Antoni Piechniczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Piechniczek
Antoni Piechniczek VII kadencja Kancelaria Senatu.jpg
Imię i nazwisko Antoni Krzysztof Piechniczek
Data i miejsce
urodzenia
3 maja 1942
Chorzów, Polska
Pozycja pomocnik, obrońca
Wzrost 180 cm
Masa ciała 74 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1959
1960–1961
1961–1965
1965–1972
1972–1973
Zryw Chorzów
Naprzód Lipiny
Legia Warszawa
Ruch Chorzów
LB Chateauroux


56 (5)
151 (6)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1967–1969  Polska 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1973–1975
1975–1979
1980–1981
1981–1986
1986–1987
1987–1990
1988
1989
1992–1995
1995–1996
1996–1997
1997–1998
2000
2000–2001
2006
BKS Bielsko
Odra Opole
Ruch Chorzów
 Polska
Górnik Zabrze
Espérance Tunis
 Tunezja
 Tunezja
 Zjednoczone Emiraty Arabskie
Al-Nassr
 Polska
Al Rayyan
Espérance Tunis
Górnik Zabrze
Flagge Preußen - Provinz Oberschlesien.svg Śląsk Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Antoni Piechniczek w Wikicytatach Antoni Piechniczek w Wikicytatach

Antoni Krzysztof Piechniczek (ur. 3 maja 1942 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener piłkarski, szkoleniowiec reprezentacji Polski, polityk, senator VII kadencji, od 2008 do 2012 wiceprezes zarządu PZPN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Syn Emila i Magdaleny Piechniczków. Karierę piłkarską zaczynał w Zrywie Chorzów, następnie grał w Naprzodzie Lipiny (1960–1961), Legii Warszawa (1961–1965), Ruchu Chorzów (1965–1972) i francuskim Chateauroux (1972–1973). W 1964 zdobył z Legią Puchar Polski, a w 1968 Mistrzostwo Polski z Ruchem. Rozegrał trzy mecze w reprezentacji Polski (1967–1969). Grał w pomocy i na prawej obronie.

Trener i selekcjoner[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Jako trener pracował w BKS Bielsko-Biała, Odrze Opole, Ruchu Chorzów, Górniku Zabrze oraz w klubach zagranicznych: Al-Rayyan Ad-Dauha w Katarze, Al-Shabbab, Al-Whda i Al-Nasr w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz Esperance Tunis w Tunezji. W 1987 zdobył Mistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze.

Pod koniec grudnia 1980 został powołany na stanowisko trenera-selekcjonera reprezentacji Polski. Oficjalnie objął obowiązki 5 stycznia 1981. Uzyskał awans do Mistrzostw Świata w Hiszpanii w 1982, na których drużyna narodowa zajęła trzecie miejsce. Wywalczył również awans do Mistrzostw Świata w Meksyku w 1986, gdzie reprezentacja Polski odpadła w 1/8 finału. Złożył dymisję w czerwcu 1986. Ponownie objął funkcję selekcjonera reprezentacji w maju 1996. Nie udało mu się jednak doprowadzić do awansu do Mistrzostw Świata we Francji. Podał się do dymisji 7 czerwca 1997. Pracował również jako selekcjoner reprezentacji Tunezji (udział w Igrzyskach Olimpijskich w Seulu – 1988) oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Został uhonorowany tytułem "Trenera Roku" przyznawanym przez czasopismo "Piłka Nożna" (1978).

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Jest długoletnim działaczem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Do 15 lipca 2006 pełnił funkcję wiceprezesa do spraw szkoleniowych. Wielokrotnie zapraszany do studia telewizyjnego w charakterze komentatora, eksperta. W 2008 został wiceprezesem zarządu PZPN, funkcję tę pełnił do 2012.

Zasiadał również w radzie rady nadzorczej Odry Wodzisław Śląski[1]. Wykłada na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach.

W 2002 został wybrany z listy Unii Samorządowej do sejmiku śląskiego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku. Otwierał listę kandydatów Partii Demokratycznej – demokraci.pl do Sejmu w okręgu katowickim w wyborach w 2005. Rok później ponownie został radnym województwa z listy Platformy Obywatelskiej. W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia PO uzyskał mandat senatorski w okręgu katowickim, otrzymując 207 243 głosy. W 2011 nie ubiegał się o reelekcję.

Osiągnięcia sportowe[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz
Jako trener

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]