Rudniki (powiat staszowski)
| Rudniki | |
| Państwo |  Polska |
| Województwo | świętokrzyskie |
| Powiat | staszowski |
| Gmina | Połaniec |
| Sołectwo | Rudniki[1] |
| Wysokość | 167 m n.p.m. |
| Liczba ludności (2009) | 420[a][2]  |
| Strefa numeracyjna | (+48) 15 |
| Tablice rejestracyjne | TSZ |
| SIMC | 0803733 |
|
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
  Rudniki
|
|
|
Położenie na mapie Polski
 Rudniki
|
|
 50°28′01″N 21°16′28″E / 50.466944444444, 21.274444444444Na mapach: 50°28′01″N 21°16′28″E / 50.466944444444, 21.274444444444 |
|
Rudniki – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Połaniec[3].
W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.
W latach 1867-1954 w granicach administracyjnych gminy Tursko (natenczas dzieliła się na: wioskę i folwark); a w granicach obecnej gminy Połaniec dopiero od 1 stycznia 1973 roku po reaktywacji gmin w miejsce gromad.
Wieś zlokalizowana jest przy drodze wojewódzkiej nr 764.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku.
Bronisław Chlebowski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego..., t. IX.[4]
Rudniki w 1867 roku wchodził w skład gminy Tursko, z urzędem gminy w Strużkach. Sądem okręgowym dla gminy był IV Sąd Okręgowy w Staszowie (tam też była stacya pocztowa). Gmina miała 8 781 mórg rozległości ogółem (w tym 5 083 mórg włościańskich) i 4 613 mieszkańców (w tym 1,4 proc. pochodzenia żydowskiego, tj. 63 żydów). W skład gminy wchodziły jeszcze: Antoszówka, Dąbrowa, Luszyca, Matyaszów, Nakol, Niekrasów, Niekurza, Okrągła, Ossala, Pióry, Szwagrów, Strużki, Sworoń, Trzcianka, Tursko Małe, Tursko Wielkie, Tursko Wola, Zaduska Kępa i Zawada[5].
W 1895 roku ówczesna parafia Połaniec należała do ówczesnego dekanatu sandomierskiego i liczyła wówczas 5 514 dusz[6].
Demografia [edytuj]
Współczesna struktura demograficzna wioski Rudniki na podstawie danych z lat 1995-2009 według roczników GUS, z prezentacją danych z 2002 roku[2]:
Tabela 1.1 Poziom populacji wioski w przedziałach wiekowych WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w przedziałach wiekowych w 2002 roku)OGÓŁEM 0-9 10-19 20-29 30-39 40-49 50-59 60-69 70-79 80+ I. OGÓŁEM os. 410 48 66 73 48 53 44 37 30 11 – odsetek % 100 11,7 16 17,8 11,7 12,9 10,7 9,1 7,4 2,7 1. WEDŁUG PŁCI A. Mężczyzn os. 208 23 33 43 30 32 20 15 8 4 – odsetek % 50,8 5,6 8 10,5 7,3 7,8 4,9 3,7 2 1 B. Kobiet os. 202 25 33 30 18 21 24 22 22 7 – odsetek % 49,2 6,1 8 7,3 4,4 5,1 5,8 5,4 5,4 1,7
Rysunek 1.1 Piramida populacji – struktura płci i wieku wioski
Tabela 1.2 Poziom populacji wioski w grupach wiekowych WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w grupach wiekowych w 2002 roku)OGÓŁEM Mężczyzn Kobiet I. OGÓŁEM os. 410 208 202 – odsetek % 100 50,8 49,2 1. W WIEKU A. Przedprodukcyjnym os. 97 47 50 – odsetek % 23,7 11,5 12,2 B. Produkcyjnym os. 242 141 101 – odsetek % 59 34,4 24,6 a. mobilnym os. 167 100 67 – odsetek % 40,7 24,4 16,3 b. niemobilnym os. 75 41 34 – odsetek % 18,3 10 8,3 C. Poprodukcyjnym os. 71 20 51 – odsetek % 17,3 4,9 12,4
Uwagi
- ↑ Miejscowość statystyczna jest to zespół przyległy do siebie miejscowości, który przyjmuje nazwę miejscowości wiodącej. Do miejscowości statystycznej Rudniki należą: Rudniki, Wymysłów.
Przypisy
- ↑ Mieczysław Machulak: Jednostki pomocnicze Gminy i Miasta Połaniec (pol.). W: Jednostki pomocnicze / Statuty sołectw i osiedli w Mieście i Gminie Połaniec [on-line]. Połaniec, 2010-03-03, Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy Połaniec [dostęp 26 października 2010].
- ↑ 2,0 2,1 Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS, 2011, demografia.stat.gov.pl [dostęp 2011-05-04].
- ↑ Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-03-5].
- ↑ Bronisław Chlebowski (red. naczelny), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Według planu Filipa Sulimierskiego i z pomocą zgromadzonych przez niego materyałów. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. IX. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1888, s. 936.
- ↑ Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. XII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1892, s. 657.
- ↑ Bronisław Chlebowski (red. naczelny), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Według planu Filipa Sulimierskiego i z pomocą zgromadzonych przez niego materyałów. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. VIII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1887, s. 706.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
