarodowym turnieju wprowadzono zasadę złotego gola w dogrywce (tzw. nagła śmierć) i to właśnie drużyna Uhrina była jej pierwszą "ofiarą". W pierwszej połowie finałowego meczu z Niemcami utrzymywał się bezbramkowy remis. Pierwszy gol padł dopiero w 59. minucie, a strzelcem był Patrik Berger. Jednak trenerską intuicją popisał się niemiecki selekcjoner Berti Vogts, który w 69. minucie wprowadził na boisko Olivera Bierhoffa, a ten najpierw w 73. minucie i później w dogrywce (95. minuta) przeważył szalę zwycięstwa na korzyść Niemców.

Siłą reprezentacji Czech była przede wszystkim defensywa. Nierzadko trener Uhrin wybierał ustawienie 1-5-4-1, z jednym tylko napastnikiem. Obrońcy – kapitan zespołu Miroslav Kadlec (32 lata, FC Kaiserslautern), Michal Hornak (26, Sparta Praga) i Jan Suchoparek (27, Slavia Praga) oraz dwaj defensywni pomocnicy Radoslav Latal (26, Schalke 04 Gelsenkirchen) i Radek Bejbl (24, Slavia Praga) byli najpewniejszymi filarami drużyny i to na nich w dużej mierze oparta była taktyka całego zespołu. W bramce występował 27-letni Petr Kouba (Sparta Praga), który udane interwencje potrafił przeplatać prostymi błędami (zawinił przy drugim golu Bierhoffa w finale).

Funkcję rozgrywającego pełnił doświadczony Jiří Němec (30, Schalke 04 Gelsenkirchen), ale największymi gwiazdami stali się w czasie turnieju wcześniej nikomu nieznani, młodzi i nieograni na europejskich boiskach – Patrik Berger (23, Borussia Dortmund), Vladimír Šmicer (23, Slavia Praga) i przede wszystkim – Pavel Nedvěd (24, Sparta Praga) i Karel Poborský (24, Slavia Praga), którzy wspólnie konstruowali każdą ofensywną akcję zespołu. Poborský równie dobrze mógł występować w ataku, jak i tuż za napastnikiem, którym był Pavel Kuka (28, FC Kaiserslautern).

Po wielkim sukcesie, jakim było wicemistrzostwo Europy, nastąpiło coś, co dziennikarze nazwali "wyprzedażą srebra"[potrzebne źródło]. Przed angielskim turniejem tylko siedmiu zawodników z dwudziestodwuosobowej kadry grało w klubach zagranicznych, a po mistrzostwach liczba ta wzrosła do trzynastu. Nowe kontrakty podpisali – bramkarz Kouba (Deportivo La Coruna), obrońcy Suchoparek (RC Strasbourg) i Bejbl (Atlético Madryt) oraz Šmicer (RC Lens), Poborský (Manchester United F.C. – za 5,4 miliony dolarów) i Nedvěd (Lazio Rzym). Aż czterech z wymienionych zawodników grało wcześniej w zespole mistrza Czech Slavii Praga.

2004 rok – III-IV miejsce w mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

Na portugalskich boiskach czeska reprezentacja grała skutecznie i efektownie, i w oczach wielu obserwatorów była najlepszą drużyną całego turnieju. Po wyjściu z trudnej grupy z pierwszego miejsca (Czesi wygrali wszystkie trzy mecze z Holandią, Niemcami i Łotwą) oraz po wysokim zwycięstwie w ćwierćfinale nad Danią (3:0) zespół prowadzony przez Karela Brücknera był jednym z faworytów do gry w finale. Na przeszkodzie stanęli jednak, znajdujący się wówczas w życiowej formie, piłkarze greccy, którzy w półfinale wygrali 1:0. Decydujący gol padł w dogrywce, kilka sekund przed zakończeniem spotkania. Drużyna czeska zyskała szacunek i sympatię wielu kibiców, kiedy w grupowym meczu z Holandią przegrywając 0:2, dzięki dobrym zmianom taktycznym i kadrowym, potrafiła wyprowadzić wynik na 3:2 oraz gdy w meczu z wicemistrzami świata Niemcami wygrała grając w rezerwowym składzie.

W bramce od czasu eliminacji do mistrzostw Europy niepodważalną pozycję miał 22-letni Petr Čech. W czasie turnieju ten obdarzony dobrymi warunkami fizycznymi bramkarz był wybijającą się postacią czeskiej drużyny i obok Antoniosa Nikopolidisa został wybrany na najlepszego bramkarza imprezy. Na początku sezonu 2004-2005 został zawodnikiem Chelsea F.C.

Podstawowe ustawienie reprezentacji Czech w czasie Euro 2004

W obronie grali – Zdenek Grygera (24 lata, Ajax Amsterdam) lub Martin Jiranek (25, Reggina Calcio), René Bolf (30), Tomáš Ujfaluši (26, Hamburger SV) oraz często atakujący Marek Jankulovski (27). Reprezentacja straciła w turnieju pięć goli i nierzadko były one wynikiem braku koncentracji u defensorów. Mimo to, czescy obrońcy wyrobili sobie markę solidnych i pracowitych. Po mistrzostwach Jankulovski przeszedł do A.C. Milan, a Bolf do francuskiego AJ Auxerre.

