Reprezentacja Tunezji w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Tunezji w piłce nożnej
Przydomek Kartagińskie Orły lub Orły Kartaginy
Związek piłkarski Fédération Tunisienne de Football
Federacja piłkarska CAF
Rok założenia 1956
Prezes Tunezja Kamel ben Amor
Trener Belgia Georges Leekens
Najwięcej meczów Tunezja Sadok Sassi (110)
Najwięcej bramek Tunezja Issam Jemâa (34)
Skrót FIFA TUN
Miejsce w rankingu FIFA Steady2.svg 42. (14 sierpnia 2014) (617 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Tunezja Tunezja 2 - 1 Algieria 
Tunis, Tunezja; 25 czerwca 1957
Najwyższe zwycięstwo
Tunezja Tunezja 7 - 0 Togo 
Tunis, Tunezja; 7 stycznia 2000
Tunezja Tunezja 7 - 0 Malawi 
Tunis, Tunezja; 26 marca 2005
Najwyższa porażka
 Węgry 10 - 1 Tunezja Tunezja
Budapeszt, Węgry; 24 lipca 1960
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona domowa
Reprezentacja Tunezji w 2010

Reprezentacja Tunezji – kadra Tunezji w piłce nożnej mężczyzn.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Trzykrotnie grała w finałach mistrzostw świata. Premierowy start miał miejsce w roku 1978. Drużyna prowadzona przez legendarnego Abdelmajida Chetalego z Polską wprawdzie przegrała, ale pokonując 3:1 Meksyk, odniosła pierwsze zwycięstwo dla kontynentu afrykańskiego na światowym czempionacie.

Od drugiej połowy lat 90. piłkarstwo tunezyjskie przeżywa swoje najlepsze dni. W 1996 roku reprezentacja zdobyła wicemistrzostwo Afryki i wzięła udział w Igrzyskach Olimpijskich, a rok później zakwalifikowała się – po dwudziestoletniej przerwie – do finałów mistrzostw świata. Także w 1997 roku dwa kluby z Tunezji zdobyły najważniejsze afrykańskie trofea – Étoile Sportive du Sahel wywalczył Puchar Zdobywców Pucharów, a Espérance Tunis – Puchar CAF, odpowiednik europejskiego Pucharu UEFA. Tunezja była obecna również na Mundialu 2002. Premierowy triumf z 2004 roku w Pucharze Narodów Afryki ostatecznie udowodnił, że reprezentacja, którą od czterech lat prowadzi Francuz Roger Lemerre, należy do absolutnej czołówki drużyn z Czarnego Kontynentu.

Fundamenty obecnej siły piłki tunezyjskiej zbudowali w latach 80. zagraniczni trenerzy, którzy przywieźli z Europy nowe wzorce szkoleniowe, położyli nacisk na przygotowanie taktyczne i zwiększyli dyscyplinę wśród zawodników. Dobrą opinię wyrobili sobie w Tunezji Polacy. Henryk Apostel, Bernard Blaut, Andrzej Płatek, Stefan Białas, Antoni Piechniczek, czy Ryszard Kulesza pracowali w najlepszych klubach w kraju, a dwaj ostatni prowadzili drużynę narodową. W latach 1994-1998 selekcjonerem reprezentacji był także polak Henryk Kasperczak.

W Tunezji piłka nożna jest sportem numer jeden. Popularność piłkarzy i trenerów jest ogromna, podobnie jak presja ze strony działaczy i kibiców, jakiej są poddawani.

Większość podopiecznych Lemerre'a, podobnie jak reprezentanci Kamerunu, czy Nigerii, gra w klubach francuskich. Niewielu występuje na co dzień w kraju, jeśli już to najczęściej w Esperance Tunis.

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj | edytuj kod]

Udział w Pucharze Narodów Afryki[edytuj | edytuj kod]

Szkoleniowcy[edytuj | edytuj kod]

Mecze z Polską[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze Tunezji grali z Polską czterokrotnie – raz zwyciężyli, a trzy razy schodzili z boiska pokonani (bramki 2:9):

  • 26.08.1960, Rzym (Włochy): POLSKA-TUNEZJA 6:1 (Pol 5, Hachorek – Kerrit) - fin.IO
  • 06.06.1978, Rosario (Argentyna): POLSKA-TUNEZJA 1:0 (Lato) - fin.MŚ
  • 18.02.1979, Tunis: TUNEZJA-POLSKA 0:2 (Ogaza 2)
  • 08.12.1985, Tunis: TUNEZJA-POLSKA 1:0 (Jeridi)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]