Roger Lemerre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Roger Lemerre
Roger Lemerre (2009)
Imię i nazwisko Roger León Maurice Lemerre-Desprez
Data i miejsce
urodzenia
18 czerwca 1941
Bricquebec,  Francja
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1961–1969
1969–1971
1971–1973
1973–1975
CS Sedan
FC Nantes
AS Nancy
RC Lens
Łącznie
213 (24)
69 (1)
65 (0)
57 (0)
404 (25)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1968–1971  Francja 6 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1975–1978
1978–1979
1979–1981
1981–1983
1983–1984
1985–1986
1986–1997
1997–1998
1998–2002
2002–2008
2008–2009
2009-2010
2012-2013
Red Star 93
RC Lens
Paris FC
RC Strasbourg
Espérance Tunis
Red Star 93
 Francja (wojskowa)
 Francja (asystent)
 Francja
 Tunezja
 Maroko
Ankaragücü
CS Constantine

Roger Lemerre (ur. 18 czerwca 1941 w Bricquebec), francuski piłkarz i trener piłkarski. W latach 1998-2002 był selekcjonerem reprezentacji Francji, z którą zdobył w 2000 roku mistrzostwo Europy. W latach 2002-2008 był trenerem drużyny narodowej Tunezji, którą w 2004 roku doprowadził do pierwszego w historii triumfu w Pucharze Narodów Afryki.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Był solidnym ligowym zawodnikiem. Zaczynał karierę w CS Sedan, z którym w 1965 roku przegrał w finale Pucharu Francji. Przez kolejne lata występował we francuskich średniakach, aż do 1975 roku, kiedy w wieku trzydziestu czterech lat zakończył karierę.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

  • finał Pucharu Francji 1965 z Sedan

W reprezentacji Francji od 1968 do 1971 roku rozegrał 6 meczów.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Pracę trenerską rozpoczynał na obrzeżach wielkiego futbolu, w klubach niższych lig, w których nie odniósł większych sukcesów. Trzykrotnie prowadził zespoły z Paryża, a w sezonie 1983–84 trenował tunezyjski Esperance Tunis.

Od połowy lat 80. związał się z Francuskim Związkiem Piłki Nożnej, najpierw pracował w sztabie technicznym federacji, a od 1986 roku przez jedenaście lat był selekcjonerem wojskowej reprezentacji Francji. W roku 1995 wywalczył z nią mistrzostwo świata i, po epizodycznej przygodzie w RC Lens, został włączony przez selekcjonera Aimé Jacqueta do jego zespołu, przygotowującego reprezentację A do udziału w mistrzostwach świata. Lemerre, jako pierwszy asystent Jacqueta, mógł przyglądać się z bliska jego pracy, której owocem był pierwszy w historii triumf w światowym czempionacie. Namaszczony przez Jacqueta (z którym do dzisiaj żyje w bliskiej przyjaźni), został po jego rezygnacji nowym trenerem kadry.

Lemerre nie zamierzał przeprowadzać rewolucji personalnej, trzymał się sprawdzonych graczy, z rzadka otwierając nowemu zawodnikowi drogę do reprezentacji. Na Euro 2000 z dwudziestodwu osobowej kadry, która dwa lata wcześniej wywalczyła mistrzostwo świata, pojechało aż osiemnastu piłkarzy. Pokolenie Zidane'a, Deschamps'a, Blanca, czy Djorkaeffa raz jeszcze potwierdziło swój prymat w światowym futbolu, tym razem zdobywając mistrzostwo Europy. Lemerre, podobnie jak jego poprzednik, wszedł do panteonu największych francuskich trenerów. Według wielu obserwatorów błędem selekcjonera po mistrzostwach było kurczowe trzymanie się piłkarzy, którzy nie tylko największe sukcesy mieli już za sobą, ale i z roku na rok byli coraz starsi. Na Mundialu 2002 Francuzi mieli jedną z najstarszych drużyn (średnia wieku – 29 lat), aż czternastu piłkarzy, wciąż stanowiących o obliczu reprezentacji, jechało na turniej jako mistrzowie świata. Pochodną takiej polityki kadrowej był słaby występ Francuzów w Mundialu – po porażkach z Senegalem 0:1, Danią 0:2 i bezbramkowym remisie z Urugwajem Trójkolorowi zajęli ostatnie miejsce w grupie (bilans bramkowy 0:3). Lemerre nie czekając na decyzję szefów związku, podał się do dymisji.

Zaraz po turnieju znalazł pracę w Tunezji. Z jej reprezentacją wywalczył w 2004 roku mistrzostwo Afryki oraz po emocjonującej grze (rywalizacja w grupie między Tunezją a Marokiem trwała do ostatniego meczu) wprowadził ją trzeci raz z rzędu do mistrzostw świata. W latach 2008-2009 prowadził reprezentację Maroka.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]