Brückner umiejętnie zmieścił w zespole dwóch liderów – kapitana drużyny Pavla Nedvěda (32, Juventus F.C.) i młodszego o osiem lat Tomáša Rosickiego (Borussia Dortmund). To oni najczęściej byli przy piłce i na ich barkach spoczywało zadanie konstruowania akcji zaczepnych. Tomáš Galásek (31, Ajax Amsterdam) został przesunięty z obrony (jego miejsce zajął Grygera) na środek pola i w roli defensywnego pomocnika nie tylko rozbijał akcje rywali już na ich połowie, ale i włączał się do ataków. Suwerenem prawej flanki był doświadczony Karel Poborský (32, Sparta Praga). Trzykrotnie z ławki rezerwowych wchodził Vladimír Šmicer (31, Liverpool), podstawowy zawodnik w czasie Euro 1996.

Posiadanie takiego piłkarza jak Jan Koller (31, Borussia Dortmund) determinowało sposób atakowania. Dzięki ponad dwóm metrom wzrostu wygrywał on niemal wszystkie pojedynki główkowe, podając piłkę do parterów wbiegających z głębi pola. Rzadziej decydował się na samodzielne wykańczanie akcji, czego dowodem tylko dwie strzelone bramki. Obok niego występował Milan Baroš (23, Liverpool FC), który na portugalskich boiskach był w wysokiej formę i z pięcioma golami został królem strzelców turnieju. Dobrą dyspozycję prezentował również jego zmiennik Marek Heinz (27, Banik Ostrawa).

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

Udział w mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[2] Bramki[2]
1 Karel Poborský 1994-2006 118 8
2 Petr Čech 2002- 94 0
3 Milan Baroš 2001- 93 41
4 Pavel Nedvěd 1994-2006 91 18
Jan Koller 1999-2009 91 55
6 Pavel Kuka 1990-2001 87 29
Tomáš Rosický 2000- 87 20
8 Jiří Němec 1990-2001 84 1
9 Vladimír Šmicer 1993-2005 81 25
10 Marek Jankulovski 2000- 78 11
Tomáš Ujfaluši 2001- 78 2

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[2] Mecze[2]
1 Jan Koller 1999-2009 55 91
2 Milan Baroš 2001- 41 93
3 Pavel Kuka 1990-2001 29 87
4 Vladimír Šmicer 1993-2005 25 81
5 Tomáš Rosický 2000- 20 87
6 Patrik Berger 1993-2001 18 44
Pavel Nedvěd 1994-2006 18 91
8 Vratislav Lokvenc 1995-2006 14 74
9 Luboš Kubík 1985-1997 13 56
10 Marek Jankulovski 2000- 11 78

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Trenerzy reprezentacji Czech[edytuj | edytuj kod]

Trener Data zatrudnienia Data rezygnacji Okoliczności rezygnacji
Słowacja Dušan Uhrin luty
1994
grudzień
1997
podał się do dymisji po przegranych eliminacjach do Mundialu 1998
Słowacja Jozef Chovanec styczeń
1998
grudzień
2001
został zwolniony po przegranej z Belgią w barażach do Mundialu 2002
Czechy Karel Brückner styczeń
2002
czerwiec
2008
podał się do dymisji po odpadnięciu z Euro 2008 w rundzie grupowej
Czechy Petr Rada lipiec
2008
kwiecień
2009
został zwolniony po nieudanych eliminacjach do Mistrzostw Świata
Czechy František Straka kwiecień
2009
czerwiec
2009
zrezygnował
Czechy Ivan Hašek lipiec
2009
październik
2009
trener tymczasowy
Czechy Michal Bílek październik
2009
wrzesień
2013
podał się do dymisji po przegranej z Włochami 1:2 w eliminacjach do Mistrzostw Świata
Czechy Josef Pešice wrzesień
2013
grudzień
2013
trener tymczasowy
Czechy Pavel Vrba grudzień
2013

Mecze z Polską[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Czechosłowacji rozegrała z Polską dziewiętnaście meczów – dziesięć wygrywając, pięć remisując i cztery przegrywając, bramki 43:27 (+16)

Piłkarze Czech do tej pory grali z Polską sześć razy – wygrali trzy razy i trzy razy schodzili z boiska pokonani (bramki 7:7):

Mecze Polski z Czechosłowacją:
Lp. Rok Wynik Miejsce Uwagi
1. 1928 2:3 Praga
2. 1931 0:4 Warszawa
3. 1933 1:2 Warszawa eMŚ
4. 1947 3:6 Praga
5. 1948 3:1 Warszawa
6. 1949 0:2 Witkowice
7. 1950 1:4 Warszawa
8. 1952 2:2 Praga
9. 1953 1:1 Wrocław
10. 1962 1:2 Bratysława
11. 1964 2:1 Warszawa
12. 1970 2:2 Praga
13. 1972 3:0 Bydgoszcz
14. 1974 2:2 Praga
15. 1980 1:1 Chorzów
16. 1985 1:3 Brno
17. 1987 1:3 Bratysława
18. 1991 0:4 Ołomuniec
19. 1992 1:0 Jastrzębie-Zdrój
  • 12.03.1997, Ostrawa: CZECHY-POLSKA 2:1 (Kuka, Rada – Zieliński)
  • 28.04.1999, Warszawa: POLSKA-CZECHY 2:1 (Trzeciak, Wichniarek – Lokvenc)
  • 06.02.2008, Larnaka (Cypr): POLSKA-CZECHY 2:0 (Łobodziński, M.Lewandowski)
  • 11.10.2008, Chorzów: POLSKA-CZECHY 2:1 (Paweł Brożek, Błaszczykowski – Fenin) - el.MŚ
  • 10.10.2009, Praga: CZECHY-POLSKA 2:0 (Necid, Plašil) - el. MŚ
  • 16.06.2012, Wrocław: CZECHY-POLSKA 1:0 (Jiráček) - finały ME

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy